حسین آقا (اسم مستعار) کمالات زیادی داشت. مدرک تحصیلی عالی در رشته ای پرطرفدار گرفته بود. در زمینه شغ

حسین آقا (اسم مستعار) کمالات زیادی داشت. مدرک تحصیلی عالی در رشته ای پرطرفدار گرفته بود. در زمینه شغلی موفق بود و درآمد بسیار خوبی داشت و منزلی افسانه ای تهیه کرده بود. همچنین جایگاه اجتماعی خوبی داشت. از ظواهر امر هم به نظر می رسید که آدم معتقدی است. جمع صحبت این که از نظر فردی و معنوی و اجتماعی جایگاه ممتازی داشت.دیگر آنکه ازدواج کرده بود و سه فرزند داشت. خلاف خیلی از پدران موفق، با تمامی مشغله های شغلی، دقت و توجه خاصی به فرزندانش داشت. برای صحبت و بازی کردن با آنها وقت می گذاشت. آن قدر الگوی بچه ها بود که همه در رشته پدر تحصیل کردند. اصلا انگار پدر "بت" فرزندانش شده بود. به نظر می رسید در این بعد هم حسین آقا موفق است. چالش حسین آقا وقتی شروع شد که به ناگاه فرزند اولش تمامی داشته ها مثل ثروت و اعتبارپدر، جایگاه اجتماعی و کانون گرم خانواده را رها کرد و مهاجرت کرد. نه ثروتی درخواست کرد و نه کمکی از پدر طلبید. رفت و 5 سال حتی برای بازدید خانواده بازنگشت. فرزند دوم، به گونه ای دیگر همین فرایند را پشت سر گذاشت. بازیگری را انتخاب کرد، موضوعی که حسین آقا نمی پسندید. گفت که می خواهد با همسری بدون حجاب ازدواج کند که با اعتقادات حسین آقا همراستایی نداشت. وقتی که او نیز ناامید از همراهی خانواده شد، افسرده شد و قصد مهاجرت از کشور را کرد.کاخ زندگی حسین فرو ریخته بود. مشاهده طرد شدن از ناحیه فرزندانش او را غافلگیر کرد و رنجاند، زیرا او از همه ابعاد مادی و معنوی محبتش را به فرزندان ثابت کرده بود. حسین شکست مهیبی خورده است به نحوی که امروز پس از چندسال متحیر است که چرا چنین فرجامی داشته است.به گمان من دلیل تغییر رفتار فرزندان در متن داستان آمده است: بت شدن شاید چنین تصورشود که چنانچه فرزندان نمونه ای از انسان کامل را در معرض دید داشته باشند، مثل یک فانوس دریایی راه را از بیراه به آنها نشان خواهد داد. چه بهتر که والدین همان الگوی کامل و تمام عیار (یا بت) باشند.ایراد این روش آن است که امکان الگوی تمام عیار بودن به دلیل بسیاری از محدودیتها وجود ندارد. برای رفع این مشکل، راهکار معمول والدین انکار سایر جنبه های کمال است. پرستش هر چیز، تقدس می آورد، یعنی اثبات کوچکترین نقصان به منزله تردید در اصالت بت است و این موضوع زمانی که فردیت فرزندان شکل می گیرد و سایر جنبه های کمال نظرشان را جلب می کند اتفاق می افتد. چنانچه بت، تمامی کمالات را نداشته باشد، تقدسش از بین می رود و این می شود که از والدین پرستشگاهی متروکه به جا می ماند. به گمان من کودکان به بت احتیاج ندارند، آنها به والدینی معمولی با نقاط قوت و ضعف احتیاج دارند. والدینی که خود مسافرکشتی زندگی خویشند و راه نقشه خوانی زندگی را به فرزندان آموزش می دهند نه آنکه در دوردست ها چون فانوس دریایی مسیر را نشان دهند. بچه ها به واقعی بودن والدین نیازمندند نه به کمال آنها.