بچه هام را برده ام دریا. داخل آب هستیم. می خندند و خنده آنها مرا می برد به سالهای دور بچگی. سالهای کودکی من، سالهای سخت جنگ بود. سالهایی با نگرانی های متعدد برای پدر و مادرها. و ما بچه ها خواهی نخواهی این تشویش ها و غصه ها را می دیدیم. نگران می شدیم و‌ غصه…حدود 18 سالم بود که کتابهای روان شناسی نظرم را جلب کرد. تصمیم گرفتم که روزی یک انسان "کامل" بشوم. تصور می کردم که انسان کامل سه شرط دارد: اول، انسان کامل، آنقدر با اراده و قدرتمند است که می تواند به اهداف خود برسد. دوم، خوب را از بد تشخیص می دهد و مصلحت را می فهمد و سوم، انسان کامل خودش را می شناسد و به احوال و روحیات خویش مسلط است. تصورم از انسان کامل، یک فرد ثروتمند، هوشمند و کاریزماتیک بود. کسی که عامل موفقیت افراد بیشماری می شود. کسی که قسمتی از وقت و پول خود را صرف کمک به دیگران می کند. تمرکز و تدبیر دارد و می تواند برای دیگران مشاور خوبی باشد. من می خواستم که چنین فردی بشوم.یادش به خیر، روان شناسی موفقیت موضوع محبوب من بود. می خواستم با مطالعه این موضوعات، یکی از سه شرط انسان کامل بودن که رسیدن به هدف بود را داشته باشم. گاهی وقتها بعد از خواندن این مطالب آن قدر به هیجان می آمدم که می خواستم شبانه روز کار کنم. تصور می کردم که نباید وقت خود را صرف استراحت کنم. آن سالها شد سالهای سخت تلاش. چند سال بعد فهمیدم انگار دنیا کتاب های روانشناسی موفقیت را نخوانده، چون جواب های تلاشهای من را گاهی اوقات نمی دهد. گاهی صبح تا شب کار می کنی، ولی عایدی مالی یک پروژه آنچه می خواهی نمی شود. گاهی تمام تلاش خود را برای محبت به کسی می کنی، ولی راضی نمی شود. گاهی تمام عقل و هوش خود را به کار می گیری که جریانی ایجاد کنی، ولی ثمر نمی دهد. آنگاه بود که دنیا به من درس نخستش را با تلخی ولی سخاوتمندانه داد: "پسرم، قرار نیست که قاعده مند آن طور که می خواهی پاسخت را بدهم." نتیجه این شد که بخش سوم انسان کامل شدن از تعریف من حذف شد. تعریف جدید من از انسان کامل تبدیل شد به کسی که بر خود آگاه است و خوب را از بد تشخیص می دهد، ولی الزامی وجود ندارد که به تمام اهداف خود برسد. هر چند این تعریف مثل قبل دلربا نبود، به اندازه کافی خوب بود.پس تلاش من به شرط دوم که تشخیص خوب از بد بود معطوف شد. کتابهای مختلفی در مورد موضوعات انسانی، اخلاقی، فلسفی، دینی خواندم. سعی می کردم که با تفکرات مختلف آشنا شوم. بعدها در میدان عمل متوجه شدم که در بسیاری از موارد، خوب را از بد به درستی تشخیص نداده ام. فهمیدم خیلی وقت ها آنقدر خوبی و بدی در هم آمیخته است که انتخاب یک گزینه به ظاهر خوب عواقب بد و انتخاب یک گزینه به ظاهر بد، نتایج مطلوب می دهد. یا گاهی طلب یک ارزش، ارزشهای دیگر را فدا می کند. آنگاه بود که دنیا درس دومش را به من داد " پسرم، تو آنقدر محدود هستی که نمی توانی حقیقت را به تمامی درک کنی. خوب و بد بسته به هر فرد، فرهنگ و موقعیت متفاوت است." از آن پس، تعریف من از انسان کامل به آخرین شرط محدود شد. یعنی گمان کردم که انسان کامل اگر چه ممکن است خوب و بد را همیشه درست تشخیص ندهد و همیشه موفق نباشد، ولی در هر صورت بر خویش آگاه و مسلط است.این بار تلاش من واکاوی وجود خودم شد که تا بینم چه کسی هستم. چه چیز مرا خوشحال و چه چیز مرا آزرده می کند. توجه کنم که نسبت به اتفاقات پیرامون خودم چگونه رفتار می کنم. هر چه می توانست در این راستا به من کمک کند از کتابهای دینی، کتابهای روان شناسی، تمرین و مدیتیشن و ... را آزمودم. متاسفانه باز اشتباه کرده بودم. وقتی که یک بار تمام مشکلات مالی و شغلی و اجتماعی و خانوادگی با هم روی سرم خراب شدند، کنترل خودم را از دست دادم و افسردگی دامن گیرم شد. دوباره مام گیتی به من آموخت که "پسرم، تو انقدر پیچیده ای و ان قدر در موقعیت های جدید رفتارهای پیش بینی نشده داری که نمی توانی نسبت به شناخت ازخودت مطمئن باشی"این بود که ظرف بیست سال شاکله سه گانه ای که برای رشد خودم تعریف کرده بودم، فرو ریخت. موضوع این نبود که من انسان کاملی نشده بودم. بلکه دریافته بودم که انسان کامل با چنین تعریفی اصولا نمی تواند وجود داشته باشد. امروز، به جای انسان کامل به " انسان مسافر" فکر میکنم. خودم را در یک سفر تصور می کنم. در هر منزل این سفر تلاش می کنم که خودم و اطرافم را ببینم، یاد بگیرم، خودم را اصلاح کنم و لذت ببرم. اگرچه شاید این تعریف پرطمطراق و باشکوه به نظر نرسد، ولی برای من دست یافتنی تر است. ای کاروان سلام ....@RazaviSaeid :نشانی کانال @Saeid_Razavi :تماس