🔵مسئله اصلي اينجاست: آنچه ما مي بينيم، الزاما همان چيزي نيست که بايد تغيير کند.🔸مثلا دو دانش آموز را تصور کنيد که هر دو روزانه فقط دو ساعت مطالعه مي کنند. در نگاه اول ممکن است بگوييم: «هر دو کم کارند.» اما وقتي دقيق تر بررسي کنيم، مي بينيم دانش آموز اول اصلا نمي داند چگونه برنامه ريزي کند و حجم کار را مديريت کند. دانش آموز دوم برنامه بسيار خوبي دارد، اما هر بار مي خواهد مطالعه را شروع کند، اضطراب مي گيرد و به سراغ گوشي مي رود. رفتار بيروني هر دو يکي است: مطالعه کم. اما منطق پشت اين رفتار کاملا متفاوت است. بنابراين اگر براي هر دو يک نسخه بنويسيم: «ساعت مطالعه را افزايش بده»، احتمالا براي يکي بي اثر و براي ديگري حتی تشديدکننده مشکل خواهد بود. اين دقيقا جايي است که تشخيص اهميت پيدا مي کند.🔸در مشاوره درمان محور، ما باور داريم که هر رفتار مشکل ساز، يک «منطق» دارد. اين منطق شايد براي ما منطقي نباشد، اما براي دانش آموز، در آن لحظه، کاملا کارآمد است. وقتي دانش آموز از مطالعه فرار مي کند، اين فرار يک «راه حل» براي مسئله اي است که او تجربه مي کند (مثلا اضطراب شديد). اگر ما فقط روي خود فرار تمرکز کنيم و مثلا برنامه مطالعه بدهيم، در واقع راه حل او را ناديده گرفته ايم و او را مجبور کرده ايم که با همان مشکل حل نشده روبه رو شود. نتيجه: مقاومت، شکست و احساس بدتر.🔻مثال عيني: تصور کنيد دانش آموزي در جلسه مشاوره مي گويد: «هر وقت مي خواهم رياضي بخوانم، يک دفعه خوابم مي گيرد.» بسياري از مشاوران ممکن است اين را به کم خوابي يا تغذيه ربط دهند. اما اگر بپرسيم: «دقيقا چه فکري قبل از خواب آلودگي از ذهنت مي گذرد؟» ممکن است پاسخ دهد: «فکر مي کنم اصلا نمي فهمم و بايد خيلي وقت بگذارم تا يک مسئله را حل کنم.» اينجا خواب آلودگي يک مکانيسم دفاعي است براي فرار از احساس ناتواني. تشخيص درست، اين منطق پنهان را آشکار مي کند.➕مشاور مدرسه[حسین رئیسی]https://t.me/+QKVR-ZdKtFrbzDyY