.🕷پس از دستیابی به دستاورد استفاده از ابژه مکانیزم های فرافکنانه به مشاهده چیزی که وجود دارد کمک می

.🕷پس از دستیابی به دستاورد استفاده از ابژه مکانیزم های فرافکنانه به مشاهده چیزی که وجود دارد کمک میکنند؛ اما دیگر این مکانیزم ها دلیل اینکه ابژه وجود دارد نیستند.حال من تو را میبینم و میشناسم، چقدر در گذشته غریب بودی و چقدر اکنون جالبی. زمانی فرا میرسد که دیگری، چیزی فراتر از فردی است که در زندگی ما حضور دارد و ما میتوانیم نوع خاصی از رابطه را با ایشان تجربه کنیم. او تبدیل به جهانی قابل کشف و استفاده میشود. در چنین زمانی مکانیزم هایی که دنیای درونی ما را بر روی دیگران فرا میفکنند، کمک به کشف منحصر به فرد فردی منحصر به فرد میکنند. گویی کلام ارتباطی بین دو شخص این میشود: من تو را میشناسم، تویی که به شکل عجیبی خاص و منحصر به فرد و متفاوت از منی، ولی من تو را از دریچه آنگونه ای که هستم بهتر خواهم شناخت.و این متفاوت از زمانی است که کلام ارتباطی اینگونه است من با تو ارتباط دارم و تو را میشناسم تو همانی هستی که فکرش را میکردم نه چیزی بیش و نه چیزی کم دیر یا زود هسته خود را که من از پیش آن را شناخته ام برای من افشا خواهی کرد.در چنین حالتی ابژه دیگری جز آن چیزی که از پیش در دنیای ارتباطی شخص شناخته شده نیست و نخواهد بود و دنیای چنین شخصی بدون شور و شوق و خلاقیت و اكتشاف خواهد بود. صرفا به نوعی پیش بینی و بازی تکراری تقلیل پیدا خواهد کرد. او به جای همبازی اسباب بازی دارد.مصطفی ذالفقاری✒️جُملگی روانکاوی🕷https://t.me/ravn100