به گمانم عاشقانه‌ترین و دلجویانه‌ترین خطابِ خدا با انسان، در سوره‌ی انشقاق است. آنجا که میگوید "يـٰٓ

به گمانم عاشقانه‌ترین و دلجویانه‌ترین خطابِ خدا با انسان، در سوره‌ی انشقاق است. آنجا که میگوید "يـٰٓأَيُّها ٱلإنسَٰنُ إِنَّکَ كادِحٌ إِلىٰ رَبِّکَ كَدحاً فَمُلَٰقِيه". یعنی "هان اى انسان، تو با تکاپویی جانفرسای، به‌سوی پروردگارت در حرکتی. او را دیدار خواهى كرد". در تفسیرش نوشته‌ است "کَدح" در عربی به تلاشی گویند که همراه با رنج باشد و اثرش در جسم و جان دیده شود. مثلا به گاوی که خیش بر دوش میکشد و اثرِ این تلاشِ مشقت‌بار در جسمش ظاهر شده میگویند "ثور فیه کدوح"... منظورم اینست که نوعِ خاصی از تکاپوی رنجناک است که در فارسی کلمه‌ای برای آن نداریم. و عجیب این‌که در هیچ‌‌جای دیگری در قرآن از این واژه استفاده نشده.و نکته‌اش اینست که نمیگوید "ای ایمان‌آورندگان". میگوید "ای انسان". یعنی فارغ از این‌که اصلا به خدا باور داشته باشیم یا نه، همه با کوششی چنان جانفرسای که روی جسم و جانمان اثر میگذارد به سوی او در حرکتیم. قطاری‌ست که میرود و سواریم. حتی اگر مقصد را نشناسیم، خستگیِ سفر به جانِ تک‌تک‌مان خواهد نشست. آن‌که پرده‌های کوپه را میکشد فقط رنجِ خودش را بی‌مزد میکند.@RadioLoo حمید باقرلو