خودآگاه و ناخودآگاه، هنگامی که یکی دیگری را سرکوب و مخدوش کند، هرگز به یک کلیت واحد تبدیل نمی‌شوند. اگر ناچارند با یکدیگر بجنگند، دست‌کم بگذارید این نبردی عادلانه باشد با حقوقی برابر برای هر دو سو. هر دو، ابعادی از حیات‌اند.خودآگاه باید از عقلانیت خویش دفاع کند و از حریم خود محافظت نماید؛ و به حیات آشوبناکِ ناخودآگاه نیز باید مجال داده شود تا راه خود را برود — تا آنجا که در توان تحمل ماست.این وضعیت، به‌طور هم‌زمان، به معنای تعارض آشکار و همکاری آشکار است. به‌روشنی، حیات آدمی نیز باید چنین باشد.این همان بازی دیرینهٔ چکش و سندان است: آهن صبور در میان آن دو شکل می‌گیرد و به کلیتی نابودناپذیر، یعنی یک «فرد» بدل می‌شود.مفهوم «فرآیند تفرد» در نظر من، به‌طور خلاصه، همین است.— کارل یونگ📍@ravantahlil  | گروه آموزشی روان تحلیل 📚