آگاهی تنها از طریق از دست دادن «دیگری» و درک این واقعیت حاصل می‌شود که «دیگری» به‌راستی «دیگری» است. این همان سرچشمه‌ی گریه‌ی نوزاد و اثر هنری نام‌آور ادوارد مونک، یعنی تابلوی «جیغ» است. اضطراب نوزاد را هنگامی که از آغوش مادر جدا می‌شود، به تماشا بنشینید؛ بنگرید که چگونه می‌جوید، می‌مکد و امید دارد او را ببلعد تا بار دیگر در او ادغام شود. در این صورت، مراقبت و تغذیه از نوزاد به ترکیب ظریفی از دو امر بدل می‌گردد: ۱) اطمینان‌بخشی از حضور «دیگری»، و ۲) جدایی‌های تدریجی که به کودک تحمیل می‌شود. در واقع، می‌توان گفت وظیفه‌ی روان‌شناختی بنیادین والدین آن است که بار این جدایی را سبک کنند، اما در عین حال گذار به جدایی کامل را هموار سازند؛ یعنی همان مرحله‌ی پسینی که آن را بزرگ‌سالی می‌نامیم. نحوه‌ی رویارویی با این چالش، بزرگ‌ترین سهم منفرد را در میراث روانی کودک تشکیل می‌دهد. ارائه‌ی اطمینان‌بخشی در عین «رها کردنِ» تدریجی، هسته‌ی پارادوکسیکال فرزندپروری است.#یونگ بهای #آگاهی را به بار پرومتئوس تشبیه کرده است؛ آتش روشنگری به سرقت می‌رود، اما به بهایی که با خون پرداخت می‌شود. هر روز، کودک را گامی دیگر از یاد و خاطره‌ی باغِ بهشت دورتر می‌سازد. چنان‌که وردزورث در باب آن باغِ در حال رنگ باختن سروده است: «تولد ما جز خوابی و فراموشی نیست.» یا چنان‌که دیلن توماس به یاد می‌آورد:«در آن روزهای سپیدِ برّه‌وار، برایم هیچ اهمیتی نداشت که زمان مرا / تا آن اتاق زیرشوانیِ آباش‌گرفته در سایه‌ی دستانم ببرد، / در ماه که همواره در حال طلوع است، / و نه اینکه هنگام سواری به سوی خواب، / او را بشنوم که با مزارع مرتفع پرواز می‌کند / و در مزرعه‌ای بیدار شوم که برای همیشه از سرزمین بی‌فرزند گریخته است.»ربودن آتش از خدایان، استعاری اسطوره‌ای برای تولد آگاهی و فرهنگ است، اما در عین حال عامل بروز نوروز (روان‌نژندی) نیز هست؛ یعنی همان دوگانگی درونی میان سوبژه و ابژه، میان خویشتن و «دیگری». کودک در حالی که این بارِ رو به رشدِ آگاهی را با ناآرامی حمل می‌کند، سخت نیازمند آن است که هرچه می‌تواند بیاموزد تا اگر ممکن باشد دوباره پیوند بخورد، وگرنه دست‌کم بقای خود را تضمین کند. او شروع به «خوانی» جهان می‌کند تا پیام‌های آن را دریابد؛ پیام‌هایی که جهان ممکن است بیاموزد یا مطالبه کند. این خوانش از جهان پدیدارشناختی است؛ یعنی تجربی است تا اینکه به معنای متعارف عقلانی یا شناختی باشد. خوانش پدیدارشناختیِ جهان، حساسیت و حس زیبایی‌شناختی کودک را شکل می‌دهد و ساختار شخصیت و راهبردهای بقا از آن سرچشمه می‌گیرند.---۲. «قصیده‌ی: نشانه‌های جاودانگی از خاطرات اوان کودکی»، در آنتولوژی شعر نورتون، ص ۵۵۲.۳. «فرن هیل»، همان، ص ۱۱۸۱.~ دکتر جیمز هالیس، روان‌کاو یونگی، پروژه‌ی بهشت: در جست‌وجوی دیگریِ جادویی – منظری یونگی به روابط، صص ۱۷-۱۸📍@ravantahlil  | گروه آموزشی روان تحلیل 📚