روان‌پزشکی فرزند خواندهٔ ناخلف پزشکی است. تمامی شاخه‌های دیگر پزشکی از یک مزیت بزرگ برخوردارند: روش علمی. در سایر شاخه‌ها، چیزهایی وجود دارند که می‌توان لمس و مشاهده کرد، و روش‌های فیزیکی و شیمیاییِ پژوهش که باید دنبال شوند. میکروسکوپ، باکتریِ هراس‌انگیز را آشکار می‌سازد، و چاقوی جراح در برابر هیچ دشواریِ آناتومیکی متوقف نمی‌شود و چشم‌اندازهایی از حیاتی‌ترین و غیرقابل‌دسترس‌ترین اعضا را به ما هدیه می‌دهد. روان‌پزشکی، یعنی هنرِ درمان روح، همچنان پشت در ایستاده و بیهوده می‌کوشد تا همچون دیگر حوزه‌های علم، به وزن‌کردن و سنجش بپردازد. دیری است که می‌دانیم با عضوی مشخص، یعنی مغز، سروکار داریم؛ اما فراتر از مغز، فراتر از بسترِ آناتومیک، تازه به آنچه برایمان اهمیت دارد می‌رسیم: روان؛ همچنان نامتعین، و کماکان گریزان از هرگونه تبیین، هرچقدر هم که زیرکانه باشد.دوره‌های پیشین، با اعطای جوهره به روح و شخصیشناختنِ هر پدیدهٔ نامفهوم در طبیعت، بیماری روانی را کارِ ارواح خبیثه می‌دانستند؛ بیمار فردی مسخ‌شده به شمار می‌رفت، و شیوه‌های درمان نیز متناسب با همین نگرش بود. این دیدگاه قرون وسطایی بی‌پایه نیست و حتی امروزه نیز اعتبار و بروز می‌یابد. نمونه‌ای کلاسیک، مراسم جن‌گیریِ موفقی است که توسط کشیش سالمند، بلوم‌هارت، در پروندهٔ معروف خواهران دیتوس انجام گرفت. به افتخار قرون وسطی باید گفت که شواهد اولیه‌ای از خردگراییِ درست نیز وجود داشت. بدین ترتیب، در قرن شانزدهم در بیمارستان یولیوس در وورتسبورگ، بیماران روانی از پیش دوشادوش بیماران جسمی تحت درمان قرار می‌گرفتند و به نظر می‌رسد درمان واقعاً انسانی بوده است. با آغاز دوران مدرن و طلوع نخستین ایده‌های علمی، شخصیشناختنِ بربرمنشانهٔ اولیهٔ نیروهای ناشناخته به‌تدریج رنگ باخت؛ و نگرش به بیماری روانی به نفع رویکردی اخلاقی‌تر و فلسفه‌محورتر تغییر یافت. دیدگاه باستانی مبنی بر اینکه هر بدبیاری تاوانی از سوی خدایان خشمگین است، در جامه‌ای نو متناسب با زمانه بازگشت. درست همان‌طور که بیماری‌های جسمی را در بسیاری از موارد می‌توان ناشی از نوعی خودزنیِ سبک‌سرانه دانست، تصور می‌شد بیماری‌های روانی نیز حاصل نوعی آسیب اخلاقی یا گناه هستند. در پشت این تصور نیز، خدای خشمگین کمین کرده است. …روان‌پزشکی به مادی‌گراییِ افراطی متهم شده است. و کاملاً به‌حق، زیرا در مسیرِ فراتر نهادنِ عضو [مغز] یعنی ابزار، بر کارکرد است — یا بهتر بگوییم، دیری است که چنین می‌کند. کارکرد به زائدهٔ عضوِ خود بدل شده و روان به زائدهٔ مغز تبدیل گشته است. در روان‌پزشکی مدرن، به روان بسیار جفا شده است. در حالی که پیشرفت‌های عظیمی در کالبدشناسیِ مغز حاصل شده، ما عملاً هیچ‌چیز دربارهٔ روان نمی‌دانیم، یا حتا کمتر از گذشته می‌دانیم. روان‌پزشکی مدرن مانند کسی رفتار می‌کند که می‌پندارد می‌تواند معنا و هدف یک ساختمان را از طریق تحلیل کانی‌شناختیِ سنگ‌های آن رمزگشایی کند.— کارل گووستاو یونگ، «محتوای روان‌پزشکی»، روان‌زایی بیماری‌های روانی، مجموعه آثار ۳، بند ۳۲۰-۳۲۱، ۳۲۴📍@ravantahlil  | گروه آموزشی روان تحلیل 📚