به بهانه درگذشت سعید کنگرانیسعید شروع صحیحی داشت برای درخشیدن در صحنه هنر. از کودکی وارد تئاتر شده ب

به بهانه درگذشت سعید کنگرانیسعید شروع صحیحی داشت برای درخشیدن در صحنه هنر. از کودکی وارد تئاتر شده بود. تا آنجا که در معروف ترین نمایش آن روزها به نام "شهر قصه" بازی کرده بود. بعدها هم با "موج نوی سینمای ایران" همساز شد و با کارگردان مطرحی چون داریوش مهرجویی در فیلم "دایره مینا" بازیگری کرد. بعد از آن هم ناصر تقوایی برای ایفای نقش شخصیت اصلی داستان دایی جان ناپلئون او را به بازی گرفت و بر محبوبیت سعید افزود. بازیگری در فیلم عاشقانه در "امتداد شب" درآمد و شهرت او را باز بیشتر کرد. از خیابان پیروزی تهران به کامرانیه نقل مکان کرد. او دیگر یک سوپراستار شده بود.انقلاب شد و بحرانهایی را برای هنرپیشه ها آورد. ولی سعید ناامید نشد. درسه فیلم بازی کرد. فیلم سوم او به نام "گرداب" توقیف شد. بعد از طرف علی حاتمی برای بازی در فیلم "مادر" دعوت شد که متاسفانه بدون ذکر دلیل ممنوع التصویر شد. علیرغم تلاش زیادش نتوانست حکم خود را تعدیل کند و سه سال بعد ناگزیر ایران را ترک کرد و به مدت 16 سال امریکا زندگی کرد. تا آنکه سال 83 به ایران بازگشت و در فیلم " ازدواج به سبک ایرانی" یک نقش دست چندم گرفت. این فیلم به دلیل حضور سعید تا مدت ها اجازه پخش نگرفت. از آن زمان سعید از نظرها دور شد. به نحوی که دقیقا نمی دانم تا امسال کجا بوده و به چه کاری اشتغال داشته است. تنها می دانم که برای بار چندم می خواسته بازیگری را برای فیلم "رقص روی شیشه" در شبکه نمایش خانگی بیازماید که متاسفانه عمرش کفاف نداد.سرگذشت سعید در خور تامل است. انگار در قسمت نخست زندگی، اقبال با او یار بوده و جهان روی خوش خویش را به او نمایانده و در قسمت دوم زندگی، علیرغم تمام تلاشها، جهان هیچ گاه روی خوش به او نشان نداد. همه تاسف خوردند که او چه عاقبتی داشته است. ولی برای من داستان سعید گونه ای دیگر است:از نظر ماهیت تقریبا تمامی ما مشابه داستان سعید را تجربه کرده ایم. در هر بیماری حاد، ترک عزیزان، کلاهبرداری، ورشکستگی، خیانت همسر و شریک و فوت عزیزان و ... هر یک از ما درماندگی را در برابر جبر شرایط محیطی تجربه کرده ایم. احتمالا پس از واکنشهای اولیه مثل سردرگمی، تکذیب، عصبانیت، افسردگی، یاد گرفته ایم که خود را از نظر روانی حمایت کنیم. بعد هم جنگیدن و تلاش را آغاز کرده ایم. چه بسیار که مجبور شدیم درون خود را جستجو کنیم و خصلتهایی را در خود نابود کنیم و یا خصلت هایی جدید در خود خلق کنیم. تا در این رهگذر دوباره عشق را در وجود خود زنده کنیم. عشق به مسیر زندگی ، عشق به جهان، عشق به وجود و ارزشهای درونی خویش. ما در هر شکستی ناگزیر بایست "سفر قهرمانی" خویش را طی کنیم. هرچند در این رهگذر گاهی تلاش ما به نتیجه بیرونی نمی رسد.برای من داستان سعید مرثیه نیست بلکه داستان باشکوهی از تجلی تلاش آدمی است که بارها و بارها برای رسیدن به هدف خویش جنگید و در زمان فوت نیز مترصد تلاش دیگری بود. از نظر من سعید عشقی را که گفتم را در وجود خویش زنده نگه داشته بود و گرنه از تلاش دست بر می داشت. سعید این بار داستان عشق حقیقی را "در امتداد شب" زندگی خوش بازی کرد و مشابه نمونه سینمایی فیلم "در امتداد شب" در مسیر درمان روح خویشتن درگذشت.روحش شاد و راهش پر رهرو باد.@RazaviSaeid :نشانی کانال @Saeid_Razavi :تماس