شاید عجیب باشد، اما بعضی سرزمین‌ها فقط روی نقشه زندگی نمی‌کنند؛در حافظه‌ی آدم‌هایشان نفس می‌کشند.ایر

شاید عجیب باشد، اما بعضی سرزمین‌ها فقط روی نقشه زندگی نمی‌کنند؛در حافظه‌ی آدم‌هایشان نفس می‌کشند.ایران، این روزها شبیه خاطره‌ای‌ست که نمی‌دانیم باید برایش دلتنگ باشیم یا نگرانش.نسلی ایستاده میان گذشته‌ای که دیگر برنمی‌گرددو آینده‌ای که هنوز جرئت نکرده خودش را نشان بدهد.نسلی که زودتر از موعد بزرگ شد؛با خبرهای بد صبحش را شروع کرد،با نگرانی برای فردا خوابیدو یاد گرفت خیلی از آرزوهایش را به جای «می‌خواهم»، با «کاش» شروع کند.گاهی به این فکر می‌کنم که چقدر عجیب است؛آدم می‌تواند به جایی تعلق داشته باشدو هم‌زمان از آینده‌ی همان‌جا بترسد.اما شاید وطن فقط جایی نباشد که در آن زندگی می‌کنیم؛شاید مجموعه‌ای‌ست از آدم‌هایی که دوستشان داریم،کوچه‌هایی که خاطراتمان در آن‌ها جا مانده،بوی نانِ یک صبح معمولی،صدای خنده‌ای از پشت پنجرهو تمام آن چیزهای کوچکی که اگر نباشند،هیچ جای دیگری دقیقاً شبیه خانه نمی‌شود.برای همین است که هنوز امید داریم.نه چون همه‌چیز خوب است؛اتفاقاً چون نیست.امید، هنرِ آدم‌ هایی‌ست که تاریکی را دیده‌اندو با این حال، هنوز باور دارند صبح می‌تواند از راه برسد.شاید روزی برسد که وقتی از «ایران» حرف می‌زنیم،اولین چیزی که به ذهنمان می‌رسد،نگرانی نباشد.روزی که مردم فقط برای زنده ماندن تلاش نکنند؛برای زندگی کردن فرصت داشته باشند.و شاید آن روز،این همه «کاش» که سال‌ها در دل نسل ما مانده،بالاخره تبدیل شود به «یادته یه زمانی آرزوشو داشتیم؟»تا آن روز،هنوز ایستاده‌ایم؛کمی خسته،کمی دلگیر،اما با تکه‌ای کوچک از امیدکه هیچ‌کس نتوانسته از ما بگیرد.