فرامرز (اسم مستعار) را از نوجوانی می شناسم. انسان عجیبی است، آنطور که نمونه ای جذاب برای بررسی یک ر

فرامرز (اسم مستعار) را از نوجوانی می شناسم. انسان عجیبی است، آنطور که نمونه ای جذاب برای بررسی یک روانشناس است. زیرا او از آن آدم هاست که هیچ یک از روحیاتش میانه نیست، برخی از آنها ستودنی و بی نظیر و برخی دیگر غیر قابل تحمل است. آن قدر خیرها و شرهایش حداکثری است که قدری ترسناک به نظر می رسد.اگر بخواهم از جنبه های مثبتش در دوران نوجوانی بگویم پیش همه باید به هوش و استعدادش اشاره کنم. اگر موضوعی نظرش را جلب می کرد، در کشف و یادگیری بی نظیر بود. مثلا عاشق نگهداری مرغ و خروس بود. آن قدر در این موضوع متبحر شده بود که یک خانه متروکه را در محل پیدا کرده بود و مرغهایش را ریخته بود آنجا و روی درش نوشته بود "مرغداری فرامرز". از آن ها جوجه می گرفت و به بچه های محل می فروخت و درآمدی داشت. دوم، قدرت جسمی خوبی داشت و در بازی ها همیشه برنده بود. سوم، دوست با معرفتی بود و اگر نیازش داشتی کنارت بود. دیگر آنکه شجاع بود و از تجربه موضوعات جدید نمی ترسید و در آخر آنکه اعتماد به نفسی عجیب داشت.ولی ابعاد منفی دوران نوجوانی اش هم قابل توجه بود. مثلا از مدرسه و درس فراری بود و هیچ آموزش کلاسیکی را نمی پذیرفت. دوم آنکه از دعوا کردن و جنگیدن نه تنها نمی ترسید بلکه لذت می برد. دیگر آنکه هر رفتار جدیدی می دید را امتحان می کرد و عجب آنکه در آن بهترین می شد. همان سالها، یک بازی بین بچه ها رایج شده بود که با عکس فوتبالیستهای داخل آدامس قمار می کردند. چند نوبت کل عکس های دست تمامی بچه های محل را برده بود و آورده بود خانه. در آن سالهای نوجوانی اگر چه هیچ شباهتی به هم نداشتیم، هم بازی بودیم. شاید چون آن قدر "بزرگ" نشده بودم که نسبت به او قضاوتی داشته باشم. او را می دیدم و همان طور که بود قبولش داشتم. سالها گذشت و من "بزرگ" شدم. فاصله ما زیادتر شد. مسیر او شد آزمایش کردن هر آنچه من جرات نزدیک شدنش را نداشتم. احتمالا در آن موضوعات هم بهترین بود. مجموع صفات دوران جوانی به سمتی هدایتش کرد که برای خیلی ها ، از جمله من شد سمبل یک لاابالی. هیچ یک از تلاشهای خانواده برای اصلاحش به نتیجه نرسید. خواستند که ازدواج کند، ولی او عشق و محبت نمی خواست. شاید از عشق می ترسید. دیگر نمی توانستم باور کنم که زمانی با او صمیمی بوده ام. ولی ماجرا تمام نشده بود. چرخ زمانه باز چرخید و او در نهایت ازدواج کرد و خدا به او دختری عطا کرد. بعدها دختر سه ساله اش چنان زندگی او را دگرگون کرد که باور کردنی نیست. به در خواست دخترش مست کردن را کنار گذاشت و رفتارهای پدرانه ای از خود نشان داد که فهمیدم در این سالها غلط قضاوت کرده ام. به گمان من، مهم نیست که ما چه توانایی هایی داریم. مهم این است که این توانایی در چه راستایی هدایت می شود. آن چه توانایی ها را جهت می دهد، بیش از همه عشق بین والدین و فرزند است. آن عشق است که هویت را و از پس آن سرنوشت را جهت می دهد. در آخر آنکه اگر عشق در جایگاه فرزند دریافت نشود، شاید روزی در جایگاه پدر از یک دختر سه ساله چنان دریافت شود که مسیر چهل ساله ای دگرگون گردد. عشق آنقدر قوی است که هر گاه بیاید می زداید و می زاید. " وقتی که عشق آخر تصمیمش رو بگیرهکاری نداره زوده یا حتی خیلی دیرهترسیده بودم از عشق عاشق تر از همیشه هر چی محال می شد با عشق داره میشه "شاعر: مرحوم افشین یداللهی