«نبردِ واپسین»نگاه کن! دوباره اتّفاقِ تازه‌ای-که تازه نیست-شراره‌ای فکنده بر وجود شهردوباره دستِ اژد

«نبردِ واپسین»نگاه کن! دوباره اتّفاقِ تازه‌ای-که تازه نیست-شراره‌ای فکنده بر وجود شهردوباره دستِ اژدهای رنگ‌رنگِ قهرپیالهٔ شرنگِ زهرنگاه کن! رسانه‌های شب‌‌مرام، بی‌درنگ، بی‌تفنگ، بی‌فشنگ، با سلاحِ پرهیاهویی به اسمِ شایعه، گلوله‌های چند تکّهٔ دروغ، سیاه‌جامگانِ جبههٔ فریب، صداقتِ چراغِ صبح را نشانه رفته‌اند نگاه کن! نگاهِ تازه‌ای به روزگارِ هم سپید و هم سیاه کن! نگاهی از عمیقِ روشنیبه سوی ماه کن! نگاه کن! من و تو در میانهٔ نبردِ واپسین عصر ایستاده‌ایمنشانِ تیرهای زهربارِ مکر و حیله‌ایم من و تو هم‌تبار و هم‌نژاد و هم‌‌عشیره‌ایم من و تو ریشه‌دار در وجودِ خاکِ پاکِ این قبیله‌ایمنگاه کن!که در کدام جبهه ایستاده‌ایم؟که دل به صحبتِ کدام داده‌ایم؟نگاه کن! به پرچمی که باشکوه و باوقار و استوار و جاودانعَلَم شده‌ست در جهانعَلَم شده‌ست در زمین و آسمان نگاه کن! به پیشرفتِ لشکرِ خدا به قلبِ سرزمینِ کفر و کینبه نوجوانه‌های هستی‌آفرینبه صبرِ سرخِ آرمان و آرتینبه آرمانِ کودکانِ این بلندْسرزمیننگاه کن! به مادری که سال‌هاستنگاه می‌کند به درکه شاید از عزیزِ او کسی بیاورد خبرولی...نگاه کن!به دخترِ شهیدِ امنیت که سایهٔ سرشبرای انقلاب و کشورش مسیرِ آسمانِ عشق را -به اعتقاد- انتخاب کرد و رفت...فرشتهٔ عروج را مجاب کرد و رفت... که انقلاب کرد و رفت... نگاه کن! به سینهٔ تباهِ غرببه کشتیِ به گل نشسته‌اشبه خنده‌های زهربارِ این فرشتهٔ پلیدبه مشت‌های محکمِ گره‌گره که بر سر سیاه ابرهای سرد و سایه‌آوری فرودکه آسمانِ زندگی شود سپیدنگاه کن!که چشمِ آفتاب سوی کیست؟نگاه کن که پرچمِ امید،به دست کیست؟ نگاه کن که روشنِ امید بردمید! زمانِ دیگری رسیدنگاه کن! شُکوهِ جاودان از آنِ ماستزمان، زمان ماستغرورِ بی‌کران از آنِ ماستزمان، زمانِ ماستوطن... وطن... وطن... همیشه سربلند، همیشه سرفراز، همیشه پرچمِ سه‌رنگِ تو در اهتزارهمیشه پُرشکوههمیشه برقرارهمیشه نامِ نامیِ تو غرقِ افتخار!✍🏻 #مرتضی_کریمی_قهفرخی@rahnava_ir