‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ 🔹️داغدارانِ این سوگ جمعی منکوب!✅️تحلیلی بر فیلم شاهکار همنت (Hamnet) اثر کلوئی ژائو۱) ر

‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ 🔹️داغدارانِ این سوگ جمعی منکوب!✅️تحلیلی بر فیلم شاهکار همنت (Hamnet) اثر کلوئی ژائو۱) رولان بارت درکتاب خاطرات سوگواری می نویسد: "ما دردها ، زخم ها و سوگ های خود را فراموش نمی کنیم ؛ بلکه چیزی خالی درونمان آرام می گیرد.." شاید این جمله رهیافت نهایی وغایی از فیلم  شاهکار Hamnet باشد ..فیلمی در توصیف خلا و حفره های عمیق به جا مانده از رنج مجسم در تن آدمی و بی کرانگی اندوه فردی و از دست دادن و فقدان عضوی از نهاد خانواده(از دست دادن فرزند خانواده شکسپیر و بی قراری اگنس مادر بر بالین مرگ ) و در ادامه تسری و گسترش آن رنج مستمر به حیات جمعی جامعه ..رنجی جمعی در کالبد تک تک افراد که در آن هر اندوه شخصی به اشتراک جمعی در می آید و به عبارتی رنج هر فرد در نهایت به تجربه زیسته جمعی بدل  می شود..از دست دادن فرزند و چگونگی کنار آمدن والد با جای خالی آن ،بدل به تجربه ای مشترک می شود که‌گویی تمام آحاد جامعه با آن درگیر می شوند و همدردی و همراهی دست های تماشاچیان نمایشنامه هملت با دست های از دست داده همه مادران همنت ، تناظری باشکوه در نمود این داغداران سوگ جمعی منکوب!۲)چه قرابت و تناظر غمینی ست تجربه دیدن این فیلم در خیال تصویر و دیدن داغ های واقعی مادران و پدران این ایامِ شوم و ناکام و نگریستن به گریستن تلخ آنها..از دست دادن های خونین در کوچه ها و گوشه ها.. ما گویی به پرسه های جاودانگی داغ و سکوتِ سهمگینِ سوگ خویش عادت کرده ایم، به حفره ها و تو رفتگی های سیاه خالی در بند بند تنمان که هیچگاه پر نخواهد شد...به جز انباشته از کشته های پشته..به راستی اگر چه در سده های پیشین دیدن تراژدی های نمایشنامه ای همچون هملت بروی صحنه، تلخی یک داغ را زنده می کرد و مردم به تماشای آن می نشستند، اما اکنون شاید هر نما و تصویری در شبکه های اجتماعی، خود صحنه پاره پاره  و ضجه ضجه هایی ست برای عزاداران این خاک و نمایش خونین شان..گویی ما از پشت گوشی های تلفن های همراه خود، در نقش همان همراهان و تماشاچیان صحنه نمایش به تماشای رنج دیگران ،هم خونان و هم میهن هامان شرکت جسته ایم...ما عزادارانی تنها که در اندوه تنهای خویش با یکدیگر پیوند خوردیم.در سکوت سوگ خویش!✍️🎬 #رضا_کردبچه @R_kordbacheh