تمثال‌های باشکوهِ‌ خدایان، اولین‌بار در خواب پیش روی ارواحِ انسان‌ها ظاهر شدند؛ تصویرگرِ بزرگ، اندام

تمثال‌های باشکوهِ‌ خدایان، اولین‌بار در خواب پیش روی ارواحِ انسان‌ها ظاهر شدند؛ تصویرگرِ بزرگ، اندامِ متناسب و زیبای موجودات فرا-انسانی را در خواب می‌دید؛ و اگر از شاعر هلنی در مورد اسرارِ آفرینشِ شاعرانه سوال می‌کردند، به خواب اشاره می‌کرد و شرحی می‌داد بسیار نزدیک به شرحی که هانس زاکس در مایسترزینگر داده است:«دوست من، وظیفه‌ی شاعر آن است کهبه خواب‌هایش اعتنا کند و معنایشان را جویا شود. باور کن، حقیقی‌ترین وهمی‌ که آدمی می‌شناسد معنایی دارد که تنها خواب‌ها می‌توانند آشکارش کنند: هنرِ شعر و ترانه هیچ نیست مگر باز-گفتنِ پیشگوییِ خواب‌ها.»هر انسانی هنگام آفرینشِ دنیای خواب هنرمندی تمام‌عیار است، و نمودِ دلفریبِ خواب پیش‌شرط همه‌ی هنرهای تصویرپرداز است.شوپنهاور می‌گوید نشانه‌ی استعداد شخص برای فلسفه این است که گهگاه احساس می‌کند که مردم و همه‌ی چیزها صرفاً اشباح یا تصاویری خواب‌مانندند. شخصی که حساسیت هنری دارد، به همان شکلی که فیلسوف به واقعیتِ هستی نگاه می‌کند، به واقعیتِ خواب نگاه می‌کند: او دقیقاً و با لذت به واقعیتِ خواب توجه‌ می‌کند و از این تصاویر برای تفسیر زندگی بهره می‌برد و به کمک این رویدادها به زندگی می‌پردازد. این‌طور نیست که فقط تصاویر لذت‌بخش و خوشایند این احساسِ مفهومیتِ کامل را در او ایجاد کنند؛ چیزهایی که هولناک و حزن‌آلود و ناراحت‌کننده و تاریک‌اند، و رویدادهای ناگهانی و بازی‌های سرنوشت و انتظاراتِ تشویش‌آفرین و خلاصه، کلِ کمدی الهیِ زندگی، به همراه دوزخش، از پیش چشم او می‌گذرند، ولی نه صرفاً مثل مشتی سایه، زیرا او نیز در این صحنه‌ها «زندگی می‌کند» و در رنج سهیم می‌شود.زایش تراژدی - فردریش نیچهترجمهٔ رضا ولی‌یاری، نشر مرکزhttps://telegram.me/RenewalThought