#۲۲۶۴1405/6/1مصطفی جانان کل خلقت و جانش علی‌ستدر حقیقت حق اگر حق است میزانش علی‌ستدل اگر بیمار گردد از علی گیرد شفانفس اگر آید به میدان مرد میدانش علی‌ستهیچ می‌دانی که باشد مسلم کامل‌عیارآن که در طیّ طریق آغاز و پایانش علی‌ستبی‌علی هرگز نشاید دم ز دین‌داری‌زدنکلِّ ایمان را کسی دارد که ایمانش علی‌ستزآن کتاب‌الله می‌بالد که از بدو نزولهل اتی و کوثر و تطهیر و فرقانش علی‌ستآتش نمرود اگر چه شد گلستان بر خلیلبر گلستانش چه حاجت کو گلستانش علی‌ستکشتی توحید را از حمله طوفان چه باکرام شو طوفان که این کشتی نگهبانش علی‌ستدر کتاب آفرینش سیر کردم یافتمصفحه و اوراق و باب و متن و عنوانش علی‌ستاوست آن عبدی که بر عالم خدایی می‌کندملک نامحدود حق پاینده سلطانش علی‌ستبا فقیر آن‌گونه بنشیند که نشناسد فقیراین که گردیده چراغ بیت ویرانش علی‌ستروز بین مردم و شب در کنار نخل‌هاآن که باشد روی خندان چشم گریانش علی‌ستآن که کفش خویش را در اوج قدرت وصله زدآن که پوشد جامه نو بر غلامانش علی‌ستای خوشا آن زخم بی‌مرهم کز او گیرد شفاای خوشا آن درد بی‌درمان که درمانش علی‌ستگر چه از جهل زمینی‌ها دلش خون بود خونآن که باشد آسمان در تحت فرمانش علی‌ستآن که دیده از رعیّت دم به دم آزارهاآن که دشمن هم بود ممنون احسانش علی‌ستقهرمانی که به دشمن می‌دهد شمشیر خویشمی‌شود سراپا محو و حیرانش علی‌ستحکفرمائی که بار پیره‌زن گیرد به دوشمی‌شود هم‌بازی پریشانش علی‌ستباب شهر علم استادی که می‌باید شودصد هزاران بوعلی طفل دبستانش علی‌ستشافع محشر که روز حشر می‌باید زنندانبیا دست توسّل را به دامانش علی‌ستناز بفروشد به جنّت پشت بر رضوان کندآن که خلد و جنّت و فردوس و رضوانش علی‌ستگر چه انسان در جلالت برتر آمد از ملکآن که باید خواند بالاتر ز انسانش علی‌ستسفره‌دار عالم خلقت که موجودات دهرتا قیامت بوده و باشند مهمانش علی‌ستمردِ مردان جهان پیر جوانمردان که خلقخوانده‌اند از رادمردی شاه مردانش علی‌ستدیده نگشاید به دیدار چراغ آسمانآن که شمع محفل و ماه فروزانش علی‌ستای خوش آن مسکین بیماری که در آغوش شبهم طبیب درد او هم یار پنهانش علی‌ستجان جانان آن که احمد گفت این جان من استای هزاران جان عالم باد قربانش علی‌ستگنج‌دار کلّ هستی سفره‌دار نان خشکآن که نان خشک بود و درّ دندانش علی‌سترهرو سالک نپوید جز طریق اهل بیتعارف کامل کسی باشد که عرفانش علی‌ستنفس پیغمبر که باید خواند از قول رسولحجّت حق کلّ ایمان جان قرآنش علی‌سترکن توحیدی که از آغاز تا پایان عمرلحظه‌ای غافل نشد از حیّ سبحانش علی‌ستآن که در محراب خون فزت بربّ الکعبه گفتآن که قاتل هم نشد محروم از احسانش علی‌ستآن که انگشتر به سائل داد هنگام رکوعدر نماز از پا برون آرند پیکانش علی‌ستحدّ خلقت نیست میثم مدح آن مولا کندآن که باید مدح ذات منّانش علی‌ست#غلامرضا_سازگار@religious_poems