مولانا در جایی از مثنوی‌معنوی میگوید:"عدل چه بُوَد؟ وضع اندر موضعشظلم چه بُوَد؟ وضع در ناموقعش"(برای رعایتِ وزنِ شعر، "چه بُوَد" به‌شکلِ "چِبْوَد" خوانده میشود)در جایی دیگر، مثالش را اینگونه میزند که "آب دادن" عدل است، اگر بر درخت باشد، و ظلم است، اگر بر خار باشد.به‌نظرم خیلی تعریفِ شجاعانه‌ و مسئولیت‌‌آوری از عدل و ظلم است. امور جهان را سیال میکند. دیگر هیچ چیزی به خودیِ خود، خوب یا بد نیست. و نیز راهنمای کاملی‌ است که اگر تمرینش کرده باشیم، دیگر هیچ‌جا گیر نخواهیم کرد. فقط کافیست با خودمان صادق باشیم که فلان‌کاری که میکنیم واقعا در موضعش هست یا نه. اینجوری میشود که حتی این‌که چه‌کسی کجا قرآن بخواند، برقصد، قهر کند، ببوسد، فریاد بکشد، جوک بگوید، نوازش کند، تاثیر دارد که ظلم باشد یا عدل. که عشق هم در موضعش نباشد ظلم است، ظلمهای ظلممان پیشکش... @RadioLoo حمید باقرلو