نونوایی صف بود و هم‌زمان آرد هم آوردن بودن و شلوغ‌پلوغ بود. یکی از همسایه‌ها داشت کمک نونوا می‌کرد و کارت می‌کشید، تنور که پخته شد، یکی‌یکی کارت دادیم کشید و بربری گرفتیم. شاطر هم دائم تشکر می‌کرد که دمت گرم امروز داری کمک می‌دی.یک دقیقه بعد توی کوچه بودم که یکی صدا زد آقا آقا. برگشتم، گفت: بیا نونوایی یک لحظه. رفتم نونوایی دیدم همه با نون تو دست‌هاشون تو صف وایسادن. گفتم چی شده؟ شاطر گفت: این احمدآقای ما، دستش درد نکنه البته، اما همه رو لواش کشیده!