باران که می‌بارید، پشت چتری شرابی‌رنگ دختری به من نگاه می‌کرد! دلم تکان خورد، نه برای زیبایی‌اش، از او زیباتر بسیار دیده بودم، حالتی آشنا داشت، مثل این‌که مرا آفریده بود، انگار وجود نداشتم، ساخته‌ی رویای او بودم. ترسیدم و تا میدان شهر دویدم، صورتم را زیر قطرات درشت باران گرفتم.@RenewalThought