تا این حد ایشان دقت‌نظر داشت و ذره‌نوازی و ریزبینی و احساس و شعور و درک و انسانیت داشت. با این صفات زیبا، فقط انسان‌های مهذّب، انسان‌های فرهیخته و عالی‌مقام نزد خدا می‌توانند آراسته باشند.▫️در دورۀ ابتلا که بنده در زندان بودم، برادر بنده مرحوم عبدالقادر رحمه‌الله آمد و گفت پیشنهاد شده شما تعهدی به مقامات قضایی بدهید و بنویسید که خطایی سرزده و تقاضای بخشش دارم؛ انسان جایزالخطاست و... . با دکتر سجادی مشورت کردم و ماجرا را تعریف کردم. گفتم که این کار خیلی برایم سنگین است. ایشان با صدای بلند گفت: آقا، چرا شما باید بگویید اشتباه کرده‌ام؟! چه اشتباهی کرده‌اید؟! شما اگر تحت فشار به چنین چیزی تن دهید، خودتان دچار استرس و نگرانی می‌شوید. شما هیچ اشتباهی نکرده‌اید و هیچ اقراری لازم نیست.▫️در دوران زندان، بنده مدتی دچار ناراحتی قلبی شدم. به ایشان گفتم: جناب دکتر، برایم دعا بفرمایید. فرمود: من همیشه به فکر شما هستم و همواره دعا می‌کنم. و بعد حکایتی کرد که خیلی تکانم داد و موجب قوت قلب بسیار برایم شد. فرمود: من باری سوار اتوبوس بودم و به یاد شما داشتم برایتان دعا می‌کردم. ناگهان به خواب رفتم و در خواب شخصی را دیدم که از من پرسید: تو چرا نگران هستی؟! گفتم: چرا نگران نباشم در حالی که دوست من، استاد من و... بیمار است. آن مرد در خواب به من گفت: نه، او بیمار نیست. او بهبود یافته است.این خواب را که دکتر سجادی رحمه‌الله برایم تعریف کرد، قوت قلب گرفتم و گفتم: ان‌شاءالله خواب خوبی است و من بهبود می‌یابم. گفت: نه، شما اصلاً مریض نیستید. من خواب دیدم. بیماری شما رفت. و الحمدلله واقعاً رفت و دیگر عود نکرد. فضل الله بود. این از کرامات ایشان بود. همیشه به ما امید می‌داد. می‌گفت: ببینید، من هیچ‌وقت ناامید نمی‌شوم و کسی را هم ناامید نمی‌کنم از خودم.https://t.me/joinchat/AAAAADwzTaeInlyq4z0EzQ