این فروپاشیدگی  در آیین خاک‌سپاری خورشید فقیه نیز عیان بود زیرا نسلی که امروز مدعی روزنامه‌نگاری است و دغدغه  روزنامه‌نگاری‌اش رفتن و آمدن این و آن مسئول و  حشر و نشر با این و آن مدیر دولتی و ازدحام در مناسبت‌های خاصی چون روز خبرنگار است، در آیین خاک‌سپاری یکی از استوانه‌های روزنامه‌نگاری جنوب ایران به‌وضوح، غایب بود.‌ هرچه بودند، همالان و هم‌نسلان خورشید فقیه یا یکی دو نسل پس از او بودند.این غیبت البته چندان عجیب نیست. به‌نظر می‌رسد نسلی که بیشترین‌شان چشمی به دست و دهان فلان مسئول دارند و ارتفاع نوشته‌هایشان از خبر عزل و انتصاب  این و آن مدیر یا نوشته‌هایی کم‌عمق و کم‌اثر فراتر نمی‌رود، تازه اگر به ضرب و زور هوش مصنوعی نوشته نشده باشد، درک و شناختی از دغدغه‌های عمیقی که روزنامه‌نگار پیش‌کسوت و توانا و اثرگذاری چون فقیه بدانها دچار بود و رابطه‌ای با آنچه او به خاطرشان نگران بود، ندارد که اگر داشت، فقدان چنین سرمایه‌هایی برایش تکان‌دهنده و سنگین بود. یاد خورشید در سینه‌ اهل دل هماره روشن باد.@rezamotamed44