زندگی این روزهای من در ۹ سکانس:سکانس اول: (دیروز ساعت ۱۷)امروز قرار است که به عنوان وکیل یکی از آشنا

زندگی این روزهای من در ۹ سکانس:سکانس اول: (دیروز ساعت ۱۷)امروز قرار است که به عنوان وکیل یکی از آشنایان، قرارداد اجاره سه آپارتمان را تمدید کنم. اولین آنها خانمی شاغل در علوم پزشکی ایران است. ناخودآگاه حرف مان می رود سمت کرونا. اخبار بدی از وضعیت می دهد. سعی می کنم از این صحبت ها عبور کنیم و قرارداد را امضا کنیم. سکانس دوم: (دیروز ساعت ۱۸)نفر دوم، پیرمردی است که مدتهاست مستاجر همین خانه است. می دانم تمدید اجاره از نظر مالی برایش سخت است. با این حال می پذیرد. در آخر خواهش می کند که اگر در طول سال فوت کرد به همسرش چند ماه زمان بدهم تا آسوده‌تر ملک را تخلیه کند. سکانس سوم: (دیروز ساعت ۱۹)سومین نفر، مردی میانسال و استاد دانشگاه است و بار چندم است که با او قرارداد اجاره تمدید می کنم. می گوید که با این تورم، اجاره برایش زیاد است. درخواست می کند که قدری دیگر تخفیف دهم. می گویم که من مامورم و معذور. وقتی قرارداد را امضا می کند می فهمم که حالش اصلا خوب نیست. سکانس چهارم: (دیروز ساعت ۲۰)از پله های ساختمان پایین می آیم. به هم ریخته ام. سه ساعت است که دارم درد ها و غصه های مردم را می بینم. انگار روانم ظرفیت دریافت این حجم از غم را ندارد. فقط می خواهم به ماشین برسم. سوار می شم. به اتوبان کردستان رسیده ام. وقتش رسیده. شیشه ها را بالا می کشم. چند فریاد جانانه می کشم. شاید حالم بهتر شود. سکانس پنجم: (امروز ۸ صبح)دیشب را خوابیده ام و حالم بهتر است. سوار تاکسی می شوم. نگاه می کنم به لاستیک های جلوی پایم. از آن لاستیک های پیکانهای قدیمی است. خاطره های شیرین پشت سر هم از جلوی چشمم رژه می روند. همه شأن آمده اند تا حالم را خوب کنند. با راننده سر صحبت را باز می کنم. خاطره هامون را در مورد لاستیک پیکان می ریزیم وسط دایره. چند لحظه بعد خنده هامون شروع می شه‌. می بینم شانه هایش که جمع شده بودند از هم باز می شوند و چهره اش درخشان می شود. خدا را شکر . برای این یکی تونستم برای چند لحظه هم شده کاری بکنم. حالم خوب است.سکانس ششم: (امروز ساعت ۹)به دفتر می رسم. همکارانم نقشه کشیده اند که به بهانه تولد غافل گیرم کنند. شمع ها را که فوت می کنم آرزو می کنم حال دل و جسم و جیب همه خوب باشد. سکانس هفتم: (امروز ساعت ۱۰)فکر می کنم باید کاری فرا تر از آرزو کردن انجام بدهم. روز آخر حضور مسعود، برادرم، در ایران است. برگزاری یک جشن خداحافظی کوچک در محیط دفتر کار، بهانه خوبی است برای خوشحال کردن مسعود، همکاران و صد البته خودم.سکانس هشتم: (امروز ساعت ۳)ناهار جشن خداحافظی را خورده ایم. دور هم نشسته ایم. شروع می کنم به صحبت راجع به خوبی های مسعود. ازش بابت پشتیبانی هایش تشکر می کنم. بعد هم از خوبی های همکاران می گویم و از آنها هم بابت زحمت هایشان تشکر می کنم. دعوت می کنم که همه صحبت کنند‌. انگار جواب می دهد.‌ همه دارند از خوبی هم می گویند و از هم تشکر می کنند. چه قدر حالشان خوب است و حال من از آنها بهتر.سکانس آخر:در اتوبوس نشسته ام و به سمت خانه ام در لاهیجان میروم‌. خاطرات این دو روز را مرور می کنم.‌ به منجیل رسیده ام. توربین های بادی دارند می چرخند.دوست دارم که شبیه این توربین ها باشم: ریشه دار در این خاک، ایستاده در برابر این بادو انرژی بخش برای این مردم.@RazaviSaeid  :نشانی کانال @Saeid_Razavi :تماس