اعلامِ مرگ و عزایِ شاهنشاهان هخامنشی به نظر می‌رسد که با مرگِ پادشاه، جانشینِ تعیین شده بی‌درنگ شاه نمی‌شود. در فاصله‌ی فوتِ شاه، اعلامِ نامِ فرانروای جدید، دوره‌ی عزا حکمفرما بود که مجموعه‌ای از احکامِ تشریفاتی و رسمی در موردِ آن وجود داشت. این دوره با عزایِ عمومی آغاز می‌شود (پولیانوس ،کتابِ ۷، فصلِ ۷، بندِ ۱۷، کوئینتوس کورسیوس رفوس، کتابِ ۳، فصلِ ۱۲، بندِ ۱۳).ایرانیان می‌کوشیدند اندوهِ خود را از مرگِ شاه با حرکاتِ پر سر و صدا و مشهود نشان دهند. مثلاً در برابرِ بسترِ مرگِ کمبوجیه پارسیان تمامِ جامه‌های خود را دریدند و ناله‌های بی‌پایان سردادند (هرودوت، کتابِ ۳،بندِ ۶۵).@Ravkadeh