نقاشی‌‌‌های قشنگی میکشید. اوضاعِ مالی و روانی‌اش خوب نبود آن‌روزها. به اصرارِ من پذیرفته بود در خانه‌اش شاگرد بگیرد. برایش شاگرد جور میکردم. میخواستم هم از تنهایی دربیاید و هم درآمدی داشته باشد. آن روز خواهرزاده‌ی همکارِ سابقم آقای عسگرزاده شاگردش بود. وقتی عسگرزاده برای بردنِ خواهرزاده‌اش آمد، به بهانه‌‌ی یک کار اداری، شماره‌ی عسگرزاده را ازش گرفت. موقع رفتن، عسگرزاده با خجالت و تردید با هردویمان دست داد. با او طولانی‌تر. و رفت.رژ لبش را توی آینه‌ی کوچکِ دستی‌اش چک کرد گفت: این دوست‌خوباتو چرا زودتر معرفی نمیکنی کثافت!؟گفتم: دوستم نیست. همکار سابقمه. حالا از کِی تا حالا خاطرخواهِ اینجور مردها شدی!؟گفت: نمیدونم. جدیدا دلم یه همچین مردی میخواد. جدی دلم میخواد یکی مثل این آقای عسگرزاده توی زندگیم میومد. یکی که کارمندِ آب‌وفاضلاب باشه. صبح بره اداره، عصر برگرده خونه، تنها تفریحش خوندنِ کانالهای سیاسی و جوک و سریالهای تلویزیون باشه. یه وام مسکن گرفته باشه و آخرای قسطش باشه. یه تیبای سفیدِ قدیمی ولی تمیز داشته باشه. وقتی با زنها دست میده صورتش سرخ بشه. از چیزای رمانتیک و عاشقانه و اینجور مسخره‌بازیا هم کلا هیچی نفهمه.خندیدم گفتم: کی اذیتت کرده باز؟گفت: چه فرقی میکنه. به‌خدا آرزو به دلم مونده یه آدم نرمال عاشقم بشه. جدی حس میکنم هر دیوونه‌ای که به دنیا میاد، پَرِ شالش یه قطب‌نما میذارن که فلشش راست شده سمت من! جدی دلم الان فقط یه آقای عسگرزاده میخواد.گفتم: باور کن حوصله‌‌ات سر میره با اینجور آدما. چندوقت‌پیش یه دیتِ تصادفی داشتم با یه خانمی اهل کاشان. توی خونه‌ی عامری‌ها قدم میزدیم. من یجوری از فضای خونه مست بودم که قشنگ احساس موج میزد توی حرفام. اونم انگار که دارم جوک تعریف میکنم گاهی میخندید! گاهی مثل بز سر تکون میداد! گاهی میگفت ‌ای‌بابا!... اصلا یعنی چی "ای‌بابا"!؟گفت: خب تهش چی شد؟گفتم: هیچی. انقدر توی ذوقم خورده بود که حتی وقتی آخرش دعوتم کرد خونه‌اش، قبول نکردم.خندید گفت: از تو بعیده واقعا! معلومه خیلی توی ذوقت خورده بوده!گفتم: آره. از معدود وقتایی بود که غرورم بر غریزه‌ام غلبه کرد! حالا بگذریم. نگفتی مشکلت با دیوونه‌ها چیه؟ مدلِ عاشق شدنِ دیوونه‌ها قشنگه که.گفت: آره قشنگه. ولی دهن آدمو سرویس میکنن دیگه! من واقعا جونِ سرویس شدن ندارم دیگه... با من بحث نکن! من همون آقای عسگرزاده‌ی خودمو میخوام! ببین قبل از این‌که پاییز تموم بشه مخشو میزنم یه‌کاری میکنم مثل چی عاشقم بشه بیاد خواستگاریم!میدانستم عصبانی میشود ولی میشناختمش و میدانستم شوخی نمیکند و دلم طاقت نیاورد. دستش را گرفتم و آرام گفتم: هر تصمیمی بگیری تا تهش کنارتم. ولی رفیقانه ازت خواهش میکنم یه کم صبر کن. تا آخرِ درمانت هیچ تصمیمِ بزرگی نگیر. کلی زحمت کشیدیم. کلی هزینه‌ی تراپی کردی. بخدا حالت بد میشه باز. نکن جان من.گفت: الان داری پولی که واسه تراپی قرض دادی رو توی سر من میزنی؟با تعجب گفتم: من اینو گفتم؟با عصبانیت گفت: اصلا چرا فکر میکنی صلاحِ منو بهتر از خودم میفهمی؟ چهارتا شاگرد برام آوردی فکر میکنی صاحابم شدی‌؟ اصلا تو چیکاره‌ی منی؟گفتم: دوستتم. صداتم بیار پایین لطفا.داد زد: اصلا میدونی چیه؟ دلم نمیخواد آینده‌ام مثل تو بشه. نمیخوام وقتی به سنِ تو رسیدم از زورِ تنهایی، واسه خوابیدن با یه غریبه‌ی رندوم بکوبم برم کاشان، اونم وقتی دلم جای دیگه‌س.گفتم: حرفی نزن که بعدا پشیمون بشی.با بغض داد زد: خفه‌شو بابا! میدونی چیه؟ تو حسودیت میشه به عسگرزاده. چون خودت هیچی نیستی. نمیخوای من خوشبخت بشم. نمیخوای من خانواده و بچه داشته باشم. دلت میخواد منم یکی از همینایی بمونم که باهاشون لاس میزنی.بلند شدم گفتم: نمیفهمی چی میگی.رفتم سمت در. پشت سرم با گریه داد زد: ارثمو بگیرم پولتو مثل سگ میکوبم توی صورتت. آره مثل ترسوها فرار کن. آره تو هم برو. مثل بقیه.دستم روی دستگیره‌ی درِ خانه‌اش بود که صدای شکستنِ لیوانی که پرت کرده بود را در چندسانتیِ سرم شنیدم. با گریه داد زد: تو زندگیت تموم شده ولی من خوشبخت میشم. میبینی حالا.در را باز کردم و رفتم بیرون.***دو ماه بعد با آقای عسگرزاده‌ ازدواج کرد. همه فکر میکردند به شش‌ماه‌ نرسیده جدا میشود و به دنیای دیوانه‌ها برمیگردد. ولی جدا نشد. برنگشت. سه سال است با هم زندگی میکنند. یک دخترِ یک‌ساله دارند. چندماه‌پیش زنگ زد. حرف زدیم. آشتی کردیم. برای شام به خانه‌اش دعوتم کرد. رفتم. تا نیمه‌شب سه‌تایی گفتیم و بازی کردیم و خندیدیم. راست میگفت. خوشبخت شده بود. در راهِ برگشت به خانه‌ام، به تمامِ آنهایی فکر کردم که فقط اندازه‌ی آشنا شدن با یک آدم سالم و معمولی با خوشبختی فاصله داشته‌اند. به همه‌ی ماهایی که یا زندگی فرصت نداد یا خودمان جرأتش را نداشتیم از دنیای دیوانه‌ها دل بکنیم.@RadioLoo حمید باقرلو