کودکانی که پشت در ماندنددیدم درِ مسجد بسته است و بیش از سی کودک داخل حیاط ایستاده‌اند. همین که مرا د

کودکانی که پشت در ماندنددیدم درِ مسجد بسته است و بیش از سی کودک داخل حیاط ایستاده‌اند. همین که مرا دیدند، با اعتراض به طرفم دویدند و گفتند پیرمردهای مسجد در را از داخل قفل کرده‌اند و اجازه ورود به ما نمی‌دهند.نماز اول را که خواندم، گفتم در تاریخ آمده که امام حسن و امام حسین در کودکی هنگام نماز جماعت بر پشت پیامبر می‌نشستند. پرسیدم: این جریان را شنیده‌اید؟ چند نفر گفتند بله. گفتم: تا حالا هیچ‌کدام از بچه‌های مسجد شما چنین رفتاری کرده‌اند؟ گفتند نه. گفتم: اگر امام حسن و امام حسین به مسجد روستای شما می‌آمدند، احتمالاً همان روز اول بیرونشان می‌کردید.اعتراض کردند که «پای این بچه‌ها نجس است، رعایت حلال و حرام نمی‌کنند و فرش‌ها را نجس می‌کنند». پرسیدم: این را بر اساس کدام اصل و حکم دینی می‌گویید؟ دین می‌گوید اصل بر طهارت است، مگر آنکه یقین به نجاست پیدا کنیم. پس بچه‌ها را از مسجد فراری ندهید.در شهر نماز جماعت داشتم، اما به‌خاطر رفتار برخی نمازگزاران ناچار شدم آن مسجد را ترک کنم. حالا به‌خاطر همین کودکان، هفته‌ای سه شب به روستای شما می‌آیم تا برایشان قصه بگویم و با آن‌ها بازی کنم. با این حال، در شب‌های بعد هم رفتاری مناسب با بچه‌ها نشد و اجازه ورودشان را ندادند، و همین باعث شد فعالیت من در آن روستا کم‌رنگ شود.این اتفاقات باعث شد برای فعالیت‌ها تصمیم مهمی بگیرمکه بعدا خواهم گفت...