این جملات، برای یک قشقایی، مثل زخمی است که هر بار خوانده می‌شود، باز خون می‌چکد.۵. ناصرخان و «خارجی‌

این جملات، برای یک قشقایی، مثل زخمی است که هر بار خوانده می‌شود، باز خون می‌چکد.۵. ناصرخان و «خارجی‌ها»؛ دشمنی که هرگز عوض نشددر فرهنگ ایلی، بیگانگان (خارجی‌ها) همواره با سوءظن نگاه می‌شوند. ناصرخان در این مصاحبه، بدون تردید، انگلیس را دشمن اصلی ایران و ایلات می‌داند و از نقش آن‌ها در تضعیف خوانین مستقل پرده برمی‌دارد:(ب ۱): «سهراب‌خان را انگلیس‌ها کشتند. پدر من را هم انگلیس‌ها کشتند، برای این‌که با انگلیس‌ها جنگید.»اما ناصرخان به همان اندازه، به آمریکا، روسیه و آلمان نیز بدبین است. او در (ب ۲ و ب ۷) از پیشنهادات فریبندهٔ آمریکا و عراق سخن می‌گوید که با پول و اسلحه، می‌خواستند او را به ابزار خود تبدیل کنند، اما او نپذیرفت.این بدبینی، ریشه در تجربهٔ تلخ تاریخی ایل قشقایی دارد؛ ایلی که بارها توسط قدرت‌های خارجی (به ویژه انگلیس) به عنوان برگِ بازی در برابر دولت مرکزی استفاده شده و سپس به فراموشی سپرده شده است.۶. ناصرخان و «....دها»؛ تلخ‌ترین ناامیدییکی از بخش‌های تأمل‌برانگیز مصاحبه، تغییر نگاه ناصرخان به .....یت است. او در (ب ۸) با صراحت می‌گوید که در ابتدا «عاشق ....» بود و به او به عنوان یک «مرد محکم» نگاه می‌کرد، اما پس از انقلاب، به شدت از او دلسرد شد.برای یک قشقایی که با فرهنگ ایلی خود آشنایی دارد، این دلسردی، قابل درک است. در فرهنگ ایلی، «دروغ، فریب و پول‌پرستی» سه گناه نابخشودنی هستند. ناصرخان ...ها را به پول‌دوستی متهم می‌کند و می‌گوید:(ب ۲): «تمام ...ها پول‌دوست هستند.»و تلخ‌تر آن‌که او پیش‌بینی می‌کند که ....ها بدتر از شاه از آب درخواهند آمد و راه را برای کمونیست‌ها هموار خواهند کرد.این ناامیدی عمیق، برای یک قشقایی، یادآور آن است که ایل قشقایی، در طول تاریخ، هرگز از هیچ حاکمیتی (چه پادشاه، چه ....د، چه کمونیست) انتظار عدالت نداشته و تنها به قدرت درونی خود متکی بوده است.۷. «ایل» در برابر «دولت»؛ روایت یک نسل‌کشی فرهنگیناصرخان در بخش‌های پایانی مصاحبه (ب ۸)، از تخریب تدریجی ایل سخن می‌گوید:«جوان‌های امروز اصلاً نمی‌دانند اصفهان و تهران چی‌چی است.»این جمله، برای یک قشقایی، نه تنها یک افسوس، بلکه هشدار است. ایل قشقایی، با همهٔ شکوه و قدرت تاریخی‌اش، در حال از دست دادن هویت خود است. زبان ترکی قشقایی کمرنگ شده، کوچ‌روی جای خود را به یکجانشینی داده، و پیوندهای عشیره‌ای در حال گسستن است.ناصرخان در این مصاحبه، با بیان سرگذشت خود، در واقع وصیت‌نامهٔ یک ایل را به ثبت رسانده است؛ وصیتی که می‌گوید: «ایلِ قشقایی را فراموش نکنید. تاریخش را بدانید. رنجش را بشناسید. و اگر روزی قدرت یافتید، به دادش برسید.»۸. ناصرخان؛ قهرمانی که تنها مانددر پایان مصاحبه، حس غریبی از تنهایی و غربت بر جان می‌نشیند. ناصرخان، که در اوج قدرت، هزاران سوار و صدها طایفه را رهبری می‌کرد، در پایان عمر، در یک هتل در لاس‌وگاس، با خاطراتی از ایلی که از دست رفته، نشسته است و برای یک مورخ سخن می‌گوید.برای یک قشقایی، این صحنه، تراژدیِ تمامِ قهرمانان ایلی است. آن‌ها که برای ایل خود جنگیدند و جان دادند، اما در پایان، یا به دست دشمن کشته شدند، یا در غربت مردند، و یا در گوشه‌ای تنها، آرزوی بازگشت به کوه‌های دنا را در دل داشتند.اما ناصرخان، برخلاف بسیاری از قهرمانانِ داستان‌ها، تسلیم نشد. او تا آخرین لحظه، بر سه اصل خود پایبند ماند:1. عشق به ایران (و نه فقط به ایل)2. وفاداری به قول (و نه فقط به قدرت)3. احترام به مردم (و نه فقط به نخبگان)جمع‌بندی از منظر یک قشقاییوقتی یک قشقایی این مصاحبه را می‌خواند، بیش از یک سند تاریخی، صدای پدران خود را می‌شنود. صدایی که از دلِ چادرها، از دلِ کوچ‌ها، از دلِ نبردها و از دلِ رنج‌ها برمی‌خاسته و فریاد می‌زده:«ما هستیم. ما بوده‌ایم. ما خواهیم بود.»ناصرخان، در این مصاحبه، نه یک سیاستمدارِ شکست‌خورده، که یک ایلخانِ پیر را به تصویر می‌کشد که پس از سال‌ها مبارزه، با قلبی پر از زخم، اما زبانی صادق، حقیقت را برای تاریخ به جای می‌گذارد.او در جایی می‌گوید:(ب ۸) : «تاریخ همه دروغ است. هر کسی مطابق تحقیقات خودش یک چیزهایی نوشته است. من هر چه می‌گویم، برای وجدان خودم ناراحت می‌شود اگر خلاف بگویم.»و این، بزرگ‌ترین میراث ناصرخان برای ایل قشقایی و برای ایران است: صداقت؛ حتی اگر تلخ باشد.📌 این تحلیل از منظر یک فرد قشقایی و بر اساس متن کامل مصاحبه (نوارهای ۱ تا ۸) و با ذکر کدهای منبع (ب ۱ تا ب ۸) نوشته و مستند شده است.📌 انتشار این نوشتار در فضای مجازی و کانال‌های تاریخی با ذکر منبع آزاد است . کانال اطلاع رسانی طایفه قراچه ایhttps://t.me/+PqE38ZkmRPndeVyD