‍ ‍ ‍ ‍ ✅‍ گلوله شکوفه می دهد در سرخی خاکِ جان... رنگ باز می کند آخرین یاد ، آخرین نگاه ، آخرین لباس مانده درتن ، آخرین بوسه قبل رفتن ،آخرین حفره های خونین دهن باز کرده بر بدن ، آخرین دوستت دارم های شبانه در جان دادن ها و نفس های واپسین.. و جان های پرپر که در خیابان های مطهر شهر عطر افشانی می کنند...دختری که جای جان دادن پدر را بوسه می زند بر خاک...دختری که سجده می کند بر ردِ خونِ پاکیده در غلت...دختری که در آغوش می فشارد آخرین آغوش نگرفته پدر را تا دل سیر گریه...دختری که بر سینه می کوبد خشمش را، حبس می کند نفسش را تا که فراموشی نگیرد آرام ، آرام نگیرد قلب از فقدان... عطرِ تنِ واپسین جان های آخر بر کف خیابان های مقدس، ماندگاری بیشتری دارد در تن چاکیده وطن، که تاریخ را  از جانفشانی های آن برای نسلها ی بعد مدهوش می کند...عطر نارس و گس آزادی ست در جای جای تنمان..به راستی لالم و نمی دانم چگونه طاقت این زبان ،این سکوت خون را در دهان می چرخاند و مزه مزه می کند...روزها به کف خیابانها چشم می دوزم و به گلوله هایی که دوخته شده است در جریحه های تنان جوان..در تن پدران ‌نان آور ...در تن مادران مهرآور...در تن دختران حیران بی پدر...در تن مادران بی پسر...به راستی لالم و نمی دانم چگونه این زبان به این شقاوت زمان خو خواهد گرفت!✍رضا کردبچه@R_kordbacheh