‍ ‍ ."رفیق‌جان!این قُماشِ طَرار و قاتل، هرگز با جهانِ طبیعی و واقعی نسبتی نداشته و ندارند؛ و هر جنای

‍ ‍ ."رفیق‌جان!این قُماشِ طَرار و قاتل، هرگز با جهانِ طبیعی و واقعی نسبتی نداشته و ندارند؛ و هر جنایت‌شان در خفا یا ملأعام، صرفاً تلاشِ بی‌وقفه و کوری‌ست برای شبیه‌سازی‌ و تبدیل جبارانه‌ی “اقالیمِ انسانی اِشغال‌شده” به آن خاستگاه شومی که موطنِ حقیقی و قلمرو حکمرانی پیرِ "نامَردِ نامُرادِ" آنهاست: جهنم.و اگر قرار باشد روزی رمان یا گزارشی تاریخی دربارهٔ سرگذشت این جانیان بنویسم، حتماً با نام “نوستالژیِ دوزخ” چاپش خواهم کرد. روایتِ مسخِ مضاعف اشباح سرگردانی که در غیبت مطلقِ نور، تباهی را گرامی می‌دارند و در هر کجای این خاک، که جوانهٔ زیبایی یا نشانه‌ای از هر سِنخ زندگیِ مأنوس می‌بینند، سراسیمه خود را به تبرِ حرب و تکفیر و چوبه‌ی دار تجهیز می‌کنند. روایتی هولناک و غم‌انگیز از کینهٔ ازلی_ابدی فرقه خون و جنون به زندگی و نفسِ زیستن؛ تبار خونریزی که در منطقِ طاعون‌‌زده‌ی خود، هر لبخندِ ساده را عصیانی علنی علیه مشیتِ شیطان، و هر روزنه‌ای رو به حقیقت را اعلان جنگی وجودی برای آن تاریک‌خانهٔ مقدس‌مآبی‌ می‌انگارند که، دخیل‌بستگانِ مُخلِصَش از دیوارهای سرخ و سیاه آن بالا می‌روند. و شاید روزی حکایت نانوشته‌ام، بدل شود به شرح‌حال عبرت‌آموزی دربارهٔ شیاطینِ بی‌شرم و شیادی که کوشیدند در هیأت و شمایلِ انسانی، نوستالژی‌ِ عفونت‌زای زادگاه چِرکین و ناپاک خود را بر زمینِ خدا مجسم سازند؛ همان‌ها که پس از پرستشِ و هلهله به گِرد "بَعل"، رو به قبله نماز می‌گذارند‌!"از مجموعه شخصیِ "نامه‌ها و ناگفته‌ها"✍️رضی‌الدین طبیب📎تصویر: نگاره‌ای موسوم به "آدينه‌ی ساحرگان" اثر امیل بایار(۱۸۷۰)@Renaissancetranslate