وقتی سنگ جای قصه و گفتگو را گرفت ماشینم را جلوی مسجد پارک کردم. متوجه شدم گروهی از نمازگزاران بیرون مسجد ایستاده‌اند و مشغول گفتگو هستند. همین که به جمعشان نزدیک شدم، یکی از پیرمردها گفت: «حاج آقا، یا جای ما اینجاست یا جای شما و بچه‌هایتان.»گفتم: «جای شما اینجاست، من می‌روم.»می‌دانستم بچه‌ها خرابکاری کرده‌اند. از خادم مسجد، سید فضل‌الله، پرسیدم چه شده است. گفت: «یکی از بچه‌ها با یکی از پیرمردهای مسجد دعوایش شده و مسجد را به سنگ بسته و چند سنگ به در مسجد و پیرمرد پرتاب کرده است.»نماز را خواندم و آن آخرین نمازم بود. بعد از پنج سال، امامت جماعت در آن مسجد را رها کردم. متوجه شدم تنش‌ها بین من، بچه‌ها، پیرمردها و اهالی مسجد زیاد شده و قابل حل نیست. بیش از چهل کودک به مسجد می‌آمدند و اهالی مسجد مدام می‌گفتند: «اینجا را مدرسه و مهدکودک کرده‌اید.»گاهی شب‌ها که یکی از اهالی محله که طلبه بود به مسجد می‌آمد، به او می‌گفتم: «شما امام جماعت باش، من بروم بین بچه‌ها و در صف نماز باشم تا بتوانم کمی رفتار کودکانه بچه‌ها را مدیریت کنم.»گاهی دوست نداشتم بچه‌ها موقع نماز بیایند، چون آن‌ها غیرقابل کنترل بودند و این باعث دعوای نمازگزاران و بچه‌ها می‌شد.البته از حق نگذریم، این مسجد و محله برای من بسیار با برکت بود. کار با کودک را از اینجا شروع کردم. هیئت امنای مسجد، به‌خصوص حاجی پژهان، حمایت معنوی زیادی از من و بچه‌ها می‌کرد. او انسان فرهیخته و با شخصیتی بود و رفتار مهربانانه‌ای با بچه‌ها داشت. اما گاهی کار از دست من در می‌رفت. اهالی مسجد هر اتفاقی که در محله رخ می‌داد را به گردن من می‌انداختند و شب که می‌شد می‌آمدند می‌گفتند: «بچه‌های تو این کار را کردند.» می‌گفتم: «این‌ها بچه‌های پدر و مادرهایشان هستند. در روز نهایت یک ساعت پیش من هستند.»بعد از ترک مسجد، روستاگردی را بیشتر کردم. عصرها به دو روستا سر می‌زدم. موقع نماز مغرب، روستایی را انتخاب کردم که امام جماعت نداشت، نمازم را آنجا می‌خواندم و بعد با بچه‌ها فعالیت می‌کردم. در آن روستا هم اتفاقی افتاد که در خاطره بعدی خواهم گفت.