انعقاد. تنها واژه‌ای برای دشوارترین لحظه در کل کیمیاگری؛ یعنی به دام انداختن آنچه می‌گریزد. اثر بزرگ، جنگی است علیه فرار بودن، علیه آنچه به محض برخورد آتش، تبخیر می‌شود، اوج می‌گیرد و در هوا گم می‌شود. انعقاد عملیاتی است که جلوی این گریز را می‌گیرد. این فرایند، پدیده‌های لغزنده را تثبیت می‌کند، به آنچه بی‌جسم است تن می‌دهد، بخار را به سنگ و روح را به گوشت تبدیل می‌کند. این عمل زمین است که استوار می‌سازد و لنگر می‌اندازد؛ نزول امر آسمانی به ساحت ملموس. در مرکز بطری آزمایشگاهی، همان تخم‌مرغ شیشه‌ای که کل این فرآیند در آن رخ می‌دهد، اژدهای کوچک سبزی با تاجی بر سر، شعله‌ای سرخ بیرون می‌دهد. آن اژدها کلید این صحنه است؛ نماینده نیروی وحشی ماده، اصل فرار و سوزانی که در برابر تثبیت شدن مقاومت می‌کند؛ همان جننده‌ای که کیمیاگر باید آن را در ظرف درزبندی‌شده حبس کند و رام سازد. تاج بر سر دارد چرا که پادشاه ماهیت خویش است، سبز است زیرا نیروی خام ماده اولیه را حفظ می‌کند و آتش بیرون می‌دهد چرا که هنوز با انرژی سرکش و خاموش‌ناشدنی می‌سوزد. در زیر آن، مایع سرخی که نیمی از بطری را پر کرده است، ماده دست‌ورزی‌شده و همان بنیاد محکم و پایداری است که اژدها در نهایت بر آن فرود خواهد آمد. تصویر، ضربان دقیق انعقاد را به تصویر می‌کشد؛ مبارزه میان آنچه می‌خواهد بگریزد و آنچه آن را به ماندن وامی‌دارد. منعقد کردن، یعنی پیروزی در آن نبرد؛ یعنی دستیابی به نیرویی که زمانی می‌سوخت و می‌گریخت تا سرانجام تن شود. و این درس فراتر از آزمایشگاه می‌رود. هر اندیشه و هر رؤیایی، همچون اژدهای فراری در سر آغاز می‌شود که می‌سوزد و تهدید به تبخیر شدن می‌کند. آنگاه حقیقت می‌یابد که کسی آن را در بند کشد، با صبوری رویش کار کند و وادارaش سازد تا شکل بگیرد. هیچ‌چیز به تمامی وجود نمی‌یابد مگر آنکه منعقد شود، از هوا فرود آید و به زمین مبدل گردد.📍@ravantahlil  | گروه آموزشی روان تحلیل 📚