برایش تعریف کردم. گفت: رشد کرده‌ای. گفتم: رشد نکرده‌ام. خسته شده‌ام. خسته‌تر از آنم که اشتباهِ همیشگ

برایش تعریف کردم. گفت: رشد کرده‌ای. گفتم: رشد نکرده‌ام. خسته شده‌ام. خسته‌تر از آنم که اشتباهِ همیشگی را تکرار کنم.گفت: حتی اگر چنین باشد، باز هم گونه‌ای از رشد است. چه رشدی از این بالاتر که آدم بالاخره جایی بفهمد خسته‌ شده است و به جانِ خسته‌ی خودش رحم کند؟@RadioLoo حمید باقرلو