اعترافبی‌اعتماد زیستناین‌سان به آفتاببی‌اعتماد زیستناین‌سان به خاک و آببی‌اعتماد زیستناین‌سان به هر چه هستاز آن همه شقایق بالند در سحرتا این همه درخت گل کاغذینکه رنگبر گونه‌شان دویده وبگرفته جای شرمبی‌اعتماد زیستناین‌سان به چشم و دستدر کوچه‌ای که پاکی یاران راه راتنهادر لحظه گلوله سربیدر اوج خشمتصدیقمی‌توان کردآن همبا قطره‌های اشکیدر گوشه‌های چشمشفیعی کدکنی/ م.سرشکمنزل استاد شفیعی کدکنی@rahi_be_rahaei