الان که دارم این خطوط را می نویسم ساعت چهار و بیست دقیقه صبحه و من به قاعده همه این سالها در حال امد

الان که دارم این خطوط را می نویسم ساعت چهار و بیست دقیقه صبحه و من به قاعده همه این سالها در حال امدن از لاهیجان به تهران هستم. مسیری که در طول شش سال گذشته بیشتر هفته ها امده و رفته ام. اصلا که انگار این صندلی متحرک، تخت خواب دوم من بوده. حساب می کنم که بیش از یک دور مسافت دور کره زمین را در این سالها پیموده ام. مسیری که قهرمان داستان ژول ورن در ۸۰ روز رفته بود تا به دیگران‌ ثابت کند که می توان در این مدت این مسافت را چرخید. برای من داستان ولی چیز دیگری است. رفته ام و بازگشته ام. مثل یک پاندول. نه برای این که چیزی به دیگران اثبات کنم. برای ارزش ها و اهداف خودم رفته ام. واقعیت این هست که من سختی کشیده ام. می دانم که کمتر کسی این مدت را دوست دارد این طور مسافرت کند. می دانم. ولی جنبه دیگری هم این سفرها داشته. رشد حاصل از تکرار. انگار گاهی رشد از همین حرکت پاندولی است تا حرکت مستقیم. به نظر می رسد که یک جا ایستاده ای. عنوانی دهن پر کن مثل دور کره زمین گشتن برایش نیست. نکته اینجا ست که هنگامی که حرکت مادی به چشم نمی آید حرکت معنوی آغاز می شود. چه قدر زیاد هستند‌ این حرکت ها.‌ مثل خانه‌داری یک‌ مادر . مثل نان آوری یک پدر... و من چنین تکراری را دوست دارم. چون اگر چه زمین زیر پای من در این مسیر، همان بوده، من هر بار سعید جدیدتری شده ام. به گمانم زندگی همین است: همین قدر سخت،همین قدر آموزندهو همین قدر زیبا