افسانه‌ای از قوم اینویت وجود دارد که کلاریسا پینکولا استس آن را با عنوان زن اسکلتی بازگو کرده است.ا

افسانه‌ای از قوم اینویت وجود دارد که کلاریسا پینکولا استس آن را با عنوان زن اسکلتی بازگو کرده است.این داستان درباره زنی است که به دلایلی نامعلوم، پدرش او را از بالای صخره‌ای به پایین پرتاب می‌کند. او به اعماق اقیانوس فرو می‌رود؛ ماهی‌ها گوشت تنش را می‌خورند و جریان آب استخوان‌هایش را می‌شوید و صیقل می‌دهد. از آن پس، به دلیل شایعاتی مبنی بر تسخیرشدگی آن مکان، کسی به آنجا نزدیک نمی‌شود.روزی، ماهیگیری که از آنچه در اعماق آب نهفته است بی‌خبر است، با قایقش به آن حوالی می‌رسد و قلابش به دنده‌های زن اسکلتی گیر می‌کند. وقتی موجودی را که از آب بیرون می‌کشد می‌بیند، از ترس به وحشت می‌افتد و با تمام نیرو به سوی ساحل پارو می‌زند. به محض آنکه قایقش به خشکی می‌رسد، چوب ماهیگیری‌اش را برمی‌دارد و با شتاب از میان دشت یخ‌زده می‌دود.اما زن اسکلتی هنوز به نخ ماهیگیری او متصل است. مرد که می‌بیند او همچنان در تعقیبش است، با هراس بیشتر می‌دود تا سرانجام خود را به خانه برفی‌اش می‌رساند و برای در امان ماندن به داخل آن می‌خزد. وقتی نفسش جا می‌آید، به پشت سر نگاه می‌کند و بی‌آنکه دلیلش را بداند، احساس مهربانی عجیبی نسبت به او پیدا می‌کند؛ زنی که میان نخ ماهیگیری درهم‌پیچیده و استخوان‌هایش از هم گسسته و نامرتب است. مرد با دقت شروع می‌کند گره‌های نخ را باز کند و تک‌تک استخوان‌های او را در جای درستشان قرار دهد. سپس به خواب فرو می‌رود.در خواب، اشکی در گوشه چشم مرد پدیدار می‌شود. زن اسکلتی آن را می‌بیند، به سوی او می‌خزد و آن اشک را می‌نوشد و تشنگی‌اش را فرو می‌نشاند. سپس قلب مرد را از سینه‌اش برمی‌دارد، آن را همچون طبل می‌نوازد و با آواز خود، دوباره به زندگی بازمی‌گردد. پس از آن، در کنار او دراز می‌کشد.آن دو در حالی از خواب بیدار می‌شوند که در هم آمیخته‌اند. هیچ‌کس نمی‌داند سرنوشتشان چه شد، اما گفته می‌شود که تا پایان عمر، از فراوانی و بخششی که زن از اعماق اقیانوس با خود آورده بود، بهره‌مند شدند.روزی فرا می‌رسد که جنبه تاریک زنانگی می‌خواهد دیده و پذیرفته شود؛ زمانی که از دل مرگ، امکان تولد زندگی تازه‌ای پدید می‌آید. هنگامی که جرئت می‌کنیم به سوی آنچه از آن می‌ترسیم بازگردیم، شاید بتوانیم رشته‌های درهم‌تنیده فرافکنی‌ها را با حوصله از هم باز کنیم و استخوان‌های پراکنده زخم‌های کهنه را دوباره گرد آوریم. شاید با اشک‌هایی که از ژرفای جان برمی‌خیزند روبه‌رو شویم؛ اشک‌هایی که در دل خود، امکان زایش چیزی نو را حمل می‌کنند.نوشته استین اسمیت روان‌شناس بالینی و تحلیلگر مکتب #یونگ@qodrattaqeer