‍ ‍ ‍ . #از_یادداشتهای_پراکنده 🔴 از تابلوی «توماسِ شکاک»: وقتی راه ایمان از بطن زخم می‌گذرد. قسمت اول ✍️ رضی‌الدین طبیب «توماسِ شکاک» یا "The Incredulity of Saint Thomas" بی‌تردید یکی از تکان‌دهنده‌ترین و جسورانه‌ترین نقاشی‌های مذهبیِ «کاراواجو» است؛….‍ ‍ ‍ .#از_یادداشتهای_پراکنده🔴 از تابلوی «توماسِ شکاک»: وقتی راه ایمان از بطن زخم می‌گذرد.قسمت دوم✍️ رضی‌الدین طبیبنقاشی در ظاهر دربارهٔ ایمان مسیحی‌ست، اما در عمق خود پرسشی معرفت‌شناختی را پیش می‌کشد: حقیقت را چگونه می‌شناسیم؟ از طریق وحی؟ از طریق شهادت دیگران؟ از راه ایمان؟ یا از طریق تجربه و مشاهده؟ البته ساده‌لوحانه است اگر کاراواجو را نقاشی "عِلم‌گرا" و این تابلو را پیش‌درآمد تجربه‌گرایی مدرن بدانیم؛ اما نمی‌توان انکار کرد که حساسیت اثر به مشاهده، بدن و تجربهٔ مستقیم، با روح تازه‌ای که در فرهنگ اروپاییِ آغاز عصر جدید در حال شکل‌گیری بود، نسبت قابل تأملی دارد.از سوی دیگر، نباید فراموش کرد که این نقاشی در فضای فرهنگیِ ضداصلاح دینی پدید آمد؛ زمانی که کلیسای کاتولیک بیش از همیشه به تصویرهایی نیاز داشت که مؤمن را مستقیماً تحت تأثیر قرار دهند. دیگر کافی نبود که یک قدیس را زیبا و آرمانی نقاشی کنند؛ تصویر باید می‌توانست بیننده را متوقف کند، تکان دهد و وادارش کند که روایت مقدس را تقریباً با حواس خود تجربه کند. و کاراواجو در این کار استاد بود. او به جای آنکه بگوید "رستاخیز را باور کن" ، زخم را جلوی چشم تو می‌گذارد؛ به جای آنکه شک توماس را محکوم کند، آن را تا انتهای منطقی‌اش پیش می‌برد و به جای آنکه ایمان را از شک جدا کند، نشان می‌دهد که گاهی ایمان درست از همان جایی آغاز می‌شود که یقین تمام می‌شود.به همین دلیل، نقاشی "توماسِ شکاک" فقط یک نقاشی مذهبی نیست؛ تصویری‌ست دربارهٔ خودِ انسان و میل پایان‌ناپذیرش به یقین؛ انسانی که می‌خواهد بداند، اما نمی‌تواند همیشه بداند؛ انسانی که می‌بیند، اما باز هم شک می‌کند؛ انسانی که برای باور کردن به نشانه احتیاج دارد و برای یقین یافتن گاهی باید دستش را در زخم فرو ببرد. شاید به همین دلیل است که قرن‌ها پس از کاراواجو، هنوز نمی‌توانیم به این چهار مرد نگاه کنیم و صرفاً یک داستان انجیل ببینیم. ما خودمان را می‌بینیم؛ خودمان را در چهرهٔ توماس، مردی که در برابر حقیقت ایستاده و هنوز نمی‌تواند باور کند.و شاید کاراواجو، با آن نور خشن و آن تاریکی سنگین، بیش از هر چیز یک حقیقت ساده اما هولناک را به ما یادآوری می‌کند: گاهی برای رسیدن به ایمان، باید نخست با زخم روبه‌رو شد؛ و شاید ایمان، برخلاف آنچه همیشه تصور کرده‌ایم، نه نقطهٔ مقابل شک، که چیزی باشد که از دلِ آن زاده می‌شود.@Renaissancetranslate