⁨ .🕷سندرم شاهزاده؛ پسری که هیچ‌وقت دیده نشد، مردی می‌شود که باید همه او را ببینند؛ تخت‌پادشاهی‌اش، جبرانِ همان اتاقِ خالی از کودکی‌ست.»#کوهات معتقد است هر کودکی برای شکل‌گرفتنِ یک «خودِ» سالم، نیاز دارد کسی واقعاً او را ببیند؛ حس‌هایش، تلاش‌هایش، وجودش را بازتاب بدهد و تأییدش کند، چیزی که او آن را «آینه‌داری»Mirroring می‌نامد. وقتی این دیده‌شدن به‌اندازه‌ی کافی اتفاق نمی‌افتد، بخشی از روانِ آدم همان‌جا، در کودکی، متوقف می‌ماند؛ در همان «خودِ بزرگ‌منشانه»ایGrandios-selfکه هنوز منتظرِ تأیید است. این بخشِ متوقف‌مانده، بعدها در بزرگسالی خودش را در قالبِ توقعِ توجهِ دائم، حساسیتِ شدید به کوچک‌ترین انتقاد، و نیاز به تحسینِ بی‌وقفه نشان می‌دهد؛ همان الگویی که آن را «سندرم شاهزاده»مینامیم.سید حمید آتش‌پور⁩✒️جُملگی روانکاوی🕷https://t.me/ravn100