تنهایی از این نیست که کسی را پیرامون خود نداشته باشی، تنهایی این است که حرف‌هایی برای گفتن داشته باش

تنهایی از این نیست که کسی را پیرامون خود نداشته باشی، تنهایی این است که حرف‌هایی برای گفتن داشته باشی که آن‌ها را مهم بپنداری و گوشی را برای شنیدن نیابی..#کارل_گوستاو_یونگ.تنهایی دو گونه است، یکی از این است که در تعامل ثمربخش با دیگران ناکام بمانی و قادر نباشی یک عضو پذیرفته شده از اجتماع باشی و دیگری به این سبب است که در مسیر اجتماعی شدن زبانی را آموخته‌ای که قراردادی‌ست و تنها به کار اشاره کردن به موضوعات مشخص شده از سوی فرهنگی که تو را پذیرفته است می‌خورد و قوائد و قوانین از پیش تعیین‌شده را بر می‌تابد؛ در چنین شرایطی قادر نخواهی بود آن‌چه دربارۀ تو منحصربه فرد و یگانه است را بیان کنی. چیزی از تو در جامعه جذب و حل نمی‌شود، چیزی از تو پشت پرسونا (نقاب‌هایت) باقی می‌ماند که دیده و شنیده نمی‌شود و این تو را از درون می‌فشارد..میانسالی زمان احساس کردن هرچه بیشتر تنهایی دوم است. در نوجوانی تنهایی نوع اول مهم می‌شود و فرد انگیزه می‌یابد تا بر این دلواپسی غلبه کند، او هویتی را طلب می‌کند تا به واسطه‌ی آن جامعه به رسمیت بشناسدش و این‌گونه از تنهایی در امان باشد. بسیاری ممکن است در این مرحله ناکام باشند، شاید سال‌ها گمگشتگی نقش داشته باشند و از این شغل به آن شغل و از این رابطه به آن رابطه سرک بکشند. شاید اجتماع‌گریز شوند یا حتی اجتماع‌ستیز. اما اگر فرد موفق شود نوازش‌هایی که نیاز دارد را از جامعه دریافت کند و برای خود اعتباری دست و پا کند، آنگاه در میانسالی ناگهان آن بخش‌هایی از او که با جامعه و فرهنگی که با آن هم‌هویت‌انگاری کرده است جور نشده خود را نشان می‌دهند. احساس پوچی و ملال نشانه‌های اصلی این تنهایی نوع دوم یا تنهایی وجودی (اگزیستانسیالیستی) هستند. وجودی از این منظر که ریشه‌ای و بنیادین است و همه‌ی تلاش‌های نیمه‌ی اول زندگی برای غلبه بر آن بی‌حاصل بوده‌اند و شاید حتی بیشتر و شدیدترش هم کرده‌اند، زیرا بخشی از این تنهایی به خاطر از خودبیگانگی‌ست که در فرایند جامعه‌پذیری به خاطر سانسور کردن‌ها و وصله کردن‌ها به خود ایجاد شده است..آدم‌های شجاع کمی هستند -یا اگر به زبان اسطوره بخواهیم بیانش کنیم قهرمان‌های کمی هستند- که به دل این دلواپسی می‌روند تا پاسخی برای وضعیت وجودی خود در جهان هستی بیابند. بیشتر آدم‌ها به کار بیشتر یا لذت بردن افراطی پناه می‌برند و یا با یک گروه و فرهنگ جدید هم‌هویت می‌شوند تا از این پوچی بگریزند، جای دیگری استخدام می‌شوند، بنگاه جدیدی تاسیس می‌کنند، شعبۀ دیگری افتتاح می‌کنند، همسر، معشوق یا معشوقه‌ی تازه‌ای می‌گیرند، در خوراک یا الکل خود را غرق می‌کنند و یا شاید هم کلیسای‌شان را عوض می‌کنند! اما این‌ها همه در راستای انکار تنهایی‌ست و هیچ کدام پاسخی به آن نمی‌دهد..قهرمان به دل جنگل تاریک سفر می‌کند که به شکلی نمادین رفتن به ژرفای ناشناخته‌ی درون خود است. قهرمان به زبان پریان و حیوانات، دیوها و جن‌ها سخن می‌گوید که نمادی از ارتباط برقرار کردن با وجه ناخودآگاه شخصیت است. آن زبانی که در نیمه‌ی اول به او کمک کرد از تنها ماندن نجات پیدا کند و عضوی از یک جامعه باشد اینک دیگر یاری رسانش نیست، او باید زبان رمزی و نمادین ناخودآگاه را بیاموزد تا قادر باشد راه به اصالت درونی‌اش باز کند. کسی نیست تا او را بفهمد، او باید که خودش را فهم کند..اسطوره‌ها پاداش این مخاطره‌جویی را با یافتن گنج، گیاه شفابخش یا آبِ حیات نمادینه کرده‌اند، ولی قهرمان‌هایی هم هستند که هرگز به گنج دست نیافته‌اند و گمگشته و حیران یا بدام افتاده تا ابد به حال خود وامانده‌اند. من کدامین خواهم بود؟ اسطوره می‌گوید همه‌چیز به نیت قلبی‌ات بستگی دارد، زیرا هیچ قهرمانی بدون معجزه از این مسیر جان سالم به در نمی‌برد و معجزه در قلب اتفاق می‌افتد..اگر به سفر می‌روی چون سفر رفتن این روزها مُد شده است، اگر سفر می‌روی تا توجه دیگران را به خود جلب کنی، اگر سفر می‌روی تا به دیگران چیزی را بفهمانی یا به کسی کمکی برسانی، اگر سفر می‌روی تا قدرت بیشتری بدست آوری و در رقابت با دیگران دست بالاتر را داشته باشی، بدان که این نیت‌ها همه تله‌های اسطوره‌ای هستند که قهرمان درونت را گرفتار خواهند کرد. این فقط عشق به حقیقت است که تو را می‌رهاند، اگر آن طالب بی‌قرار شدی، اگر آن تشنگی آوردی به دست، خواهی رهید. و در بازگشت از سفر_قهرمانی دیگر تنها نخواهی بود زیرا که خویشتن را به همنشینی خواهی آورد.وحید شاه رضا