#روایت261💎 بیشترین شناخت آقاى كوینر از دو زن درباره ى شوهرانشان مى پرسید. اولى گفت: «بیست سال زندگى را با او به سر بردم. در یك اتاق و روى یك تختخواب خوابیدیم. با هم غذا خوردیم. همه ى حرفها ش را به من مى گفت. خانواده اش را شناختم و با دوستهایش به سفرهاى دور و دراز رفتیم. از بیمار هاى شناخته شده اش آگاه بودم، حتى اگر خود چندان اطلاعى از آنها نداشت. من از هر كس دیگرى او را بیشتر مى شناختم.» آقاى كوینر پرسید: «پس آیا بخوبى او را شناخته اى؟» «بله، بخوبى.» آقاى كوینر رو به دومین زن كرد و پرسید: «شما چقدر همسر خود را شناخته اید؟» او گفت: «بیشتر وقتها مدتها خبرى از او نبود. نمى دانستم چه هنگام باید منتظر آمدنش باشم. امروز یك سالى مى شود كه او را ندیده ام. نمى دانم چه وقت خواهد آمد. نمى دانم آیا از خانه اى آبرومند باز مى گردد یا از لجنزارى. خانه ى من خوب و آبرومند است. آیا اگر در خانه اى اینچنین زندگى نمى كردم، باز به سراغم مى آمد؟ حرفى نمى زند جز درباره ى كار و بار من. جزییات زندگیم را مى داند. من درباره ى او همانقدر مى دانم كه مى گوید. همین و بس. وقتى مى آید گرسنه است. گاهى هم سیر. گاه وقتى گرسنه است غذا نمى خورد و گاه هنگام سیرى غذا را پس نمى زند. یك بار كه به خانه آمد زخمى بود. پانسمانش كردم. یك بار عده اى او را به خانه آوردند. یك بار همه را از خانه بیرون كرد. وقتى <مرموز> مى خوانمش، مى خندد و مى گوید: <آنچه این جا نیست، راز است و آنچه هست، آشكار>. گرچه از حرفها م عصبانى و دل آزرده مى شود، نمى دانم آیا عاشق او هستم یا نه. من نمى دانم...» آقاى كوینر با عجله گـفت: «دیگر چیزى نگو؟ مى بینم كه بخوبى مى شناسى اش. هیچ كس فـرد دیگرى را به این خوبى كه تو همسرت را شناخته اى، نمى شناسد.»نویسنده: #برتولت_برشت مترجم: #دکتر_حامد_شهیدیان➖➖➖➖➖➖➖📚روایت ناب@revayate_nab