مرده بُدم زنده شدم گریه بُدم خنده شدمدولت عشق آمد و من دولت پاینده شدمدیده‌ی سیر است مرا جان دلیر اس

مرده بُدم زنده شدم گریه بُدم خنده شدمدولت عشق آمد و من دولت پاینده شدمدیده‌ی سیر است مرا جان دلیر است مرازَهره‌ی شیر است مرا زُهره‌ی تابنده شدمگفت که دیوانه نه‌ای، لایق این خانه نه‌ایرفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدمگفت که سرمست نه‌ای، رُو که از این دست نه‌ایرفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدمگفت که تو کشته نه‌ای در طرب آغشته نه‌ایپیش رخ زنده‌کُنش کشته و افکنده شدمگفت که تو زیرککی مست خیالی و شکیگُول شدم هول شدم وز همه برکنده شدمگفت که تو شمع شدی قبله‌ی این جمع شدیجمع نیَم، شمع نیَم، دود پراکنده شدمگفت که شیخی و سَری، پیش رُو و راهبریشیخ نیَم پیش نیَم، امر تو را بنده شدمگفت که با بال و پری من پر و بالت ندهمدر هوس بال و پرش بی‌پر و پرکنده شدمگفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشوزانکِ من از لطف و کرم سوی تو آینده شدمگفت مرا عشق کهن از برِ ما نقل مکنگفتم آری نکنم ساکن و باشنده شدمچشمه‌ی خورشید تویی سایه‌گه بید منمچون‌که زدی بر سر من پست و گدازنده شدمتابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلماطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدمصورت جان وقت سحر لاف همی زد ز بطربنده و خر بنده شدم شاه و خداونده شدمشکر کند کاغذ تو از شِکر بی حد توکآمد او در بر من، با وی ماننده شدمشکر کند خاک دُژم از فلک و چرخ به خََمکز نظر و گردش او نور پذیرنده شدمشکر کند عارف حق کز همه بردیم سبَقبر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدمیوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدماز توام ای شهره قمر، در من و در خود بنگرکز اثر خنده ی تو گلشن خندنده شدمباش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبانکز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدمسلام و عرض ادب و احترام سروران گرانقدرم؛ بامداد همگی شما به نیکی. با نام و یاد پروردگاری که نور آسمان‌ها و زمین است و چراغ هدایت انسان‌ها.سلام بر اولیاء و صدیقین و دوستان و پیامبران و تمامی محبین و اهل طریقت و اهل دل و رسولان الهی بر زمین.با درود بر فرشتگانی که حامل انوار الهی بر زمین هستند و جاری‌کننده‌ی نام‌های پروردگار در دل جویندگان.در سی‌امین بامداد از «چله‌ی علم‌النور» قرار داریم امید است که تا بدین‌نجا گره‌های بسیار گشاده شده‌ باشد و راه‌های بسیار روشن در اختیار شما قرار گرفته‌ باشد، آمین.بزرگواران، حقیقت سلوک انسان؛ سفر از خود به خداست. سفر از خلق به حق است. سفر از من به اوست. این سفر، سفری است که فراز و نشیب زیادی دارد. سفری نیست که همه‌چیز حاضر‌آماده باشد، گویا در حال قدم نهادن در یک اتاق تاریک هستید، نمی‌دانید چه می‌شود!گاهی شما را به اوج می‌برد، گاهی شما را به قعر می‌کشاند، گاهی شما را شاد و گاه اندوهناک می‌کند. این سفر، سفری بسیار پیچیده‌ است...!هر چه انسان خود را مانند تخته‌‌پاره‌ی روان بر رودخانه‌ رها کند تا مسیر رودخانه او را با خود ببرد بهتر است. در این سفر سنجشی نیست که مرتبا ‌بسنجیم؛ آیا اکنون موفق شده‌ایم. آیا به جایی رسیده‌ام، آیا اکنون جایگاهی کسب کرده‌ایم و...؛ اینها چندان اثربخش نیست!#چله‌_علم‌النور#فصل_اول#جلسه_سی‌ام#علی_مقدم@Revayateenoorصفحه‌ی ۱