. 🟥 "استنلی کوبریک" ، در آغاز، هیچ شباهتی به تصویری که ما امروز از یک "نابغه" در ذهن می‌پرورانیم ند

. 🟥 "استنلی کوبریک" ، در آغاز، هیچ شباهتی به تصویری که ما امروز از یک "نابغه" در ذهن می‌پرورانیم نداشت. جی وارن اسکات، از همکاران سال‌های جوانی او، درباره‌اش گفته بود: استنلی به‌شدت آدم ساکتی بود. خیلی کم‌ حرف می‌زد؛ و مثل همه‌ی ما لاغر و مُردنی و تکیده بود."….نخست، از آن‌رو که آثارش صرفاً روایتگر قصه نیستند، بلکه میدان تأمل بیننده درباره‌ی سرشت بشر، خشونت، قدرت، میل، تنهایی و سرنوشت‌اند؛ و دوم، از آن جهت که کوبریک به زبان بصری سینما چنان وسعت و گستره‌ای بخشید که هر فیلمش ور مقام افقی تازه در امکانات بیانی سینما جلوه می‌کند.کوبریک جز سینما در والاترین سطح و معنای آن، شیفته شطرنج، عکاسی، موسیقی و علم بود؛ و اگر از خیر اِشرافِ او بر علایقِ سوم و چهارم بگذریم، در اولی خِبره و در دومی به قدر سینما، استادی خلاق و صاحب‌سبک بود. شاید راز یگانگی ماندگار او نیز در همین آمیزش نادر میان انضباط فکری، نبوغ هنری، وسواس فرساینده و کنجکاوی علمی نهفته باشد. کوبریک از آن دست هنرمندانی است که آثارش نه حاصل الهامات لحظه‌ای، که نتیجه‌ی نظمی تخطی‌ناپذیر، ذهنی اَبَر تحلیل‌گر و تخیلی مهارناشدنی است؛ و از این حیث، قیاس او با لئوناردو داوینچی چندان دور از ذهن نیست؛ که احتمالاِ تنها هماورد او در تاریخ هنر است.یکی از درخشان‌ترین نمودهای این وسواس خلاقه را می‌توان در پرداخت بی‌نقص پرسپکتیو تک‌نقطه در آثارش مشاهده کرد؛ جایی که هندسه، صرفاً نقشی زینتی یا زیبایی‌شناختی ندارد، بلکه به سازوکاری برای آفرینش معنا و القای اندیشه بدل می‌شود. در جهان کوبریک، تقارن، عمق، مرکزیت و امتداد خطوط، فقط چشمان مخاطب را نوازش نمی‌دهند؛ بلکه ذهن او را هدایت، روانش را مضطرب و حواس او را به تمامی مسحور می‌کنند.🎥این ویدئو، نگاهی کوتاه اما شورانگیز به همین وسواس بی‌همتاست؛ به لحظه‌ای که تصویر، در دستان کوبریک، فرسنگ‌ها از قاب فراتر می‌رود و به ساحت اندیشه مبدل می‌شود. در سینمای او، هر نما نه‌فقط زیبا، که حامل نظمی رازآلود و معنایی تکان‌دهنده و هراس‌انگیز است؛ و شاید از همین روست که هر فیلمش، به‌تنهایی، هم شاهکار است و هم مَسترکلاسی تمام‌عیار در هنر فیلمسازی.۲۶اُم جولای، زادروز "استنلی کوبریک"، یکی از نوابغ برجسته تاریخ هنر و سینماست.✍️ رضی‌الدین طبیب @Renaissancetranslate