روبروی دانشگاهمان یک باغ قشنگ بود. یک ساختمان قدیمی هم وسطش. گالریِ نقاشی‌اش کرده بودند. اولین‌بار آ

روبروی دانشگاهمان یک باغ قشنگ بود. یک ساختمان قدیمی هم وسطش. گالریِ نقاشی‌اش کرده بودند. اولین‌بار آنجا دیدمش. وقت استراحت بین دو کلاس بود و طبق عادت توی گالری میچرخیدم که وقت بگذرد. ترم دوم بودم. آن‌موقع او زنی چهل‌وهشت‌ساله بود. بین هنری‌ها معروف بود و آن…پست بعدی را از کانالِ "پناه بر قلم" (سعیده علیزاده) فوروارد میکنم:@panahbarghalamنوشته است شعر و تصویر را بر اساس این نوشته‌ خلق کرده. فارغ از این‌که چقدر شعرِ قشنگش را دوست داشتم و چقدر تعابیرِ "خوشه‌خوشه نان" و "مُهرِ بوسه‌ روی داستان" و" نشانِ خاطره‌ روی استخوان" به جانم نشست، فارغ از این‌که چقدر "آب خوردنِ گنجشک از گودیِ ترقوه" را لطیف به تصویر بدل کرده و عکسِ پستش گذاشته، میخواهم از او بابتِ وجهِ دیگری از ارزشمندیِ کارش برای من تشکر کنم که نمیداند:دیگر انقدر خاکِ اینجا را خورده‌ام که از روی واکنش‌ها و بازنشرها بفهمم کدام پستها واقعا خوانده شده‌اند و کدام پستها صرفا اسکرول شده‌اند و جز چندنفر هیچکس تا آخرش نخوانده. و خیلی توی ذوقم خورده بود. چون خودم آن نوشته را خیلی دوست داشتم و برایم عزیز بود... ممنونم سعیده علیزاده. ممنونم که انقدر به‌موقع بود. خدای گنجشکها و گندمزارها و اسبهای سپید و تمامِ چیزهای قشنگِ دنیا پناهت باشد.