همه‌چیز را رها می‌کنم تا امیدم از بین برود؛ شادی‌ام زیر سنگ‌فرشِ خیابان دفن می‌شود؛ عریان پیش می‌روم، جهان عریان است. نویدی برای هیچ‌کس نیست؛ سایه‌ای وجود ندارد، و درخشندگی جان‌فرساست. به عقب برمی‌گردم، دیگر اشتیاقی ندارم. فقط می‌خواهم بروم و به مسیر لعنتی‌ام ادامه دهم! و در آخر به اولین کسی که می‌بینم بگویم: «شبِ پرستاره‌ای است.»گروهِ نوازندگان - ویرجینیا وولفترجمهٔ فرزانه قوجلو، انتشارات نگاه@RenewalThought