چه می شود؟صرف تفاهم (اگر امضا شود) یک سیگنال به یانکی ها بود تا آن تصویر اولیه جنگ مبنی بر غیرعقلا

چه می شود؟صرف تفاهم (اگر امضا شود) یک سیگنال به یانکی ها بود تا آن تصویر اولیه جنگ مبنی بر غیرعقلایی رفتار کردن طرف ایرانی را تعدیل کنند و معامله را جدیتر بگیرند. همین طور یک مانور قدرتمند برای شخص قالیباف که نشان می دهد وی نفوذ لازم را برای پیشبرد اراده اش دارد؛ به هر حال کسی هست که بتوان با او دیل کرد! اگر بتواند قدرتش را تحکیم کند و در صحنه داخلی مخالفان را کنار بگذارد، احتمال توافق بیشتر می شود. اما چنان تحکیم قدرتی در «کشور قدرت های موازی» کار دشواری است. به فرض تسلط وی بر فضای داخلی، انعطاف پذیری «مرد قدرتمند» چقدر خواهد بود؟ آیا گزینه صرفنظر کردن از ذخایر اورانیوم (حداقل 400 و اندی کیلو) و محدودیت های هسته ای برای ایران پذیرفتنی است و می شود این را به اهالی قدرت مستقر فروخت؟ جواب به این سوال گویای این خواهد بود که چقدر می شود احتمال توافق (با هر محتوایی) را جدی گرفت.اما شاید سناریو محتملتر این باشد که همین اینها آمادگی بیشتر برای جنگی ویرانگرتر از قبلی هاست؛ عرب ها چالش سختی برای همسایگی با ج.ا بعد از توافق خواهند داشت و جهش یکباره از «زدن سر مار» به حسن همجواری چندان محتمل نیست، اسرائیل هم که بعید است این فرصت را برای دنبال کردن منافعش از دست بدهد؛ در صحنه داخلی امریکا هم صرف باز کردن هرمز دستاورد جدی محسوب نمی شود و از «تسلیم بی قیدو شرط» فاصله دارد. فروش یک توافق احتمالی نصفه و نیمه در امریکا هم آسان نیست؛ نه دوستان را راضی می کند نه دشمنان را دلسرد!چه می شود را باید نشست و دید؛ ما محکوم به غافلگیری در برابر آینده ایم. الله اعلمکانال راهبرد/امیرحسین خالقی@RahbordChannelحمایت از راهبرد:https://bit.ly/2Hja5HY