این پرتو کیهانی مرموز و ناشناخته‌ که در صحرای یوتا شناسایی شده، از بیرون از کهکشان راه شیری به اینجا رسیده‌ است. انرژی این ذره، ده‌ها میلیون برابر بیشتر از انرژی است که ذرات در برخورد دهنده سرن، شتاب می‌گیرند.این ذره در ۲۷ ماه مه ۲۰۲۱ به اتسمفر بالای یوتا برخورد کرد و دانشمندان به کمک یک آرایه تلسکوپی در یوتا توانستند میزان انرژی آن را برآورد و محاسبه کنند. دانشمندان انرژی آن را در حدود ۲۴۴ اگزا الکترون‌ولت برآورد کردند. پر انرژی‌ترین ذره از این دست ذره «اوه مای گاد» نام دارد که در سال ۱۹۹۱ کشف شد. انرژی آن ۳۲۰ اگزا الکترون ولت بود.به گفته محققان، انرژی معمولی یک الکترون در شفق قطبی تنها ۵۰ هزار الکترون‌ولت است. این ذره با سرعت تقریبا ۹۹.۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۹۵۱ درصد سرعت نور به جو زمین کوبیده شد.ذرۀ اوه مای گاد با چنین سرعتی، به دلیل پدیده‌ی نسبیتی اتساع زمان، از دیدگاه خودش می‌تواند فاصله‌ی ما تا نزدیک‌ترین همسایه‌مان، ستاره‌ پروکسیما قنطورس را در ۰.۴۳ میلی‌ثانیه بپیماید. در مدت زمانی که این جمله را می‌خوانید (زمان از دیدگاه خودش) هم می‌تواند به مرکز کهکشان راه شیری برسد. به راستی که اوه خدای من!خاستگاه دقیق ذرات پرانرژی با وجود سال‌ها پژوهش و تحقیق، هنوز مشخص نیست. تصور دانشمندان عموما این است که این ذرات با پرانرژی‌ترین پدیده‌های کیهان، از جمله سیاهچاله‌ها، فوران‌‌های پرتو گاما و هسته‌های فعال کهکشانی مرتبط باشند، اما به نظر می‌رسد پرانرژی‌ترین ذراتی که تاکنون کشف‌ شده‌‌اند، از فضاهای خالی کیهان سرچشمه می‌گیرند!همچنین پرتوهای کیهانی مایه‌ی دردسر هستند، زیرا: ۱- پرسرعتند، و بنابراین انرژی جنبشی بسیاری برای رفتن به این سو و آن سو دارند. ۲- بار الکتریکی دارند. یعنی می‌توانند نوکلئوتیدهای دی‌ان‌ای بیچاره‌ی ما را یونیده کنند، آنها را از هم بپاشند و گاهی به خطاهای همانندسازی یا تکثیر مهارناپذیر (چیزی که به نام سرطان می‌شناسیم) بیانجامند.@razekeyhan