@Red_Aurora«تو برایم چو وجودی غمینی»تو برایم چو وجودی غمینی،گل زودمیرای شعر،که همان دم که با آن خوشم

@Red_Aurora«تو برایم چو وجودی غمینی»تو برایم چو وجودی غمینی،گل زودمیرای شعر،که همان دم که با آن خوشمو بر آنم تا سرمست شوم از وجودش،حس می‌کنم که باید بگریزم به دورها،بسیار دور،به‌سبب شوربختی جان خویش؛شوربختی اندوهناک من.آن‌گاه که دیوانه‌وار به سینه‌ات می‌فشارمو لبانت را به دهان می‌کشم،طولانی و بی‌وقفه،غمگینم، عزیز من!زان رو که قلبم بسیار خسته استاز عشقی چنین عاجزانه به تو.تو لبانت را بر لب من می‌نهیو خود را وامی‌داریم تا سرخوش باشیماز عشقمان، که هرگز شاد نخواهد بود-زیرا که جانمان بسی خسته استاز رؤیاهایی که پیش از این دیده‌ایم-.اما آن ترسان منم،و تو بسیار سرآمدی.آن‌گاه که به تو می‌اندیشم،جز خواهش گداختن در عشق، چیزی اندرونم نیست؛به‌خاطر آن شادی کوچکی که به من هبه می‌کنی،که نمی‌دانم از روی ترحم است یا هوس.زیبایی تو، زیبایی محزونیستکه هرگز در رؤیا نیز شهامت دیدنش نداشتم،اما زان گونه که گفتی، تنها رؤیاست.آن‌گاه که برایت از چیزهای خوشایندتر سخن می‌گویمو تو را به سینه می‌فشارم-و تو به من نمی‌اندیشی-.حق با توست، عزیزکم:من غمگین غمگینم و بسی ترسان.آری! تو برای منمگر وهمی گذرادر چشمان بزرگ رؤیانیستی،که ساعتی مرا به سینه می‌فشردو به‌تمامی غرقه می‌سازددر چیزهای دلنشین سرشار از افسوس.زمانی که خسته، رنج حزن‌انگیزم رادر اشعار لطیف جاری می‌سازمنیز ‌چنین است.گل زودمیرای شعر،نه چیزی بیش از آن، عشق من.اما تو نمی‌دانی، عزیزکمو هرگز از آن‌چه که رنجم می‌دهد، خبرت نخواهد شد.شکوفه طلایی!تو که تاکنون رنج‌ها کشیده‌ای!به خیره شدن در چهره‌ات،-که به‌گاه لبخند هم می‌گرید-ادامه می‌دهم.آه از آن شیرینی حزن‌انگیز چهره‌ات!هرگز نخواهی دانست، عزیزکمدر کنار تو،به ستایش اندام ظریف و دلنوازت ادامه خواهم دادکه شیرینی نوبهار داردو بسیار گل‌بیز است و طاقت‌سوز.و من حتی با این خیال کابوس‌وارکه دیگری عاشق اندامت باشدو به سینه‌ات بفشارد،عنان از کف می‌دهم.به ستودنت ادامه خواهم داد،به بوسیدنت و به رنج کشیدن؛تا آن روزی که بگوییهمه‌چیز باید پایان پذیرد.آن دم، تو دورتر نخواهی بودو من در سینه‌ام خستگی احساس نخواهم کرد،اما فریاد برخواهم آورد از دردو دگر بار در رؤیا خواهم بوسید و به سینه خواهم فشردآن خیال غایب را.و برایت اشعاری غمناک خواهم نوشتبرای یاد جان‌گداز تو-که تو دیگر نخواهی خواند-.اما در سینه من،جان‌فرسا و دیرپای خواهد ماندبرای همیشه.#چزاره_پاوزهبرگردان: #ماریا_عباسیان @Red_Aurora