اگر انسان بودند، امروز پاسپورت کانادایی داشتند. کفشهای کوهم را می گویم. حدود 6 سال قبل، بعد از کلی ت

اگر انسان بودند، امروز پاسپورت کانادایی داشتند. کفشهای کوهم را می گویم. حدود 6 سال قبل، بعد از کلی تحقیق در مورد بهترین مارک ها، انتخابشان کرده بودم. کانادا که رفتم با خودم بردمشان و بعد که برگشتم آنجا ماندند. کفش کوه دیگری در این مدت نگرفتم چون امیدوارم بودم که روزی دوباره به وصالشان خواهم رسید. سه سال گذشت که یک نفر پیدا شد و کفشهایم را پس آورد. امروز پس از چهارسال این کفش های عزیز را به پا کردم. همچنان نو و دست نخورده بودند. زیبا و محکم.ولی ماشین من داستان دیگری دارد، یک پراید است. در اوج فشارهای مالی خریدمش. به یک حداقل راضی بودم. نه دوام و نه کیفیت و نه ایمنی، آنچه می خواستم تنها این بود که من را به مقصد برساند. در طول این دو سال، نه در یک جعبه قشنگ در کانادا که در زیر آفتاب حیاط پارکش کرده ام. در این دو سال با آن به سر کار رفته ام و خانواده ام را به سفر برده ام. تا آنجا که به اندازه یک ماشین عمومی راه رفته و مثل یک جیپ از کوه و کمر بالا رفته است. گاهی هم در راه مانده و مجبور شده ام بکسلش کنم و البته که در آن زمان از دستش حرص خورده ام. فرسودگی نه تنها از کیلومترشمارش که از ظاهرش پیداست. قرار بوده هم کفش و هم ماشین یاور "رفتنم" باشند. ولی من سرگذشت متفاوتی را برای آن دو خلق کرده ام. کفشم یک انتخاب لذت بخش از بین بهترین ها بود و ماشینم یک خرید اضطراری. کفشم عالی و با نشان بود و ماشینم معمولی و بی نشان. امروز کفش من نو و تمیز است و ماشینم فرسوده و خسته. من از کفشهایم کوتاهی ندیده ام ، ولی ماشینم گاهی اوقات با خرابی هایش اذیتم کرده است. ولی باطنی هم وجود دارد. امروز من ماشینم را دوست دارم. چون باعث شد که خانواده ام از آخر هفته هایشان لذت ببرند. چون هر روز یک قدم به آرزوهای شغلی مرا نزدیک تر کرده است. حالا ماشینم جزئی از زندگی و یادآور خاطرات من است. با او لذت برده ام و ناراحت بوده ام. از دستش یک وقتهایی کلافه بوده ام. خلاصه این که ماشین من برای من معنایی فراتر از گاز و ترمز دارد. قسمتی از هویت من است. ولی کفشم زیبای من چنین معنای باطنی ندارند. آدم های دور و بر هم همین طورند. بعضی را انتخاب می کنی تا همراهت باشند، بعضی بدون انتخاب و به اجبار همراهت می شوند. بعضی ها قشنگ و عنوان دارند و بعضی بی ادعا و نام و نشان. رابطه با بعضی رسمی و کم و زیباست، بعضی دیگر غیر رسمی و و پرتنش. جالب این است که گاهی سالها برای قشنگ ها چشم انتظار می مانی و در حالی که دورت را بی نام و نشانها گرفته اند.ولی واقع این است که همین آدمهای معمولی و غیر رسمی که آدم را گاهی کلافه می کنند، بسیار اثربخشتر و معنادارتر هستند. همان ها هستند که زندگی را بزرگ می کنند، شاد می کنند و معنی می دهند.و من آرزو دارم که برای نزدیکان و دوستانم بیش از زیبا و رسمی بودن، اثربخش تر و پرمعناتر باشم. یک پراید ساده که با کاستی هایش که آنها را به مقصد می رساند. @RazaviSaeid :نشانی کانال @Saeid_Razavi :تماس