تاب آوری گاهی سخت ترین بخش یک بحران خود اتفاق نیست؛ بلکه ندانستن این است که فردا چه خواهد شد.مغز انس

تاب آوری گاهی سخت ترین بخش یک بحران خود اتفاق نیست؛ بلکه ندانستن این است که فردا چه خواهد شد.مغز انسان به طور طبیعی دوست دارد آینده را پیش بینی کند چون این کار احساس امنیت ایجاد میکند اما وقتی آینده مبهم میشود اضطراب و احساس درماندگی هم بیشتر میشوند.اینجاست که تاب آوری اهمیت پیدا میکند.تاب آوری یعنی درد را انکار نکنیم اما اجازه ندهیم سختی ها زندگی مان را متوقف کنند افراد تاب آور کمتر آسیب نمیبینند؛ آنها بهتر خودشان را بازسازی میکنند و با وجود دشواری ها به مسیرشان ادامه می دهند.برای تقویت تاب آوریاحساساتتان را انکار نکنید؛ نام بردن از هیجانها به مدیریت بهتر آنها کمک میکند.روی چیزهایی تمرکز کنید که در کنترل شما هستند؛ مثل خواب تغذیه ورزش کار یا ارتباط با عزیزانزندگی را تا روشن شدن شرایط متوقف نکنید؛ ادامه دادن فعالیتهای روزمره حتی در مقیاس کوچک اضطراب را کمتر می کند.از حمایت دیگران کمک بگیرید و به تجربه های گذشته تان نگاه کنید؛ شما قبلاً هم از بحرانهایی عبور کرده اید.به جای پرسیدن چرا این اتفاق افتاد؟ از خودتان بپرسید حالا بهترین کاری که میتوانم انجام دهم چیست؟»یادتان باشد امید به معنای مطمئن بودن از آینده نیست؛ امید یعنی با وجود ابهام همچنان بتوانید قدم بعدی را بردارید.‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ یک آینده خوبنیازی به یک گذشته خوب ندارد...!تماس از طریق دایرکت 👇اینستاگرام https://www.instagram.com/dr_mhasanzadehکانال تلگرام 👇@RAVANBINESHزندگی سراسر حل مساله است کارل پوپر