دوره‌ی نوجوانی عاشقِ پرسپولیس بودم. حتی بازیهای تمرینی‌اش را در ورزشگاهِ کارگران میدیدم. یک تیم دسته‌‌سومی بود که چندوقت ‌یکبار از کاشمر میامد و کلی گل میخورد و شب با مینی‌بوسِ سبزِ کهنه‌شان برمیگشت شهرشان. یک غروبی، بعد از بازی، چیزی دیدم که علی‌رغمِ تمامِ نوجوانی‌ام، علی‌رغمِ شادی‌‌ام از بُردِ پرگلِ پرسپولیس، حس کردم این عادلانه نیست. مردِ آفتاب‌سوخته‌ای بود در آخرین سالهای فوتبالش. توی مینی‌بوس نشسته بود و سرش را تکیه داده بود به شیشه‌ و بیرون را نگاه میکرد ولی میفهمیدی که بیرون را نمیبیند...امروز اندازه‌ی تمامِ 825 کیلومترِ تهران تا کاشمر، در یک غروبِ سالِ هفتادوچند غمگینم. امروز مثلِ هوادارِ تیمی که حتی نمیتواند برای باختِ تیمش درست‌وحسابی غمگین باشد، غمگینم.چرا انقدر شبیهِ پاییزست امروز؟