هر آن‌کس که دل به او می‌سپارید، آمیزه‌ای‌ست از نور و تاریکی، ترکیبی رازآلود از نیکی‌های فروزان و نقص‌هایی که در پستوهای وجودش خانه دارند. عشق، تحسین صرفِ روشنایی‌ها نیست، بلکه جرأتِ نگریستن در سایه‌هاست، بی آن‌که دیده از مهر فروبندیم.بلوغ آن‌جاست که می‌فهمیم نه قهرمانی هست که بی‌لغزش باشد، نه گناهکاری که سراسر سیاهی باشد.آدمی، قصیده‌ای‌ست ناتمام، با ابیاتی فاخر و مصرع‌هایی پریشان!عشق، آنگاه معنا می‌یابد که این ناتمامی را بفهمیم، بپذیریم و همچنان بر سر عهد بمانیم.https://t.me/Razedelema/monajat124