موقعی که باید میگفتم حالم خوب نیست، لبخند زدم. موقعی که باید کمک میخواستم، سکوت کردم.همیشه سعی کردم قوی به نظر بیام؛ نه چون واقعا قوی بودم، چون کسی نبود که ضعفم رو نشون بدم.کم‌ کم همه به اون نسخه‌ای از من عادت کردن که هیچوقت خسته نمیشد اما حقیقت این بود که من مدت‌ها قبل از چیزی که فکر میکردن خسته شده بودم.بعضی شب‌ها رو با هزار فکر سر کردم و چیزی نگفتم. بعضی دردها رو تنهایی کشیدم و کسی نفهمید. نه چون درد نداشت، چون یاد گرفته بودم هیچکس قرار نیست بارش رو از روی دوشم برداره.حالا که خسته‌ شدم، همه تعجب میکنن. انگار باورشون نمیشه آدمی که همیشه تکیه‌گاه بود، یه روز خودش به تکیه‌گاه نیاز پیدا کنه.ولی حقیقت اینه که من قوی نبودم؛ فقط سال‌ها درد کشیدم و چیزی نگفتم.