قبلا گفته‌ام که به واسطه‌ی حضورم در کامنتهای کانالِ حسین آگاهی (لینکِ کانالِ "زندگیِ مه‌آلود") واردِ چه دنیای جالبی شده‌ام. حتی خودم متوجه میشوم که یک‌جاهایی نوعِ نوشتن و فکر کردنم شبیهِ نابینایان شده. در پیامهای خصوصی با چندتایشان در ارتباط هستم و همه‌شان بعد از مدتی که میفهمند نابینا نیستم تعجب میکنند. آورده‌های زیادی هم برایم داشته. یکی از تازه‌ترین‌هایش "احسان اسماعیلی" است. با این‌که چند هفته بیشتر نیست که آشنا شده‌ایم، یکی از کسانی که بابتِ پستِ دیشب نگرانم شده بود و پیام داده بود او بود. گویی یک دوست‌قدیمی نگرانِ یک دوست‌قدیمی شده باشد. که پیشنهاد بدهد "بیام دنبالت، ببرم بچرخونمت دلت وا شه". از نهصد کیلومتر آن‌طرفتر. آن هم برای کسی که کلا چند هفته است می‌شناسد. جدی آب و هوای شیراز چه دارد که آدمها را انقدر باعشق و بامعرفت میکند؟پی‌نوشت: احسان، خواننده هم هست. ویدئوی پیوست، کلیپِ "یار شیرازی" است. امیدوارم خیلی زود خبرِ انتشارِ آلبومش را همینجا اعلام کنم.@RadioLoo حمید باقرلو