@Red_Aurora«نسل چادرنشین»نقش تبسمی‌ست بر لبانماما چه سود!سوگ گل‌های خفته بر گوربه مغاک چشمانم نشستهو داغ سروهای همیشه‌استواردر ویرانه‌های روستاهای موطن بلازده‌امغرق در سکوت تلخ‌ست.آیا تاریخ، دیگرانی را چونان که مردممز هم پاشانده،چنگ بر میهنشان انداختهو خانمانشان را بر باد داده است؟میهنمآن سوی ناله‌های محوِ افق به خواب رفته است.سیاهیِ آسمانِ دیده‌امزاده مادرم نبود؛سایه‌سار خیمه‌ها در زلالش افتاده.لب‌هایمنه لبان جوانی‌ست در اشتیاق زنبل لب گزیده در حسرت قرص نان خشک.به لابه خشکیده‌اند... به لابه!وطن محبوبم!تو تنها والدی که برایم به‌جا ماندی.دانی که‌ام؟پدرم دیروز پر کشیدو در تبعید به خاکش سپرده‌ایم.تنها عکسی از خود به‌جا گذاشت،و داستانی از جوانیِ باشکوهش.در آغوش تو زیست، اما در آوارگی مرد،تنها مرده‌ریگش برایمفراق و عشق تو بود.تو از صلح سخن می‌گوییحال آن که منبی‌زادگاهشاخه‌ای بی‌ریشه‌ام.غلافی تهیبرفراشته در وسعت ابرهای آزاد.من از نسلی‌ام که در خیمه می‌بالد و تکثیر می‌شود.خوب بشنو:آری!بالیدن و تکثیر در خیمه‌ها!چه نان‌ها بر خوان الوان رها کرده‌ای،حالی که من گرسنه و تشنه خفته‌ام.وای بر تاریخ!ما نسل چادرنشینانیم.#سالم_جبران، ۱۹۶۵برگردان: #ماریا_عباسیان@Red_Aurora