📆سه‌شنبه ۱۰ شهریور ۱۴۰۵، شماره ۱۱۴۵۹ 🔻پاسخ قاطع ایران به جنایت آمریکا در لارک 📌نیروهای مسلح ایران دایره ناامنی را به مراکز استقرار متجاوزان در منطقه گسترش دادند 🔻ایران پای میز قدرت‌های شرق 🔻کاخ سفید و تاکتیک «تزیین شکست» 🔻قمار جلاد در لبه پرتگاه ✍🏻سرمقاله:…✍🏻وارث رشید آقای شهید به قلم جواد شاملودر این چند ماه زیاد از آقای شهیدمان نوشته‌ایم؛ هرچند هنوز کم است و هنوز اندکی از اندوه ما در فقدان او کاسته نشده است؛ چرا که او در جان ما، زنده‌تر از زمان حیات ظاهری خویش است.به قول فردوسی:چو خون پدر بود و درد جگرنکردیم سستی به خون پدرداغ آقای شهید، داغی نیست که بتوان ساده از کنار آن گذشت. از صبح دهم اسفند، از همان لحظه‌ای که آن خبر تلخ رسید، نغمه‌ای غم‌آلود به آهنگ متن زندگی‌های ما بدل شده است؛ غمی که شاید هر روز کمی با آن بیشتر خو بگیریم، اما هرگز از عمق آن کاسته نمی‌شود.اما اینجا می‌خواهم چند خطی از آقای جدید و رشیدمان بنویسم؛ از رهبری که در همین چند ماه، به‌حق نشان داده است بهترین وارث برای آقای شهید است؛ وارثی که همان راه را با اقتضائات میدان جدید و با اقتضای شرایطی تازه ادامه داده است.رهبری که به اقتضای شرایط، راه ارتباطی او با ملت خویش بیش از هر چیز به پیام‌های مکتوب محدود شده است؛ اما در همین پیام‌ها، ظرافت و هوشمندی را به حداکثر رسانده و راهبری ملت را محقق کرده است. او نشان داده که رهبری فقط در حضور فیزیکی و سخنرانی عمومی خلاصه نمی‌شود؛ گاهی چند جمله دقیق، می‌تواند بیش از ساعت‌ها سخنرانی، یک ملت را در مسیر نگه دارد.او نگذاشت دشمن، ملت را در رؤیای مذاکرات بی‌حاصل و تفاهم‌نامه‌های نقض‌شده فرو ببرد و هوشیاری عمومی را از میان ببرد؛ در عین حال، راه دیپلماسی را نبست و اجازه نداد کشور به دام هیجان‌های بی‌محاسبه بیفتد. در همان حال که پنجره مذاکره را کاملاً نبست، رؤیای انتقام را زنده نگه داشت و این دوگانه ظریف را به‌خوبی مدیریت کرد: نه ساده‌لوحی در برابر وعده‌های دشمن و نه افتادن در دام تصمیم‌های شتاب‌زده.از همین‌جا بود که میان او و ملت، یک پژواک دوطرفه شکل گرفت؛ ملت صدای خود را در متن‌های او شنید و او صدای خود را در شعارهای ملت. این رابطه، رابطه یک رهبر با جامعه‌ای منفعل نبود؛ رابطه یک امت با رهبری بود که زبان مردم را می‌فهمد و در عین حال، زبان راهبری را نیز به آنان می‌آموزد.با همین راهبرد، سومین رهبر انقلاب دست نیروهای مسلح را برای رزم نمایان و مقتدرانه باز گذاشت تا نبرد هرمز رقم بخورد و دشمن نتواند با پنهان شدن زیر لحاف دروغین دیپلماسی، دستاوردهای ملت در جنگ تحمیلی سوم را به تاراج ببرد. مقاومت او در برابر مهندسی دشمن برای بازگرداندن شرایط به پیش از نهم اسفند صیانت از نتیجه مقاومت و ایستادگی یک ملت بود.در اینجا معامله‌ای تازه رقم خورد؛ معامله‌ای که اجازه نداد دشمن با راهبرد «تنش‌های کنترل‌شده» در پوشش دیپلماسی دروغین، زمین بازی را به وضعیت سابق بازگرداند. حتی رسانه‌های آمریکایی نیز بارها از این وضعیت با تعابیری چون «بن‌بست» و «باتلاق ترامپ» یاد کردند. ایران در نبرد منطقه‌ای، دست پیش را حفظ کرد و دشمن نتوانست با قلدری نظامی، معادله جدید تنگه هرمز را آن‌گونه که می‌خواست تغییر دهد. اینها البته فقط برآمده از توان نظامی نبود؛ پشت سر این قدرت، اراده‌ای سیاسی وجود داشت که حاضر نشد میدان را به دست دشمن بسپارد.اما شاید هنر اصلی این رهبری جدید، در جایی دیگر خود را نشان داده باشد: در مدیریت درون.او در عین تأکید همه‌جانبه بر وحدت، ملت مبعوث‌شده را از سلاح انتقاد و نظارت خلع سلاح نکرد. وحدت را به معنای تعطیلی مطالبه‌گری، سکوت در برابر خطا یا بستن چشم‌ها بر ضعف‌ها تعریف نکرد. برعکس، نشان داد که می‌توان در حساس‌ترین مقطع، هم سپر وحدت را بالا نگه داشت و هم شمشیر نقد را در غلاف نگذاشت.همین هنرمندی بود که با تأکیدهای مکرر بر وحدت، اجازه نداد جامعه ایران و به‌خصوص جریان انقلابی، در سخت‌ترین برهه ممکن به دام تنش‌های درون‌گفتمانی غیرقابل مهار گرفتار شود. دشمن بیرونی، اگر بتواند شکاف درونی ایجاد کند، بخش مهمی از راه را بدون شلیک حتی یک گلوله طی کرده است. رهبری که این حقیقت را می‌فهمد، مراقب است انرژی کشور صرف نبردهای فرعی و تسویه‌حساب‌های داخلی نشود.⬇️ادامه مطلب در لینک زیر:https://resalat-news.com/وارث-رشید-آقای-شهید/📡 @resalatplus