گوشی بغل دستی ام زنگ می خورد. ملودی خاطره انگیزی دارد. نام آهنگ و خواننده را نمی دانم. ولی قسمتی های

گوشی بغل دستی ام زنگ می خورد. ملودی خاطره انگیزی دارد. نام آهنگ و خواننده را نمی دانم. ولی قسمتی هایی از متن آهنگ را حفظم. جستجو می کنم و می فهمم که نام خواننده اش ریچارد مارکس است. دانلودش می کنم و بعد آن را بارها و بارها گوش می کنم. من را می برد به سالهای دور نوجوانی. با دوستم علیرضا که از مدرسه که به خانه می آمدیم، این آهنگ را می خواند. تلاش می کنم و کم کم اسم همکلاسی ها را به یاد می آورم. هندسه دیوارها و نیمکت ها جلوی چشمانم افراشته می شوند و رنگ می گیرند. بعد خاطرات بعد و قبلش واضح می شود. خوشی بازی فوتبال توی حیاط مدرسه، شوخی ها و شیطنت های پشت نیمکت و بلاهایی که سر معلمها می آوردیم. لبخند محوی روی لبم می نشیند. دوباره موزیک را پخش می کنم. باید خاطرات دیگری را به یاد بیاورم. این بار تشویش ها و غصه ها را مرور می کنم. شب امتحان و کنکور، دعواها و دلخوری از همکلاسی ها، ظلم ها و اجحاف های ناظم ها و مدیر. انگار آن زمان شادی ها و غصه ها پر رنگ تر بود. بعضی از نگرانی ها و دردها مدت ها وجودم را می آزرد. ولی حالا که دوباره این صحنه ها را می بینم، انگار به صحنه ای از یک فیلم نگاه می کنم. دیگر آنقدر احساسم درگیر نمی شود. فکر می کنم که احتمالا نگرانی و غصه ها، آرزوها، خوشی ها و امیدهای امروز هم بعدها همین قدر کم اهمیت شوند.به خودم می آیم. نیم ساعتی گذشته است. آهنگ بازهم تکرار می شود. دوست ندارم که این تکرار تمام شود. کیف می کنم، انگار فیلم اول شخص خودم را از زاویه سوم شخص می بینم. دیگران را هم از همین زاویه می بینم. حالا می توانم ببینم و آنها را هم درک کنم. فکر می کنم که یک آهنگ، یک نشانه، یک خاطره چه ها که نمی کند!چه قدر فراموش کردن التیام بخش و چه قدر به خاطر آوردن پس از آن آموزنده است. خاطره ها یک گوهرند، تاریخچه شخصی و سازنده هویت هستند. تصمیم می گیرم هر چند وقت یکبار آگاهانه بخشی از زندگی ام را مرور کنم. شاید به دریافت جدید تری برسم.@RazaviSaeid :نشانی کانال @Saeid_Razavi :تماس