.🕷 لکان؛ سه مفهومی که سوژه را می‌سازنددیلن ایوانز برگرفته از «فرهنگنامه‌ی مقدماتی روانکاوی لکانی»سه واژه‌ی «رانش»، «طرد» و «رد» در نظریه‌ی ژاک لکان، ستون‌های اصلیِ ساختمان سوژه‌ی انسانی هستند. هر یک به یکی از سه ساحت روان امر واقع (Real)، نمادین (Symbolic)، تخیلی (Imaginary) گره خورده‌اند و مسیر شکل‌گیریِ روان‌نژندی (neurosis)، روان‌پریشی (psychosis) و روان‌کری (perversion) را از هم جدا می‌کنند.۱. رانش ساحت: امر واقعلکان مفهوم «رانش» را از فروید وام می‌گیرد، اما معنایش را دگرگون می‌کند. در فروید، به‌معنای «دورانداختنِ چیزی به‌قدری هولناک که حتی نمی‌توان به آن اندیشید». لکان این ایده را به نامِ پدر پیوند می‌زند.در روان‌پریشی، نام‌پدر رانده می‌شود یعنی هرگز به ساحت نمادین راه نمی‌یابد.نتیجه: روان‌پریش از نمادهای فرهنگ، زبان و قانون بیگانه می‌ماند و امر واقع، بی‌واسطه و آتشین به درونش هجوم می‌آورد.هذیان و توهم، زبانِ خاموشی هستند برای آن چیزی که نمی‌توانست نمادین شود.۲. طرد ساحت: تخیلی«طرد» مکانیزمِ بنیادیِ تخیلی است: سوژه برای آنکه خود را به‌عنوان «من» تثبیت کند، هر چیز «دیگری» را به بیرون می‌راند.نوزاد با جدا شدن از بدن مادر، خود را از «غیر» متمایز می‌کند.این «غیر» به دنیای بیرون طرد می‌شود و سوژه، خود را در آینه‌ی «دیگری» بازمی‌شناسد.اما آنچه طرد شده، هرگز واقعاً نمی‌رود. در روان‌نژندی بازمی‌گردد: به‌صورت ترس، وسواس، و تکرارهایی که زندگی روزمره را فلج می‌کنند.نرگسِ اساطیری، نخستین نمادِ این ساحت است.۳. رد یا استنکاف ساحت: نمادین«رد» در لکان، میراث فرویدی دیگری‌ست: انکار واقعیت، نه‌به‌خاطر جهل، بلکه به‌خاطر لذت.در روان‌کری، سوژه نمادین را می‌پذیرد، اما واقعیتِ فقدان را انکار می‌کند.او جهان را به صحنه‌ای برای لذتِ جایگزین تبدیل می‌کند.نمادین حضور دارد، اما «نه»ِ نمادین یعنی قانون، مرگ، فقدان شکسته می‌شود.تفاوت روان‌نژند، روان‌پریش و روان‌کر، نه در شدتِ آسیب، که در مکانیزمی‌ست که سوژه برای فرار از واقعیت برمی‌گزیند.لکان این سه را نه بیماری، بلکه سه ساختارِ وجود می‌داند.✒️جُملگی روانکاوی🕷https://t.me/ravn100