چندسال‌پیش کانالِ کوچکی را دنبال میکردم که برای خانمِ میانسالی بود که شعرهای خودش را میگذاشت. شعرهای

چندسال‌پیش کانالِ کوچکی را دنبال میکردم که برای خانمِ میانسالی بود که شعرهای خودش را میگذاشت. شعرهایش قوی نبودند ولی تلاشش برای شروعِ شاعر شدن در آن سن را دوست داشتم و با علاقه کارهایش را پیگیری میکردم. یک روز دیدم همه را پاک کرده. پیام دادم و پرسیدم. با چند روز تاخیر جواب داد همسرش کانالش را در گوشی‌اش پیدا کرده و خوانده و دعوا راه انداخته که این شعرها را برای چه کسی میگوید.هنوز هم گاهی یادش میفتم و دلم برای آن کانالی که بیست‌وچند عضو داشت تنگ میشود. و برای تمامِ شعرهای زاده‌نشده‌ی زنی که نمیشناختم. و برای تمامِ شعرهای زنانه‌ای که در این سرزمین، پیش از آنکه سروده شوند، مُرده‌اند. در ترس از شوهر. در خستگیِ کارهای تمام‌نشدنیِ خانه. در آشپزی کردن‌های اجباری بعد از یک گریه‌ی سیر. در خستگی‌ها. در درک نشدن‌ِ این چیزِ ساده که حتی یک زنِ میانسال هم میتواند هنوز آرزوی فروغ شدن توی دلش داشته باشد. که دلش آرام نمیگیرد تا "تولدی دیگرِ" خودش را سروده باشد. @RadioLoo حمید باقرلو