عشق آنگاه فرامی‌رسد که دل کسی دیگر تمامی براده‌های اندیشۀ ما را همانند آهنربا به‌سوی خود می‌کشد. آنگ

عشق آنگاه فرامی‌رسد که دل کسی دیگر تمامی براده‌های اندیشۀ ما را همانند آهنربا به‌سوی خود می‌کشد. آنگاه که عشق می‌ورزم در زندگی خود قرار دارم، آنچنان‌که گویی درون داستانی هستم که به‌یکباره در آن ناپدید می‌شوم: دیگری تمامی توجه مرا به خود معطوف می‌دارد.— کریستیان بوبن. نور جهان. ترجمۀ پیروز سیار@rahi_be_rahaei