قضاوت‌های ناعادلانه...گاهی به امتحان‌های دیکته‌ی دوران کودکی‌ام فکر می‌کنم...به روزهایی که نگاه‌ها، بیش از آنکه روی واژه‌های درست مکث کنند، روی چند غلطِ کوچک می‌ایستادند.آن روزها، بی‌آنکه کسی بداند، ذهنِ کودک می‌آموخت که ارزشِ او، نه با تمامِ توانمندی‌هایش، بلکه با خطاهایش سنجیده می‌شود.از نگاهِ روان‌شناسی، کودکی که بارها بیشتر از موفقیت‌هایش، بابت اشتباه‌هایش دیده می‌شود، ممکن است به‌تدریج صدای یک منتقدِ درونی را در خود پرورش دهد؛ صدایی که سال‌ها بعد نیز، پیش از هر کس، خودش را قضاوت می‌کند.کاش در کنارِ آموزشِ نوشتن، به ما می‌آموختند که انسان، بزرگ‌تر از اشتباه‌هایش است...کاش یاد می‌گرفتیم همان‌قدر که خطاها را می‌بینیم، مهربانی‌ها، تلاش‌ها، صداقت‌ها و زیبایی‌های یکدیگر را هم ببینیم.امروز، آگاهانه تمرین می‌کنم وقتی به انسان‌ها نگاه می‌کنم، پیش از آنکه دورِ اشتباه‌هایشان خط بکشم، زخم‌های نادیده، تلاش‌های خاموش و فصل‌های زیبای وجودشان را ببینم.زیرا هیچ انسانی، فقط مجموعه‌ای از خطاهایش نیست.هر انسان، کتابی است که شاید تنها یک صفحه‌اش را خوانده‌ایم...وشفقت، آن لحظه آغاز می‌شود که به جای قضاوت، کنجکاوانه و مهربانانه، داستانِ یکدیگر را می‌شنویم🤍💦💦💦‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ ‍ یک آینده خوبنیازی به یک گذشته خوب ندارد...!تماس از طریق دایرکت 👇اینستاگرام https://www.instagram.com/dr_mhasanzadehکانال تلگرام 👇@RAVANBINESHزندگی سراسر حل مساله است کارل پوپر