از دانشجوی دکتری ۱۸ سال پیش، به دانشجوی دکتری امسال:تا جایی که می‌توانی کتاب خوب بخوان.مقاله برای به‌روز ماندن لازم است، اما، کمتر چیزی مثل یک کتاب خوب می‌تواند به ذهن آدم ساختار بدهد و نگاهش را عمیق‌تر کند.کار علمی بین‌المللی انجام بده.منتظر نباش دانشگاه یا استاد برایت ارتباط بین‌المللی بسازد. گاهی یک مقاله مشترک، یک پروژه، یک کنفرانس یا حتی یک گفت‌وگوی علمی ساده، می‌تواند شروع مسیری باشد که امروز حتی تصورش را هم نمی‌کنی.هیأت علمی شدن تنها آینده ممکن برای یک دانشجوی دکتری نیست.صنعت، مشاوره، کارآفرینی، سیاست‌گذاری، پژوهش حرفه‌ای و مسیرهای زیادی بیرون از دانشگاه وجود دارد. بهتر است از همین حالا خودت را فقط برای یک شغل آماده نکنی.بین کمیت و کیفیت مقاله تعادل ایجاد کن.تعداد مقاله مهم است؛ واقعیت فضای دانشگاهی را هم نمی‌شود نادیده گرفت. اما گاهی از خودت بپرس: کدام کار پژوهشی‌ام را دوست دارم سال‌ها بعد هم با افتخار معرفی کنم؟هوش مصنوعی را جدی بگیر؛ اما اول خودت یاد بگیر و بعد از آن کمک بگیر.ای آی ابزار فوق‌العاده‌ای است، ولی سؤال مهم این است: از آن برای بهتر فکرکردن استفاده می‌کنی یا برای کمتر فکرکردن؟فقط دانش تخصصی جمع نکن؛ مهارت بساز.نوشتن، ارائه‌کردن، تحلیل‌کردن، ارتباط‌گرفتن، مذاکره و حل مسئله را یاد بگیر.این سؤال را از خودت بپرس: اگر مدرک دکتری را از رزومه‌ام حذف کنند، چه چیزی در من باقی می‌ماند که دیگران هنوز بخواهند با من کار کنند؟شبکه علمی‌ات را قبل از روزی که به آن نیاز داری، بساز.منظورم فقط شبکه‌سازی برای پیدا کردن شغل نیست. بعضی از بهترین ایده‌ها، همکاری‌ها و فرصت‌ها از آشنایی‌هایی شروع می‌شوند که در زمان شکل‌گرفتنشان هیچ منفعت فوری‌ای در کار نبوده است.از ردشدن نترس.مقاله رد می‌شود، پروپوزال پذیرفته نمی‌شود، ایمیل بی‌پاسخ می‌ماند و بعضی فرصت‌ها هم از دست می‌روند. اینها بخش عادی زندگی علمی‌اند. و در نهایت...چند سال بعد، احتمالاً تعداد خیلی کمی از مقاله‌ها، نمره‌ها و حتی موفقیت‌هایت را به خاطر می‌آوری. دیگران هم آن‌قدر که ما هنگام به‌دست‌آوردن این موفقیت‌ها تصور می‌کنیم، درگیر آنها نیستند! خلاصه اینکه رزومه‌ات را بساز، ولی خیلی هم عاشقش نشو 🙂@raveshmandi