◾️کلاس آرام بهتر است یا شلوغ؟✍♦️تمام تلاش من در ارائه این روش ها و الگوهای تدریسی این است که راهی نو و بهینه برای داشتن کلاسی پربار و مفید پیش پای شما فرهیختگان بگذارم.🔹بسیاری از آنچه می نویسم تجربیات و اندوخته های خودم و اعضای کانال و دیگر همکاران است و بسیاری هم شیوه های استانداردی است که در کتاب های دیگر خوانده ام و به لطف خدا وقتی محتوای این کانال از نظر کمیت و کیفیت به حدی قابل قبول برسد، آن را در قالب کتاب عرضه خواهم کرد.🔹در میان تجربه هایی که از شما خوبان به دستم می رسد یکی از نوشته ها نظرم را به خود جلب کرد.🔸معلمی از تبریز برایم نوشته که در طول 13 سال تجربه تدریس، هیچگاه کلاس را به سکوت و آرامش اجبار نکرده است؛ وقتی از او توضیح بیشتر خواستم، چنین نوشت که من از سکوت کلاس می ترسم؛ از اینکه مبادا مطلبی که می گویم به زور و از روی ترس به باور دانش آموزان رسوخ کند و باعشق و آزادی توام نباشد وحشت دارم.🔸حرف او از نگاه من هم کاملا درست و منطقی بود.🔹اما برای او نوشتم که کلاس شلوغ را به دودسته می توان تقسیم کرد:🔸کلاسی که فراگیران از سر و کول هم بالا می روند؛ یکی موشک پرانی می کند؛ یکی چرت می زند؛ یکی باگوشی حرف می زند؛ یکی به معلم یا استاد می خندد و...🔸و کلاسی هم هست که شلوغ است؛ اما این شلوغی به خاطر دعوای در اظهار نظر و پیشی گرفتن در اظهار وجود و گاه نقد حرف دیگران است.🔹من نیز، چنین کلاس شلوغی را حتی اگر به خاطر نقد حرف استاد و معلم باشد بر کلاس صم بکم و ساکت که فراگیرانش جرات اظهار وجود ندارند، ترجیح می دهم.🔹سخن معلم دوجور بر روح فراگیر نقش می بندد:🔸گاهی با زور 🔸و گاهی با شور🔸علمی که از راه شور و شوق بر جان فراگیران بنشیند همواره با آنها خواهد بود و موجب نشاط و شادابی روح است.چنین دانشی به هنگام عرضه مجدد از همین فراگیر که در آینده معلم خواهد شد باشور و اشتیاق بیان می شود.🔸و دانشی که با بی رغبتی و زور به مغز فراگیران منتقل شده، همواره با خودش آن نفرت و بی میلی را یدک خواهد کشید.🔹این چرخه بر همان پاشنه ای می چرخد که نخستین معلم آن را به حرکت در آورده است.https://telegram.me/raveshetadris