بنا به درخواست یکی از اعضای کانال جهت تعریف واژه وطنفروش:وطن‌فروشی (Treason / Betrayal of Homeland) در مفهومی پایه، به خیانت آگاهانه، عمدی و سازمان‌یافته به منافع حیاتی، تمامیت ارضی، حاکمیت ملی و مردمِ سرزمینی اطلاق می‌شود که فرد به آن تعلق مدنی، حقوقی یا هویتی دارد. این پدیده یکی از پیچیده‌ترین مفاهیم در علوم سیاسی، حقوق بین‌الملل، جامعه‌شناسی و اخلاق عمومی به شمار می‌رود، زیرا مرزهای آن گاه با تعاریف حقوقی شفاف و گاه با برچسب‌زنی‌های سیاسی و ایدئولوژیک درهم‌تنیده است.ابعاد حقوقی (خیانت به کشور)در نظام‌های حقوقی مدرن، وطن‌فروشی با اصطلاح حقوقی «خیانت بزرگ» (High Treason) تعریف می‌شود و قانون‌گذاران برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های سلیقه‌ای، شرایط و رفتارهای مادی و معنوی آن را به طور مشخص احصا کرده‌اند:جاسوسی و انتقال اطلاعات محرمانه: افشای اسناد دفاعی، امنیتی، تسلیحاتی یا اسرار استراتژیک کشور به دولت‌ها یا نهادهای متخاصم خارجی.همکاری در تهاجم یا جنگ: هم‌پیمان شدن علنی یا مخفی با دشمن در شرایط جنگی، کمک تسلیحاتی، هدایت عملیاتی، یا تسهیل اشغال نظامی بخشی از خاک کشور.اقدام مسلحانه علیه تمامیت ارضی: تلاش مستقیم برای تجزیه جغرافیایی کشور از طریق شورش مسلحانه با هماهنگی یا تحریک نیروهای بیگانه.ابعاد سیاسی و اجتماعیدر عرصه عمومی و مطالعات سیاسی، وطن‌فروشی فراتر از قوانین جزایی معنا پیدا می‌کند:اولویت‌دادن به منافع بیگانه: شرایطی که فرد یا گروهی، منافع اقتصادی، سیاسی یا ژئوپلیتیکی کشورهای دیگر را با آگاهی و نفع شخصی/گروهی بر مصالح عالیه و رفاه جامعه خود ترجیح دهند (مانند تاراج منابع ملی در قالب قراردادهای پنهان و استعماری).دست‌اندازی به منافع عمومی: تضعیف ارادی زیرساخت‌ها، امنیت زیستی یا اقتصادی جامعه برای تثبیت قدرت یا دستیابی به ثروت شخصی در هماهنگی با کانون‌های قدرت فرامرزی.تفاوت میان «خیانت به وطن» و «مخالفت با حاکمیت»یکی از چالش‌های بنیادین در تعریف این مفهوم، خلط میان «وطن» و «حکومت» است:وطن (Nation/Homeland): متشکل از جغرافیا، تاریخ مشترک، فرهنگ و از همه مهم‌تر مردم است. مصالح ملی در امتداد رفاه، امنیت، بقا و آزادی جمعی مردم تعریف می‌شود.حکومت (Government/Regime): ساختار یا طبقه سیاسی حاکم در یک برهه زمانی مشخص است.در تحلیل‌های دقیق سیاسی و جامعه‌شناختی، مخالفت با سیاست‌های یک دولت، نقد حاکمیت، یا حتی تلاش مسالمت‌آمیز برای تغییر ساختارهای سیاسی، به هیچ‌وجه وطن‌فروشی محسوب نمی‌شود. نظام‌های اقتدارگرا عموماً با هم‌پوشان فرض کردن خود و خاک کشور، هرگونه نقد، اعتراض مدنی یا حق‌خواهی را با برچسب «وطن‌فروشی» و «خیانت» سرکوب می‌کنند. وطن‌فروشی واقعی همواره متوجه وارد کردن آسیب به «کلیت جامعه و مردم» است، نه ایستادگی در برابر سیاست‌های یک قدرت سیاسی مستقر.نگاه اخلاقی و روانیاز منظر اخلاق مدنی، وطن‌فروشی به عنوان عهدشکنی با بنیادی‌ترین قرارداد اجتماعی شناخته می‌شود؛ قراردادی که در آن فرد از مزایا و هویت سرزمینی بهره‌مند بوده، اما در بزنگاه‌های حساس تاریخی یا با انگیزه‌های سودجویانه، امنیت و سرنوشت هم‌وطنان خود را به نیروهای خارجی یا تخریب‌گر واگذار می‌کند. به همین دلیل، در تمامی فرهنگ‌ها و مقاطع تاریخی، خیانت به جامعه و سرزمین همواره با سنگین‌ترین بار سرزنش اجتماعی و تاریخی همراه بوده است.