تک‌تکِ ارواحی که در گوش‌ام زمزمه می‌کنند را می‌شناسم به‌جز یکی؛ آنی که تاکنون فقط دو بار سخن گفته اس

تک‌تکِ ارواحی که در گوش‌ام زمزمه می‌کنند را می‌شناسم به‌جز یکی؛ آنی که تاکنون فقط دو بار سخن گفته است. این بار گفت «و آدمی نومیدی را ابداع کرد و بدین‌سان هفت‌هزار سال دیگر دوام آورد.» بار اول گفته بود «واقعیتی که می‌بینم فقط جزئی از یک کل بزرگ‌تر است.» می‌دانم هدفِ این گفتن‌ها فهمیده‌شدن نیست، لای یکی از دریچه‌ها همیشه باید باز بماند.نوشتن در سردابه‌های عقل، شمارش چکه‌هایی است که هر چند ثانیه یک بار سکوت را خراش می‌اندازند. قرون وسطای دوم دارد تهدیدمان می‌کند. نترس! فقط قطره آبی بود، بر پیشانی جمجمه‌ای. نگاه‌اش کن! دندان‌هایش را. تمام وحشت‌اش را کرم‌ها جویده‌اند. باور کن با دندان‌های این همه مرده می‌توان لبخندی برای زمین کشید که از ماه دیدنی باشد.قرون وسطای دوم دارد تهدیدمان می‌کند و تو قرار است بی‌هیچ دلیلی باورم کنی. همان‌طور که باور داری از دل این کلمات با تو سخن نمی‌گویم. بلکه سایه‌ی محوی هستم که پشت سرت، خم شده و در گوش‌ات نجوا می‌کنم. گرمای نفس‌ام بر گردن‌ات را احساس می‌کنی. بیا! از این طرف! نترس! چیزی نیست! فقط صدای پودر شدن استخوان‌هاست. دست کم سی تمدن در همین دالان مرده‌اند. در جنگ بر سر حقیقتی که تمام‌اش ذره‌ا‌ی‌ست تاریخی از دوره‌‌ای بس کوتاه. بیا. نترس. ترس‌ات را نگاه بدار.روزهای وحشت در پیش‌اند. بادها می‌آیند. تمام بشریت فرو خواهد افتاد بی‌آنکه ریگی جابه‌جا شود. بی‌آنکه صدای ناله‌ای برخیزد. بی‌آنکه خبری شود. زوال عمومیِ عقل اینچنین است. به‌سان تنفسِ گازی مهلک که جماعتی را در خواب می‌کُشد. نه جنگی جهانی، نه فاجعه‌ای طبیعی نه حتی بیماری‌‌ای فراگیر، با تمام جدیتِ‌شان. انسان خودْ قاتلِ انسان است.@RenewalThought