اعدام سیاسی، فقط مجازات یک فرد نیست؛ بلکه رابطه قدرت، ترس، هویت جمعی و کنترل اجتماعی مطرح است.از این منظر، اعدام سیاسی می‌تواند به عنوان ابزاری برای مدیریت تهدید در نظر گرفته شود؛ تهدیدی که نه لزوماً از رفتار فرد، بلکه از اندیشه، هویت یا مخالفت او تعریف می‌شود. در چنین شرایطی، فرد مخالف ممکن است از یک انسان با عقاید متفاوت، به یک «نماد خطر» تبدیل شود.مفهوم #سایه در اینجا دوباره اهمیت پیدا می‌کند. هر ساختار قدرتی ممکن است بخش‌هایی از جامعه را که با آن سازگار نیستند، به عنوان دشمن یا عامل بی‌نظمی تعریف کند. به جای مواجهه با پرسش‌ها، نارضایتی‌ها یا دلایل مخالفت، گاهی خودِ مخالف به عنوان مسئله اصلی معرفی می‌شود.در سطح روانی، حذف فیزیکی یک مخالف می‌تواند تلاشی برای حذف یک ایده یا اضطراب جمعی باشد؛ گویی با از بین بردن حامل یک فکر، خود آن فکر نیز از بین می‌رود. اما تاریخ نشان داده که ایده‌ها معمولاً پیچیده‌تر از افراد هستند و سرکوب یک صدا لزوماً به پایان یک پرسش اجتماعی منجر نمی‌شود.در سطح اجتماعی، اعدام سیاسی یک پیام نمادین هم دارد؛ فقط فرد محکوم را هدف قرار نمی‌دهد، بلکه به دیگران نشان می‌دهد که عبور از خطوط مشخص چه هزینه‌ای دارد. به همین دلیل، کارکرد آن می‌تواند فراتر از مجازات یک فرد و تبدیل به ابزار ایجاد ترس و کنترل جمعی شود.در نگاه روان‌شناسی تحلیلی، یکی از خطرات بزرگ برای هر جامعه این است که تمام «شر» را بیرون از خود ببیند و مخالف را به صورت مطلق به عنوان دشمن تعریف کند. وقتی جامعه یا قدرت، همه پیچیدگی‌های انسانی را به دو قطب خیر مطلق و شر مطلق تقسیم کند، امکان گفت‌وگو و دیدن واقعیت‌های چندلایه کاهش پیدا می‌کند.از این زاویه، اعدام سیاسی فقط درباره مرگ یک انسان نیست؛ درباره رابطه یک جامعه با اختلاف، تحمل تفاوت، ترس از تغییر و شیوه برخورد با بخش‌هایی از خودش است که نمی‌خواهد ببیند.گاهی حذف یک مخالف، بیشتر از آنکه نشانه قدرت باشد، نشانه ناتوانی در مواجهه با واقعیت‌ها، نارضایتی‌های اجتماعی و دیدگاه‌های متفاوت است.@qodrattaqeer