تا اسمِ پارتی و احمدآباد مستوفی را کنار هم شنیدم، فهمیدم قاسم برگشته و دوباره آن جهنم را راه انداخته که خودش با خنده صدایش میکرد "بهشتِ پیرزنا". مشتریانش زنهای میانسال و تنها بودند. گفتم: نرو لطفا.در حالی که آرایشش را در آینه چک میکرد گفت: چرا؟گفتم: چون کارشون واقعا غیرانسانیه.با تعجب نگاهم کرد. بعد خندید گفت‌: چشم پدر روحانی!گفتم: واسه چی میخوای بری؟ اگه دلت مهمونی و پارتی میخواد من معرفیت میکنم یه‌جای بهتر.گفت: نه این فرق میکنه. نمیتونم برات توضیح بِدم. چشم‌ و گوشِت باز میشه! فقط در این حد بگم که دوستم سمانه توی همین سه چهار ماهی که میره کلا افسردگیش خوب شده!گفتم‌: سمانه چیا گفته ازش؟گفت: مثل همه‌ی اینجور جاها دیگه. یه ورودیه میدی. باقیش دیگه با اوناست. امنیتش. مشروبِ سبکِ خوب. آهنگ. رقص. فرقش با بقیه‌ی پارتی‌ها اینه که اصلا مرد قبول نمیکنه. کسی مزاحمت نمیشه. تنها مردهاش فقط پسرای باادب و جوان و خوش‌تیپِ خود سامیار هستن. جو صمیمی‌ و تمیز و دوستانه‌ای داره. خلوته. نهایتا سی چهل نفر. گفتم: اسمش سامیار نیست. قاسمه. من این یارو رو میشناسم. یه‌مدت براش کار کردم. سمانه اینم گفته که آخرش چجوریه؟آرام گفت: آره. اصلا واسه همون مراسمِ آخرشه که ورودیش انقدر بالاست دیگه.گفتم: میدونی حداقل باید نصف حقوقتو بدی واسه ورودیه؟گفت: نصف حقوقم؟ فکر میکنی توی اون درمانگاهِ کوفتی چقدر میدن؟ از سمانه پرسیدم. تقریبا حقوقِ یه ماهمه. ولی فدای سرم. حالا جدی واسه سامیار کار میکردی؟ چیکار میکردی دقیقا؟گفتم: راننده‌ی یکی از ماشینا بودم. قاسم به مشتری‌ها آدرس نمیداد. یه‌جا توی آزادگان قرار میذاشت، ما میرفتیم میاوردیمشون.گفت: آره سمانه گفته هر هفته جاش عوض میشه. پسرا رو از کجا میاوردید؟گفتم: اونارو خود قاسم میاورد. با وسواس گلچین میکرد. از توی باشگاههای جنوب‌شهر پیداشون میکرد. طرح رفاقت میریخت، بعد از یه‌مدت اگه میفهمید به دردِ اینکار میخورن میاوردشون توی کار.گفت: یعنی چی اگه به درد اینکار میخوردن؟گفتم: قاسم هرکسی رو نمیاورد. فقط اونایی که مطمئن میشد دهنشون قرصه، مودبن، خوش‌صحبتن، شوخی بلدن... و از همه مهمتر، بی‌پولن. اگه بدونی این بدبختا در چه شرایطی دارن اونجا کار میکنن نمیری.با کلافگی گفت: ولم کن تو رو خدا. به من چه این‌چیزا. خودشون خواستن. پولشو میگیرن. تازه سمانه میگفت خودشون هم کیف میکنن.مردد بودم بگویم یا نه. آرام گفتم: میدونی قاسم واسه این که پسراش بتونن واسه اون مراسمِ آخرِ پارتی دوام بیارن بهشون دارو میده؟ منظورم ویاگرا نیستا. یه‌چیزایی که رسما سمه واسه قلب. زیرزمینی تولید میشه و از رومانی و بلغارستان میفرستن واسش. اون دوره‌ای که اونجا کار میکردم یکی از پسرا سرِ همین داروها سکته کرد.سکوت کرد. ادامه دادم: فقط 26سالش بود. هنوزم میبینمش گاهی. باید تا آخر عمرش قرص زیرزبونی بخوره. از صدای آمبولانس میترسه. میگه یه‌وقتایی یهو انگار یه سیخِ "مِید این رومانی" فرو میکنن وسط سینه‌ش و از درد، نفسش بالا نمیاد.برگشت نگاهم کرد. گفت: چرا میخوای این تجربه رو کوفتم کنی؟گفتم: چون میشناسمت. میدونم اگه بعدش بفهمی بیشتر اذیت میشی. ببین بخدا قضیه‌ی اون پارتی‌ها خیلی دارک‌تر از اون چیزیه که فکر میکنی. تازه من همه رو نگفتم برات. بعد از چند ماه، همه‌شون به قرصِ اعصاب میفتن. بدبختا فقط از ترسِ سفته‌ها و فیلمایی که قاسم ازشون داره مجبورن ادامه بِدن.آرام گفت: میدونی چرا گاهی شیفتِ بقیه‌ی بچه‌های درمانگاه رو هم وایمیستم؟ فقط میخوام خونه نباشم. خونه منو یاد تنهاییم میندازه. میدونم دیگه شانسِ رابطه ندارم. اصلا توانشم ندارم دیگه. گاهی حس میکنم پوستم جیغ میزنه واسه لمس شدن. دلم فقط کمی لمس شدن میخواد.گفتم: ماساژ رو امتحان کردی؟آهسته گفت: نه لمسِ اونجوری نمیخوام.با تردید گفتم: ببین یه چیزی میخوام بگم ولی فکرِ بد نکن لطفا. من یه دوره‌ای ماساژ کار کردم. چون بعضی مشتریا ازم میخواستن دوره‌ی یه‌کارِ دیگه رو هم رفتم... واقعا میشه به چشمِ یه کارِ درمانی بهش نگاه کنی... توضیحش کمی سخته...بلند خندید گفت: هپی‌اندینگ!؟ همینم مونده تو واسم هپی کنی!نشست کنارم. دستهایم را گرفت. با لبخند گفت: مرسی که انقدر به فکرم هستی. میدونم چرا به هر دری میزنی که اون پارتی رو نَرَم. ولی واقعا بهش نیاز دارم. نترس طوریم نمیشه.***رفت. فرداش هرچه زنگ زدم ریجکت کرد. درمانگاه سر زدم، گفتند نیامده. رفتم درِ خانه‌اش. باز نکرد. روبروی خانه‌اش روی جدول نشستم و پیام دادم تا باز نکند نمیروم. آمبولانسی با آژیر از کنارم رد شد. دستی سیخِ "مِید این رومانی" را توی سینه‌ام چرخاند. یک قرص از قوطی دراوردم گذاشتم زیرزبانم. نیمه‌شب بود که در را باز کرد. در یک روز پیر شده بود. صدای قاسم توی گوشم پیچید که با خنده میگفت "بهشتِ پیرزنا"...@RadioLoo حمید باقرلو