حُکمِ «علوم سیاسی» در محکمۀ تاریخِ علوم انسانی چیست؟محسن خلیلیاستاد علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهددر دادگاهِ علوم ‌اجتماعی، رشتۀ علوم سیاسی، بر کرسیِ پنج‌پایۀ ضعف و اتهام نشسته است:یک) تصویرسازی از علوم سیاسی به‌مثابه پیامبرِ پیش‌گو و خارج‌شدنِ علوم سیاسی از واقعیت:الف) جعلی‌سازیِ تاریخ؛ ب) هدایتِ ناکجاآبادی؛ پ) آینده‌سازی برساخته.دو) تصويرسازی از علوم سياسی به‌مثابه دانشِ دروغ و ترور و هوادارِ توتالیتاریانیسم:الف) تبدیل علم سیاست به تکنیک‌های توتالیتریِ زمامداری؛ ب) حکمرانی وحشت و بدبین‌سازی توده‌وار؛ پ) دورساختنِ علوم سیاسی از مردم و جامعه.سه) تصویرسازی از علوم سیاسی به‌منزله هوادارِ پراگماتیسم و نئولیبرالیسم:الف) فن‌سالارانه‌سازیِ زمامداری و تجاری‌سازیِ ادارۀ جامعه؛ ب) حکمرانی تکنیک به‌همراهِ چیرگی سود؛ پ) جایگزین‌سازیِ رباتْ‌تکنوکرات به‌جای دانشمند و سیاست‌مدار.چهار) تک‌افتادگی و تُهی‌شدگیِ علوم سیاسی در انقلاب‌های ایدئولوژیک:الف) خودبسندگی و بی‌نیازی به‌همراهِ کفایت عقیده، مذهب و فقه؛ ب) طردِ تاریخ و مفهومِ تجّدد و ترویجِ بدبینی به شرّ ذاتیِ مدرنیته؛ پ) برسازیِ همه‌چیز از نو در عینِ گرته‌برداری‌های ناشیانه.پنج) علوم سیاسی به‌مثابه خادمِ بنیادگرایانِ مذهبی و نابودیِ نهادها و روش‌های برساخته‌شدۀ علوم سیاسی در درازنای تاریخ:الف) حذف و طردِ نهادهای مدرن؛ ب) کاربستِ خشونت برای تغییرِ بنیادین؛ پ) خودحقیقت‌پنداریِ مطلق.برای نجاتِ علوم سیاسی از تلۀ بقا و دامگه بلا، چه می‌توان کرد؟۱۴ بهمن ۱۴۰۱ / ۳ فوریهٔ ۲۰۲۳