هانا آرنت - قشر خاکستری و عادی سازی شر - توتالیتاریسم و قشر خاکستری - خلاصه‌ی کتاب آیشمن در اورشلیم - ابتذال شر - مسئولیت شخصی و سیاسی - ماجرای درفوس - افسری که تاریخ اروپا را تغییر داد (از کتاب یهودی ستیزی) - ابتذال شر - حکومت شر و مفهوم آزادی - مهدی تدینی:…کتاب توتالیتاریسم هانا آرنت به مباحث متنوعی می‌پردازد و مهم‌تر از آن، احکام قاطع و گاه نامتعارف بسیاری را بیان می‌کند. مثلاً آرنت صریحاً اعلام می‌کند که جز دو حکومت هیتلر و استالین، هیچ حکومت دیگری را توتالیتر قلمداد نمی‌کند – حتی حکومت دیکتاتور خون‌ریزی نظیر مائو را. اگرچه او بارها تذکر می‌دهد که این امر، به معنای سفیدشویی دیگر حکومت‌های دیکتاتوری، از جمله حکومت شوروی پسااستالین یا حکومت فاشیستی ایتالیا در دوران موسولینی نیست، بلکه تنها بدین معناست که به زعم او، نظام توتالیتر به‌کل ماهیتی متفاوت با دیگر گونه‌های دیکتاتوری که می‌شناسیم دارد، ماهیتی که اگرچه آرنت تلاش بسیاری در شناساندن آن به ما داشته، هنوز موضوع بحث‌های بسیاری بین متفکران است. باید همین‌جا این نکته را اضافه کنیم که نظریه‌ی توتالیتاریسم آرنت، تنها نظریه‌ای نیست که به ما در شناخت حکومت‌های استبدادی مدرن کمک می‌کند. بوده و هستند متفکران دیگری که تعریفی از توتالیتاریسم ارائه داده‌اند که حکومت‌های بسیاری را می‌توان به عنوان مصادیق آن برشمرد. با این حال، چنان‌که گفتیم و می‌دانید، نظریه‌ی توتالیتاریسم آرنت از حیث دقت نظر و دامنه‌ی تأثیرگذاری در فضای فکری و آکادمیک، همواره درخور توجه بوده و خواهد بود.کتاب توتالیتاریسم را مهدی تدینی به زبان فارسی ترجمه کرده است. این ترجمه که از زبان آلمانی صورت گرفته، با در نظر گرفتن دشواری متن اصلی، نمره‌ی قابل قبولی دریافت می‌کند. گفتنی است که ناشر این اثر، نشر کتاب پارسه است. (این کتاب را پیشتر نشر ثالث در اختیار علاقه‌مندان قرار داده بود.)کتاب عناصر و خاستگاه‌های حاکمیت توتالیتر 3: توتالیتاریسم مناسب چه کسانی است؟علاقه‌مندان به فلسفه‌ی سیاسی، دوست‌داران آشنایی با تاریخ اروپا در سده‌ی بیستم و دنبال‌کنندگان مباحث حوزه‌ی جامعه‌شناسی، مخاطبین اصلی شاهکار هانا آرنت به شمار می‌روند.در بخشی از کتاب عناصر و خاستگاه‌های حاکمیت توتالیتر 3: توتالیتاریسم می‌خوانیمافزون بر این، پیش‌تر وقتی انقلاب مجارستان به شکل خشونت‌آمیزی سرکوب شد، مشهود شده بود که این جابجایی در موازنۀ قدرت چه اهمیتی داشت. آن خیزش به شکل خونباری سرکوب شد، اما هر قدر هم که روس‌ها بی‌رحمانه و قاطعانه وارد عمل شدند، نه گروه‌های پلیس، بلکه یگان‌های رسمی ارتش را به خدمت گرفتند و از این رو، عملکردشان به‌طور کامل از راه‌حل نوعاً استالینیستی متفاوت بود. درست است که در پی عملیات نظامی ارتش شوروی رهبران این خیزش اعدام و هزاران نفر زندانی شدند، اما از تبعید توده‌ای خبری نبود؛ در واقع برای جابجایی مردم تلاشی صورت نگرفت. و چون قضیه عملیاتی نظامی بود و نه اقدامی پلیسی، شوروی می‌توانست به کشور مغلوب آن‌قدر کالاهای کمکی بفرستد که از قحطی توده‌ای و نیز از فروپاشی کامل اقتصاد کشور در سال پس از انقلاب جلوگیری شود. بی‌تردید در شرایطی مشابه چنین چیزی از استالین کاملاً بعید بود.بازشکوفایی هنرها در اتحاد شوروی در ده سال اخیر با آن شتاب و غنای شگفت‌آور، طبعاً به واضح‌ترین شکل نشاندهندۀ این است که دیگر نمی‌توان اتحاد شوروی را به معنایی سختگیرانه توتالیتر نامید. قطعاً تلاش‌هایی دوره‌ای صورت می‌گیرد تا دوباره از استالین اعادۀ حیثیت شود و مطالبات همواره رساتر دانشجویان، نویسندگان و هنرمندان برای آزادی بیان و اندیشه سرکوب شود، اما این تلاش‌ها تا به امروز با موفقیتی چشمگیر همراه نبوده است و در آینده نیز نخواهد بود؛ مگر آن‌که ارعاب و حاکمیت پلیسی سال‌های پیشین دوباره در ابعاد کامل برقرار شود. بی‌تردید مردم شوروی از همۀ آزادی‌های سیاسی قابل تصور همچنان محرومند؛ چه آزادی تجمع، چه آزادی اندیشه و عقیده و چه آزادی بیان عقیده در فضای عمومی. به نظر می‌رسد که هیچ چیز تغییر نکرده است، در حالی که در واقعیت همه چیز تغییر کرده است. وقتی استالین مرد، کشوی میز نویسندگان و هنرمندان خالی بود، اما امروز کلی آثار ادبی جدید پدید آمده است و در شکل دست‌نویس دست‌به‌دست می‌شود. نقاشان در کارگاه‌های خود همۀ دستاوردهای نقاشی مدرن را می‌آزمایند و به رغم ممنوعیت نمایشگاه شهرتشان رو به افزایش است.