.🕷 عقده‌ی مادر؛ زخمی که از نسلی به نسلی می‌رود🔹 زره‌ی فولادی بر تنِ نوزاد جیمز هیلمن نشان می‌دهد که مردانگی خشن، نشانه‌ی قدرت نیست؛ نقابی است بر چهره‌ی وابستگی. مردی که در درون، کودکی نوزاد باقی مانده، در بیرون زره می‌پوشد تا کسی ضعفش را نبیند. خشونت، زبانی‌ست که او برای فریاد کمک اختراع کرده.🔹 کوریِ غریزه ماری لوئیز فون‌فرانتس، شاگرد وفادار یونگ، فاش می‌کند که مادریِ سرد، قطب‌نمای درونی مرد را از کار می‌اندازد. مرد به‌جای یافتن پارتنری گرم و پذیرا، ناخودآگاه جذب زنانی می‌شود که تجلی همان سردی مادرند. این انتخابِ به‌ظاهر عشق، بازآفرینی مکانیکی محرومیت اولیه است؛ خودآزاری‌ای که ناخودآگاه آن را «سرنوشت» می‌خواند.🔹 مقاومتِ منفی؛ زنجیری که خودت به پایت بسته‌اییونگ از سمت دختران به تلخ‌ترین تجلی این عقده اشاره می‌کند: «مقاومتِ منفی». دختری که تمام هویتش را بر پایه‌ی نفی مادر و «شبیهِ او نبودن» بنا می‌کند، در واقع عمیق‌تر از همه به مادر متصل است. قطب‌نمای روانش هنوز مادر است، فقط در جهت معکوس. شوخی تلخ ناخودآگاه اینجاست: برای فرار از سایه‌ی مادر، با مردی ازدواج می‌کند که تجسم تمام سایه‌های همان مادر است. این تله‌ی همسر، تکرار همان زخم است در لباسی تازه.🕷 روبه‌رو شدن با سایهاما هیچ زخمی ابدی نیست، اگر نگاه کردن را بیاموزیم. روان‌شناسیِ تحلیلی چهار گام پیشنهاد می‌دهد:بازشناسی: تا زمانی که تکرار را نمی‌شناسی، «تقدیر»اش می‌خوانی.نام‌گذاری: سایه نامی می‌خواهد: «این زن، مادر من نیست. این مرد، پدر من نیست.»سوگواری: باید برای مادرِ ایده‌آلی که هرگز نداشتیم، عزاداری کنیم.جداییِ آگاهانه: نه جدایی فیزیکی، بلکه استقلالِ درونی؛ جایی‌که رضایت مادر، دیگر قطب‌نمای زندگی نباشد.عقده‌ی مادر، زندانی‌ست که کلیدش درونِ خودِ آن است. کلید، «دیدن» است.✒️جُملگی روانکاوی🕷https://t.me/ravn100