بازی ایران و ژاپن از منظر گزارشگر بازی:زمانی که سردار آزمون سیلی به بازیکن ژاپنی زد، گزارشگر گفت که این رفتار بچه های ما در این لحظات طبیعی است! چون فشار روانی زیادی رویشان است. این طبیعی بودن که از خودمان «روایت» می کنیم و آن«شماتت» که پس از آن از مربی و بازیکنان می کنیم سرنوشت ساز هستند. «روایت» غلط، برداشت غلط می آورد. برداشت غلط هم منجر به غافلگیری می شود. پس از غافلگیری هم «شماتت» آغاز می شود. روایت و شماتت لازم و اجتناب ناپذیر هستند. با این وجود گاهی اشکالاتی در هر دو زمینه هست:در حوزه روایت: روایت واقعی ژاپن این است که بیست سال قبل که فوتبال نداشته کارتون فوتبالیستها می سازد که در آن کودکان ژاپنی بزرگترین تیم های جهان را شکست می دهند. یعنی این که ژاپن تصویر ذهنی به دست آوردن جام جهانی را برای کودکانش خلق می کند. سپس ژاپن گام به گام بچه ها را در ساختاری مدیریت شده می پروراند تا امروز از قول بسیاری از تحلیل گران فوتبالی فراتر از آسیا داشته باشد. حالا اگر ذهن خود را از این «روایت» منحرف کرده و نظر خود را بر اساس «روایت» نتیجه بازی ایران با تیم های ضعیف و میانی شکل دهیم، ناگزیر در نهایت غافلگیر خواهیم شد. در حوزه شماتت:به عنوان نمونه، به تنها یک گل از سه گل دریافت شده متمرکز می شویم و رفتار بازیکنان را در اعتراض به داور شماتت می کنیم و از بررسی دو گل دیگر ذهن خود را منحرف می کنیم. دو گل دیگر که هر یک برای شکست ایران کافی بودند. جان کلام این که هم در زمینه روایت و هم در زمینه شماتت گاهی به جای مشاهده تصویر بزرگ به قسمتی کوچکی از واقعیت متمرکز می شویم که ممکن است نمایانگار تمام حقیقت نباشد.به گمان من بیش از تمامی موارد سرنوشت ساز ، روایت و شماتت هستند که سرنوشت را خلق می کند. نه تنها در ورزش، بلکه برای من و ما و تمامی ملتها