هانا آرنت - قشر خاکستری و عادی سازی شر - توتالیتاریسم و قشر خاکستری - خلاصه‌ی کتاب آیشمن در اورشلیم - ابتذال شر - مسئولیت شخصی و سیاسی - ماجرای درفوس - افسری که تاریخ اروپا را تغییر داد (از کتاب یهودی ستیزی) - ابتذال شر - حکومت شر و مفهوم آزادی - مهدی تدینی:…در بخشی از کتاب عناصر و خاستگاه‌های حاکمیت توتالیتر 2: امپریالیسم می‌خوانیمتوسعه به منزلۀ هدفی نهایی و دائمیِ کل سیاست، ایدۀ سیاسی محوری امپریالیسم است. توسعه در این‌جا نه به معنای چپاول موقت تصرف‌شدگان برای ثروت‌اندوزی موقت تصرفگران است و نه به معنای همسان‌سازی قطعی آن‌ها، و اتفاقاً همین مسئله اصالت این پنداشت را برمی‌سازد. اما این اصالت از نوعی ظاهری است، زیرا این پنداشت خود در اصل سیاسی نیست و خاستگاهی سیاسی ندارد، بلکه از حوزۀ سوداگری‌های تجاری می‌آید که در آن توسعه به معنای گستراندن دائمی تولید صنعتی و مبادلات اقتصادی است؛ چیزهایی که شاخصۀ قرن نوزدهم بود.توسعه در حوزۀ صرفاً اقتصادی خود را به منزلۀ اصلی مناسب اثبات کرد، زیرا با ضرباهنگ حرکت در تولیدِ هماره فزایندۀ صنعتی همخوانی داشت. توسعه به معنای افزایش تولید واقعی و افزایش مصرف واقعی کالاها بود. این دست فرایندهای ساخت اشیا و کالاهای مصرفی به‌خودی‌خود بی‌کران است. تنها کرانمندی آن از بابت توانایی انسان است؛ توانایی انسان در این‌که دنیای خود را تولید، تجهیز و تنظیم کند و پیوسته آن را بهبود بخشد. وقتی تولید و رشد اقتصادی در یک‌سوم پایانی قرن نوزدهم در معرض بحران‌های اقتصادی قرار گرفت، موانع موجود سرشتی اصالتاً اقتصادی نداشت، بلکه وابسته به مسائل سیاسی بود. انقلاب صنعتی به مرزهای قلمرو ملی برخورد کرد و تولید و توزیع محصولات آن از ملت‌های متعددی که در نظام‌های سیاسی بسیار متفاوتی سازماندهی شده بودند، مستقل شد. امپریالیسم زمانی پدید آمد که صنعتی‌سازی در کشورهای کاپیتالیستی اروپا تا مرزهای کشور خود گسترش یافته بود و مشخص شد این مرزهای کشوری گذشته از این‌که سد راه توسعه‌ای فراتر از این است، کل فرایند صنعتی‌سازی را نیز می‌تواند بدین‌سان به شدیدترین شکل تهدید کند. اقتصاد خودِ بورژوازی‌ را واداشت سیاسی شود. نظام کاپیتالیستی که بر رشد دائمی تولید صنعتی استوار بود، تنها زمانی می‌توانست نجات یابد که موفق می‌شد سیاست خارجی دولت‌ ملت را به منظور توسعه‌ای که برای اقتصاد ضروری بود تعیین کند. «روح بنگاهداری کلان و سازماندهی فرادولتی سیاست را تسخیر کرده بود»