گاهی از ترسِ فراموش شدن، کودکِ خجالتیِ درونمان را زیرِ نورافکن‌هایی میبریم که حقش نیست. معصومیتمان ر

گاهی از ترسِ فراموش شدن، کودکِ خجالتیِ درونمان را زیرِ نورافکن‌هایی میبریم که حقش نیست. معصومیتمان را بزک میکنیم و پشت ویترین‌هایی مینشانیم که رِدلایتِ آمستردام پیشش صحن گوهرشاد است. بر گُرده‌ی پروانه‌ای که هستیم شلاق میزنیم تا در کورسِ بندر ترکمن از یوزها عقب نماند... نکن عزیز دلم. نکن. حالا که سرنوشتِ آدمی فراموشی‌ست، لااقل بگذار آن‌چیزی که از یاد میرود تصویرِ واقعیِ خودت باشد. شاید این بزرگترین لطفی باشد که میتوانی در حقِ خودت و او بکنی.@RadioLoo حمید باقرلو