▫️داستان «توبه‌ی نصوح» در مثنوی مولانا، بیش از آنکه روایت یک توبه باشد، داستان رسیدن انسان به نقطه‌ی استیصال است.نصوح سال‌ها با گناه و فریب زندگی می‌کرد، اما هنگامی که در معرض رسوایی قطعی قرار گرفت و همه‌ی راه‌های نجات ظاهری را بسته دید، از عمق جان به خدا پناه برد. دعای او نه از سر عادت، بلکه از دلِ درماندگی و اخلاص برخاست.مولانا به زیبایی نشان می‌دهد که تا انسان به توانایی‌ها، تدبیرها و تکیه‌گاه‌های خود دل بسته باشد، هنوز به حقیقت دعا نرسیده است. اما وقتی همه‌ی اسباب فرو می‌ریزند و انسان جز خدا پناهی نمی‌یابد، دعا جان می‌گیرد و زمینه‌ی اجابت فراهم می‌شود. از همین رو گفته‌اند: استیصال، راز اجابت دعاست.در حقیقت، آنچه نصوح را نجات داد، تنها الفاظ توبه نبود؛ بلکه شکستن غرور، بریدن از اسباب و پناه بردن کامل به پروردگار بود. گاهی خداوند انسان را به بن‌بست می‌رساند تا راه آسمان را به او نشان دهد؛ زیرا بسیاری از درهای رحمت، تنها با کلیدِ استیصال گشوده می‌شوند.📚@rahrovanehaghighat