در حالی که جهان به اخبار جنگ‌های جاری در نقاط مختلف خیره شده است، تحلیل‌گران از استراتژی‌های نظامی، مرزهای جغرافیایی و منافع اقتصادی سخن می‌گویند. اما اگر عمیق‌تر نگاه کنیم، آنچه امروز در میدان‌های نبرد می‌گذرد، نه یک تقابل نظامی، بلکه ظهورِ وحشتناکِ یک «بیماریِ اطلاعاتی» است.​جنگ‌های امروز، به‌ویژه در حوزه‌های که مستقیم و غیرمستقیم به مذهب و اعتقاد مرتبط هستند، نتیجه‌ی نهاییِ نفوذِ ویروس‌هایی هستند که نه سلول‌ها، بلکه «معنایِ وجودیِ» انسان را آلوده کرده‌اند.ما به اشتباه فکر می‌کنیم جنگ با اسلحه آغاز می‌شود؛ اما حقیقت این است که جنگ با «صوت» آغاز شده است. زمانی که یک ایدئولوژیِ سمی با ابزارِ «وسواس» (تکرار مداوم و فلج‌کننده) در ذهنِ کودک یا جوانی کاشته می‌شود، ساختارِ فیزیولوژیک مغز او را بازنویسی می‌کند.این اطلاعاتِ بیمارگونه، مانند یک ویروسِ خفته (خناس)، در لایه‌های زیرینِ وجود پنهان می‌شوند و در لحظه‌ی فراخوان، فرد را از یک موجودِ باشکوهِ آفریده شده برای صلح، به ابزاری برای نابودی تبدیل می‌کنند. آنچه ما در جنگ‌ها می‌بینیم، سرباز نیست؛ بلکه میزبانانی هستند که اراده‌ی آن‌ها توسط یک «انگلِ فکری» مصادره شده است.​علم ثابت کرده است که در حالت هیپنوتیزم، کلام می‌تواند بدن را وادار به واکنش‌های فیزیکی شدید کند. در جنگ‌های اعتقادی، ما با یک «هیپنوتیزمِ جمعی» روبرو هستیم. وقتی کلماتِ «مقدس‌نما» جایگزینِ ادراکِ حسی می‌شوند، فرد دیگر دردِ دیگری را حس نمی‌کند، چون کلامِ القایی، سیستمِ عصبیِ او را نسبت به «انسانیت» کرخت کرده است.کشته‌های بی‌شمارِ تاریخ که محصولِ یک «اعتقاد» بوده‌اند، ثابت می‌کنند که قدرتِ تخریبِ اطلاعاتِ بیمارگونه، بسیار فراتر از هر ویروسِ بیولوژیکی است.آفرینشِ ما ناقص نبوده است که بخواهد با خون‌ریزی تکامل یابد. ما با ظرفیتِ کاملِ عشق و آگاهی متولد شده‌ایم. اما این «ویروس‌های معنایی» هستند که در فرآیندِ تجلیِ وجودِ ما لکنت ایجاد کرده‌اند.تعصباتِ مذهبی و سنگرهای اعتقادی، در حقیقت سنگرهایِ یک بیماریِ فیزیولوژیک هستند. فردِ متعصب، یک گناهکار نیست؛ او بیماری است که سیستمِ پردازشِ معنا در مغزش دچار التهاب شده و قادر به درکِ «وحدتِ آفرینش» نیست.دلیلِ تداومِ این جنگ‌ها این است که این ویروس‌ها در کودکی تزریق می‌شوند. وقتی اطلاعاتِ بیمارگونه بخشی از «سخت‌افزار» مغز شد، تغییرِ آن به اندازه‌ی تغییرِ ساختارِ استخوان‌ها دشوار می‌شود. جهانِ امروز بیش از آنکه به معاهداتِ صلح نیاز داشته باشد، به یک «گندزداییِ اطلاعاتی» و بیداریِ سیستمِ ایمنیِ آگاهی نیاز دارد.نگاهی به نقشه جنگ‌ها بیندازید؛ این‌ها نقشه‌ی سیاست نیستند، این‌ها نقشه‌ی انتشارِ یک اپیدمیِ خطرناک‌اند. تا زمانی که ما «باورهای سمی» را به عنوان اموری قدسی بپذیریم و به آن‌ها هویت بدهیم، در واقع در حالِ پرورشِ ویروسِ جنگِ بعدی هستیم.آگاهی، تنها واکسنِ موجود است. بیایید با بازگشت به اصالتِ وجودیِ خویش و رهایی از اسارتِ کلماتِ بیمارگونه، شکوهِ آفرینش را دوباره در صلح تجلی بخشیم.