خاطرۀ دوم دربارۀ ادب دکتر سجادی رحمه‌الله بدین شرح است که بنده در دوران ابتلا و زندان در مشهد، مدتی مرخصی استعلاجی گرفتم و به تهران رفتم. حدود دو ماه در تهران بودیم. به دکتر سجادی رحمه‌الله اطلاع دادم. دکتر چندین بار آمد. آمدن افراد پیش ما چه‌بسا برایشان عوارض داشت، اما ایشان باکی نداشت و همیشه می‌آمد و با ما می‌نشست و دلداری و تسلی‌ام می‌داد. همدردی‌شان عجیب بود. قوت قلب عجیبی به انسان می‌داد. برایم دعا می‌کرد و می‌گفت: برای شما زیاد دعا می‌کنم.برادرم عبدالواحد همراهم بود. من از جریان چگونه رفتن دکتر سجادی رحمه‌الله به محضر مولانا سید عبدالواحد گشتی رحمه‌الله باخبر بودم. می‌خواستم ایشان ماجرا را با زبان خودشان برای برادرم هم روایت کنند. گفتم: این برادرم هم‌نام مرشد شما مولانا سید عبدالواحد گشتی است. شما ماجرا را برای برادرم هم تعریف کنید.فرمود: بله، حتماً. بعد مکثی کرد و دو زانو نشست. در آن هتلِ وسطِ شهر بزرگ تهران، نه مولانا عبدالواحد حضور داشت و نه مولانا عبدالعزیز رحمه‌الله؛ اما دکتر سجادی رحمه‌الله خودش را جمع‌وجور کرد و دو زانو نشست و با حوصله و نشاط تمام، ماجرا را از الف تا یا برای ما با جزئیات تعریف کرد و ما حظ فراوان بردیم.قبلاً هم تعریف کرده بود و هر بار که تعریف می‌کرد با شور و نشاط سخن می‌گفت. فرمود: مولانا سید عبدالواحد گشتی چنان توجهی به من کردند که من از حال رفتم. ‌فرمود: من از وقتی که با مولانا سید عبدالواحد بیعت کرده‌ام، اول اینکه گناه نکرده‌ام و دوم اینکه از ساعت دو بامداد به بعد بیدارم. این دقیقاً تعبیر ایشان است. توفیق دارم که بلند شوم، الله را عبادت کنم و با آن ذات والامرتبه راز و نیاز کنم. این را خودش می‌گفت که الحمدلله من عهدی را که با مولانا عبدالواحد گشتی بسته‌ام، نشکسته‌ام.▫️دربارۀ مروّت ایشان بگویم که بنده پسری به نام عاصم داشتم که بیمار بود و وفات کرد. دقیقاً سال ۱۳۷۰ بود. برای معالجۀ بیمار به تهران رفتیم و خبر به دکتر سید عبدالمجید حیرت‌سجادی رسید. حالا شما مروّت ایشان را ببینید، بلندی‌های اخلاق یک انسان تربیت‌یافته در محضر بزرگان را ببینید. دکتر به بیمارستان آمد و از عاصم عیادت کرد و خیلی برای او دعای خیر کرد. قرار بود عاصم از ناحیۀ سر تحت عمل جراحی قرار بگیرد. دکتر سید عبدالمجید حیرت‌سجادی از بنده زمان دقیق عمل جراحی را جویا شد. با خود گفتم حتماً می‌خواهد آن روز دعای ویژه‌ای بکند. گفتم فلان روز به اتاق عمل می‌رود ان‌شاءالله.روز و ساعت موعود دیدم دکتر سجادی ناگهان مقابل اتاق عمل ظاهر شد. هیچ انتظار و توقعی نداشتم. گفتم: شما چرا به خودتان زحمت داده‌اید؟ فرمود: نخواستم شما در این لحظات سخت که فرزند دلبندتان در اتاق عمل است، تنها باشید.آنجا ایشان مبلغ ده هزار تومان از جیب درآورد و به بنده داد. ده هزار تومان در آن وقت مبلغ کلانی بود و چند میلیون حالا ارزش داشت. هرچه اصرار کردم و گفتم جناب دکتر، ما به اندازۀ کافی پول همراهمان هست و... فرمود: نه، این مبلغ حسابش جداست. بردارید.ایشان وفاداری عجیبی داشت. بعد از رحلت حضرت مولانا عبدالواحد گشتی، چند بار به آدرس ما پول می‌فرستاد تا بنده آن را به خانوادۀ جناب مولانا برسانم. وفای عجیبی داشت. همدردی و وفا از ویژگی‌های والای انسانی است.▫️دکتر سید عبدالمجید حیرت‌سجادی وقتی از وفات فرزندم اویس و پس از آن انس باخبر شده بود، می‌توانست زنگ بزند یا پیامی بفرستد، اما ایشان در آن سن‌وسال باحوصله و خط خوش تسلیت‌نامه‌ای مفصل پس از هر حادثه برای بنده نوشت. نامه‌های عجیبی می‌نوشت. با حوصله می‌نوشت. هر کارش را باحوصله انجام می‌داد. مطالعه‌اش باحوصله بود و غذا خوردنش هم باحوصله بود. این که گفته بود شما گلستان سعدی را بجوید، ببلعید و هضم کنید، این توصیه‌اش مربوط به مطالعه بود. مطالعۀ سرسری را قبول نداشت.همیشه نامه‌هایش را با خط خوش و با درنگ می‌نوشت و هیچ عجله‌ای هم نمی‌کرد.امروز صبح فهمیدم که ایشان پس از وفات اویس، غیر از نامه‌ای که برای بنده نوشته، برای مادر اویس هم تسلیت‌نامۀ جداگانه‌ای نوشته است. من آن زمان دقت نکرده بودم و این نکته را به یاد نداشتم.▫️احسان‌شناسی این مرد هم بسیار عجیب بود. یک مرتبه بنده مقداری خرما برای ایشان فرستادم. خرما در منطقۀ ما تحفه‌ای عادی است، اما ایشان با اهتمام بسیار بلافاصله زنگ زد و چنان کلماتی را برای شکرگزاری به کار برد که من حیران شدم. یک مرتبه مقداری شیرۀ خرما فرستادیم و ایشان به همین نحو با اهتمام زیاد تشکر کرد.یک بار یکی از طلاب به ایشان گفته بود من از فلان بیماری رنج می‌برم. طلاب می‌آمدند پیش ایشان و در زمینه‌های مختلف مشورت می‌کردند. دکتر سجادی گفت: شما ملاس چغندر بخورید. طلبه پرسید: از کجا می‌توانم تهیه کنم؟ چیزی نگفت. بعد از مدتی به خانۀ ما مقداری ملاس (شیره) چغندر فرستاد و گفت: این را به همان طلبۀ خاشی برسانید.