می‌گفت: "چطور اینقدر راحت می‌بخشی آدم ها را؟"گفتم خودم را به جایشان تصور می‌کنم و بهشان حق می‌دهم که گاهی حالشان بد باشد، گاهی نخواهند حرف بزنند، گاهی بی‌طاقت شوند و گاهی بی‌حوصله‌تر از آنی که با آرامش و لبخند مقابلم بایستند وحرف‌های خوب بزنند... ‌.خودم را جای آدم‌ها می‌گذارم؛ جای تمام آدم‌هایی که با تمام خویشتن‌داری و وقارشان، از حادثه‌های تلخ و غمگینی بر می‌گردند و دارند شرایط سخت و بی‌مهری‌های زیادی را تحمل می‌کنند، آدم‌هایی که زیر فشار مشکلات مادی، روحی، جسمی یا عاطفیِ زیادی، کمر خم کرده‌اند و ناچارند با تمام سختی و درد، بایستند و همرنگ جماعت شوند...من حق می‌دهم گاهی بی‌حوصله باشند،من حق می‌دهم گاهی کم بیاورند.پس خودم را جایشان می‌گذارم و بهشان فرصتِ جبران می‌دهم، نه باور به اینکه آدمِ بدی هستند، نه باور به اینکه با هر لغزشی، به بد بودن عادت کنند و خوب بودن را رها... پس تا جایی که در توانم باشد، لبخند می‌زنم و می‌بخشم...