تقدیم‌نوشتِ پستِ بعد: به فرشته‌ای که شانه‌هایش از اشکِ گاوِ لاغرِ خودش خیس است، ولی دیشب از کیلومتره

تقدیم‌نوشتِ پستِ بعد: به فرشته‌ای که شانه‌هایش از اشکِ گاوِ لاغرِ خودش خیس است، ولی دیشب از کیلومترها دورتر، اولین قصه‌ی قبل از خوابِ تمامِ زندگی‌ام را خواند. و به کودکِ هفت‌ساله‌ای که دیشب دستش را گرفتم و از سالهای خیلی دور آوردمش تا با هم اولین قصه‌مان را بشنویم که "بیا بچه، یکی آمده برایمان قصه بخواند. ببین ما ارزشش را داریم که یکی برایمان قصه بخواند". به لحظه‌ی شیرینِ کم شدنِ یک حسرت از هزار.