🔻غزل✍رضا معتمددلم خشکیده افتاده‌ست پای حوض ماهی‌ها فروغم را فرو برده‌ست دستی در سیاهی‌هابهاران برگ سبزی بودم اما فرصتم کم بودنسیمی واژگونم کرد در بی‌تکیه‌گاهی‌هاخزان خواهی نخواهی بود اما من ندانستمکه برگی را گریزی نیست از خواهی نخواهی‌هااز این دهلیزها راهی به آگاهی نمی‌بینم فلج مانده‌ست پای رفتن از بیم تباهی‌ها مرا ای کاش یادی دور می‌کرد از فراموشی مرا ای کاش بادی می‌ربود از بی‌پناهی‌ها به هذیانی دچارم کرده اوهام پریشانی تو می‌گفتی به من چیزی نگیر از بین راهی‌ها تو می‌گویی هنوز اما مرا تاب شنیدن نیست چه باید کرد وقتی خسته‌ام از خیرخواهی‌ها؟ گواه رویشی در باغ بودم بعد از این اما نخواهی دید امضای مرا پای گواهی‌ها@rezamotamed44