نامِ تو اگر باران بود… سردیِ دستانِ پاییزیبر شانه‌هایمتنها عبورِ سایه‌ای بوددر انتهایِ مه‌آلودِ این باغِ خاموش.نامِ تو اگر باران بود،تو را نیایش می‌کردم—در آن لحظه کهپوستِ بی‌حسِ چهره‌امبه نمِ آرامِ حضورتبیدار می‌شد؛و زمان،در خطِ رویدادِ این کهکشانِ پیر،آهسته می‌لغزیدو گم می‌شددر لمسِ قطره‌های تو.من مدّت‌هاستدر تو گم شده‌ام؛ چنان نوری که به منبعِ خویش بازمی‌گردد.و صداییدر بی‌نهایتِ بودن‌مان—آنجا که مرزِ من و تودر مهِ آگاهیناپدید می‌شود—نامِ تو راآرام،بی‌وقفه،و بی‌زمانتکرار می‌کند.گویی هستی،در هر تپشِ خود،تو را صدا می‌زند؛و من،در میانِ این پژواکِ ابدی،به شکلِ قطره‌ای بی‌قرار،دوباره می‌بارمبر نامت...#رامین_اقتصاد @ramineqtesad