‍ ‍‍✅️امروز روز جهانی عکاسی ست و من میخواستم تصویری از رمزگانِ جهان ناموزونم را در قابی زیبا به چنگ بگیرم و به اشتراک بگذارم ، بطوریکه  تمام جهان من باشد..و این عکس ها ،دقیقا جهان زیبای منند و جانِ جهنده من‌ که در شکوه فرتوتِ سالخوردگی آنرا باز تعریف می کنند..تکیدگی های در کنار هم.مادرم  کجیده در حال اصلاح موهای سپید پدر خمیده ام ، آن موهای کهکشان راه پیری و ستاره های شیری رنگِ یکدست که برق می زنند  در ایستایی روز ، در  کشیدگی سیاهی شب..آن دست‌اصلاح کننده مادر و آن بازوی نان آور پدر همه در یک قاب...در یک قابِ ناب،  در یک تاب آوری چشمان اشک آلودم هنگام ثبت این توامان، این توامان هارمونی رشد دهنده حزن آلود، آن دستان پناهنده و تنان خمیده راست قامتان زندگی من...من از عزیزانم عکس می گیرم که فرصت جاودانگی در غیاب داشته باشند برای من و رد حضورشان با گذر بی رحم زمانِ هار و درنده، از پاره های وجودم رها نشوند و از دست نروند ..اگر چه در نمایی ساده وبی پیرایه، در قابی آنی و بدون ادا، بدون ژستِ آن جفت فرد فرد ..آن جفت منفرد فرو رفته در زیست جهان های فردی خود..می گویند عکاس هنگام گرفتن عکس یک تکه ای از روح سوژه را باخود می برد..اما آنچه نمی گویند اینست که از روح عکاس نیز تکه ای کاسته می شود و اینچنین است  که در این عکسها، گویی تکه هایی از من در تنان آن دو تن حلول یافته و باقی خواهند ماند...در تنانِ تکیده تکیه من!✍رضا کردبچه@r_kordbacheh