بچه هام را برده ام دریا. داخل آب هستیم. می خندند و خنده آنها مرا می برد به سالهای دور بچگی.سالهای کو

بچه هام را برده ام دریا. داخل آب هستیم. می خندند و خنده آنها مرا می برد به سالهای دور بچگی.سالهای کودکی من، سالهای سخت جنگ بود. سالهایی با نگرانی های متعدد برای پدر و مادرها. و ما بچه ها خواهی نخواهی این تشویش ها و غصه ها را می دیدیم. نگران می شدیم و‌ غصه می خوردیم. ولی آن دوران برای من جنبه روشنی هم دارد. و آن هم خوشگذرانی های ما به همراه پدر بزرگم کنار همین ساحل بود. داستان خوشگذرانی ها از آنجا شروع می شد که پدر بزرگ وسایل اقامت چند روزه در جنگل را مهیا می کرد. فکر نکنید که موضوع فقط چادر و افتابه و ظرف و غذا بود. خیلی فراتر از این حرفها.‌مثلا یک تلویزیون ۱۴ اینچ که با باتری ماشین روشن می شد‌ یا یک تخت خواب تاشو که می شد روش وسط جنگل دراز کشید و تلویزیون دید‌‌. یک قابلمه کله پاچه برای صبحانه وسط راه با نوشابه های شیشه ای. و یک عالمه اسباب خوشی های ساده دیگه.اگر بخواهم از خاطرات اون دوران بگم می تونم یک دفتر پر کنم‌. مثلا یک شب وسط جنگل پهلوی چادر نشسته بودیم و بساط تلویزیون پهن بود و فیلم سینمایی می دیدیم‌. ما بچه ها جلوی تلویزیون و پدر بزرگ روی تخت خواب تاشو دراز کشیده بود. یک بار برگشتم و دیدم که مسافرهای دیگه ردیف به ردیف پشت تخت پدر بزرگ ایستاده اند و سرک می کشند که فیلم ببینند. یک حس خوبی بهم دست داد. چه قدر ما خوش بودیم. واقعیت این هست که اقامت توی جنگل دشواری های فراوانی هم داشت‌. دستشویی و پشه و گرما و هزار تا مشکل دیگه. آنچه که باعث می شد که ما خوشی های سفر را ببینیم تا این سختی ها، خود پدر بزرگ بود. چون او خودش لذت می برد ما هم بالتبع لذت می بردیم. آنقدر که سختی های ان دوران را فراموش می کردیم. و من تمام این سالها، در لحظات سخت به همین خاطرات تمسک جسته ام. انگار که شرطی شده ام ‌. خوردن یک کله پاچه با نوشابه، خوابیدن جلوی تلویزیون و دیدن فیلم سینمایی حالم را چنان خوب می کند که نگو. انگار دوپینگ کرده ام‌. انگار خاطره های پدر بزرگ سرمایه ای است که هر وقت حساب روحی ام خالی است با آن حسابم را پر می کنم‌. به خودم می ایم که دارم با بچه ها آب بازی می کنم. فکر می کنم که انگار تاریخ تکرار شده است. روزهای سخت کشور و نگرانی های عمومی‌. بچه هایی که نشانه ان ها برای خوشی، حال خوش من است نه آنچه برایشان فراهم کرده ام. خنده های من است وقتی که رویشان آب می پاشم. هندوانه ای قاچ می کنم و به وسط دریا می برم. می گوییم و‌می خندیم و هندوانه می خوریم. به همین سادگی.در راه خانه حال‌ همه مان خوب است‌‌. انگار نقش پدر بزرگ را خوب تقلید می کنم. پدر بزرگی که سالهاست دیگر میان ما نیست.به خودم یادآوری می کنم که این سالها می گذرد و من هم می گذرم. بچه ها بیش از امکاناتی که برایشان تامین می کنم، حال خوش من را می خواهند. شاید سالهای بعد، در روزهای سختی، خوردن یک هندوانه درجه یک‌حالشان را خوب کند. وقتی که شاید من نباشم.