گاهی فکر می‌کنم ایران، این روزها بیشتر از آن‌که یک سرزمین باشد، شبیه آدمی‌ست که مدت‌هاست حرف‌هایش را قورت داده؛آدمی که هنوز ایستاده، هنوز نفس می‌کشد، اما خستگی را می‌شود از سکوتش فهمید.این روزها، انگار همه‌چیز رنگ دیگری دارد؛خیابان‌ها همان خیابان‌ها هستند، آسمان همان آسمان، و مردم همان مردمی که صبح‌ها از خانه بیرون می‌روند و شب‌ها با هزار فکر به خانه برمی‌گردند؛اما چیزی در میان این همه تکرار، دیگر شبیه گذشته نیست.شاید تلخ‌ترین قسمتِ بزرگ شدن، همین باشد؛این‌که یک روز چشم باز می‌کنی و می‌بینی آرزوهایت دیگر فقط درباره‌ی آینده‌ی خودت نیستند.آرزو می‌کنی صبحی برسد که مردم، از فردا نترسند.که خوشحالی، اتفاقی عجیب و دور از دسترس نباشد.که «آرامش» چیزی بیشتر از یک کلمه در کتاب‌ها باشد.با این حال، هنوز چیزی در این سرزمین زنده است؛چیزی که نمی‌گذارد تمام امیدمان را به تاریکی بسپاریم.شاید امید، همیشه به شکل یک اتفاق بزرگ نمی‌آید؛گاهی در لبخند کوتاه یک آدم غریبه‌ست،در چایِ عصرانه‌ی یک مادربزرگ،در صدای خنده‌ی بچه‌ای از کوچه،در آهنگی که کسی بی‌دلیل برای دیگری می‌فرستد،یا در همان نوری که هر صبح، بی‌توجه به تمام اتفاقات، از پنجره وارد می‌شود.ایران شاید این روزها خسته باشد،اما هنوز زنده است.و تا وقتی آدم‌هایی هستند که با وجود تمام این خستگی، هنوز برای فردایی بهتر خیال می‌بافند،قصه تمام نشده است.شاید ما نسلِ روزهای آسان نباشیم؛اما شاید نسلِ کسانی باشیم که یاد گرفتندحتی در سخت‌ترین روزها،چراغی کوچک برای فردا نگه دارند.