🟥از هجدهم و نوزدهم دی‌ماه...(بخش دوم)✍میثم شریفاصلاح‌طلبی ایرانی در دهه‌ی نود به یک پدیده‌ی کاملاً متمایز تبدیل شد. دیگر یک جریان فکری نبود، یک رفتار بود. رفتار کسی که آنقدر درون ساختار زیسته که دیگر نمی‌تواند از بیرون ساختار نگاهش کند. مثل یک معمار که آنقدر در یک ساختمان کار کرده که وقتی سقف دارد فرو می‌ریزد، اولین واکنشش این است که نگران آسیب به نقشه‌ها باشد. آدم‌هایی که زیرش دارند له می‌شوند را می‌بیند اما ذهنش درگیر این است که آیا این فروپاشی «کنترل‌شده» هست یا نه.رفقای چپ هم البته در اروپا بودند. این‌ها یک دسته‌ی خاص‌اند که باید جداگانه تشریح شوند. طرف در برلین نشسته، در یک کافه‌ی کوچک با دیوارهای آجری که عکس‌های چه‌گوارا رویش است، اسپرسوی دوپیک می‌خورد و از آگاهی طبقاتیِ غایب در جنبش ایران حرف می‌زند. این‌ها اغلب مارکس را نخوانده‌اند، لوکاچ را نخوانده‌اند، حتی یک فصل از گرامشی را درست هضم نکرده‌اند، اما با اطمینانی که فقط از جهل عمیق می‌آید، حاضرند جنازه‌ی ما را پله کنند تا ثابت کنند محور مقاومت یک پروژه‌ی ضدامپریالیستی است که باید از آن دفاع کرد.این همان چیزی است که فانون «استعمار ذهنی معکوس» می‌نامیدش، وقتی آنقدر از امپریالیسم متنفری که حاضری با هر چیزی که ضدش است همبستگی نشان بدهی، حتی اگر آن چیز بخواهد مغز جوان ایرانی را روی آسفالت پخش کند. این منطق یک نقص ساده دارد. دشمن ِدشمنِ من لزوماً دوست من نیست، گاهی فقط یک قاتل با اهداف متفاوت است.اما جالب‌تر از این‌ها، سکوتشان بود. چون این‌ها درباره‌ی فلسطین می‌نوشتند، درباره‌ی میانمار می‌نوشتند، درباره‌ی کردستان عراق می‌نوشتند. اما وقتی نوبت ایران می‌رسید، یک چیزی در گلویشان گیر می‌کرد. یک تردید خاص. انگار ایران خانه‌ی یک معادله‌ی پیچیده‌تر بود که پاسخش ممکن بود با روایت‌هایشان از امپریالیسم و مقاومت تداخل پیدا کند. این سکوت ایدئولوژیک است. و ایدئولوژی که برای حفظ خودش نیاز به سکوت درباره‌ی کشتار دارد، دیگر چیزی برای دفاع از آن باقی نمی‌گذارد.اما این‌ها همه حاشیه بودند. داستان اصلی جای دیگری می‌گذرد، در یک حفره‌ی زیستی که ۱۸ و ۱۹ دی کندند و ما از آن‌زمان داریم دُورش راه می‌رویم.نورولوژیست‌ها می‌گویند، تروما حافظه را خطی ذخیره نمی‌کند. تروما حافظه را حسی ذخیره می‌کند. دمای هوا، بوی دود، صدای کشیده شدن یک جسم روی آسفالت همگی به شکل حسی ذخیره می‌شوند. ۱۸ و ۱۹ دی این‌طور در ما نشسته.راه می‌رویم، حرف می‌زنیم، روزمرگی را تقلید می‌کنیم، زندگی را جعل می‌کنیم اما رشته‌های نامرئی تنمان به مختصات کور خیابان‌های ایران متصل است.ما آن دو شب را پشت سر نگذاشتیم. این را حالا می‌فهمم. در انقباض ناگهانی انگشتانت وقتی به یک اسم خاص می‌رسی. در طعم گسی که ته دهانت می‌نشیند بی‌هیچ دلیل خاصی. مغز آرشیو نمی‌کند، جذب می‌کند. آن دو شب مثل یک ماده‌ی حاجب وارد جریان خون‌مان شد و رفت نشست جاهایی که نمی‌شد دیدشان، فقط می‌شد حس‌شان کرد.جراحتی زنده در انقباض ناگهانیِ عضلات انگشتانمان؛ در اینکه وقتی کسی می‌خندد، یک لحظه‌ی کوچک تعجب می‌کنی، انگار خنده چیز عجیبی است. در اینکه گاهی، وسط یک مکالمه‌ی بی‌ربط، چیزی در سینه قفل می‌کند و آدم مجبور می‌شود یک جمله‌ای بگوید که موضوع را عوض کند، چون ادامه دادن ممکن نیست.جهان با سرعت نور دارد از روی جنازه‌هایمان رد می‌شود تا به اخبار «مهم‌تر» برسد. این یک استعاره نیست. این دینامیک واقعی توجه رسانه‌ای است که اقتصادسیاسی‌اش را می‌شود در نمودارها نشان داد. هر کشتار یک پنجره‌ی توجه دارد. پنجره باز می‌شود، بسته می‌شود، خبر بعدی می‌آید. و ما می‌مانیم با چیزی که پنجره‌اش بسته شده اما هنوز زنده است، هنوز نفس می‌کشد، هنوز در شیارهای کورتکسمان جا خوش کرده.بزرگ‌ترین صنعت قرن ما استخراج نفت نیست. تولید تراشه هم نیست. «تولید انبوه فاصله» است. فاصله‌ی آنتولوژیک میان رویداد و ادراک. گسست معنایی میان جسدِ متلاشی‌شده و واژه‌ی احمقانه‌ و مهندسی‌شده‌ای که جایش را می‌گیرد. شکاف میان ضجه‌های مادری که در سردخانه فرزندش را بو می‌کشد و کارشناسی که با لحنی که برای مستند طبیعت تنظیم شده، از «پیچیدگی‌های صحنه» حرف می‌زند. این فاصله تولید می‌شود. این یک صنعت است با زیرساخت و نیروی کار و مکانیزم توزیع. رسانه‌ها بخشی از این زیرساختند. دیپلمات‌ها بخشی از این زیرساختند. حتی ما، وقتی می‌گوییم «اوضاع خوب نیست» به جای آنچه واقعاً می‌دانیم، بخشی از این زیرساختیم.@Renaissancetranslate