برای روانشاد استاد دکتر سید محمد جعفر حمیدی🔻رضا معتمدای برگ برگ خاطر ما از تو پرنگارنامت رواتر از ن

برای روانشاد استاد دکتر سید محمد جعفر حمیدی🔻رضا معتمدای برگ برگ خاطر ما از تو پرنگارنامت رواتر از نفس گل در انتشارهشتاد و نه بهار شکفتی که بشکفداز روی پرفروغ تو لبخند هر بهاردر چشمهات شرم شریف فروتنیخورشید از نگاه نجیب تو شرمساراز جنس دردمندی و غم‌خوارگی و مهردر سینه‌ات هزار هزار آه شعله بارآهت گل نیامدهٔ سال‌های بعدرؤیای ناشکفتهٔ دشتی امیدوارای بودن تو لنگر آرامش و سکوندر موج‌های تند و دل‌آشوب روزگاربا هر شکسته‌بال در آغوش همدلیبا هر ستیزه‌خوی کریمانه سازگاریک عمر هم‌رکاب لبت بوده راستیهمچون در التزام صدف دُرّ شاهواراینک نبودنت چه دل‌افگار باوریدیگر ندیدنت چه هراسی‌ست جان‌شکاراین بیت‌ها شکستهٔ هجر حمیدی‌اندآن پیر پارسا و حکیم بزرگوارشخص شریف اهل وفا اصل دوستیمرد ادیب مرد سخن مرد دوستدارآن در مرام و معرفت از نادران دورآن از گروه گوهریان راستین تبارگنج گران معنوی مردم جنوبدر جان عاشقان دم گرمش اثرگذارای کرده بر ستیغ سخن‌پروری مقامنامت به جایگاه سخن داده اعتبارحسن تو در بلندی و تابندگی چو مهردستت برای ابر به بخشندگی عیارفرزانگیت ورد زبان تمام شهراز بحر پر سخای تو جز این چه انتظار؟گل‌چین نموده از همۀ راستان منشدر دانش و کمال بزرگیت بی‌شمار در دور تنگ‌جای کلام ای تو گوی‌زنبر اسب دیر رام سخن ای تو شهسواربا این همه نگارش و با این همه سرودمأوا گرفت نام تو بر بام افتخاربوشهر را قرار اگر بود از تو بودنخلش پس از تو سر خم و دریاش بی‌قرارمردی چنین بزرگ چرا رفت زیر خاکیاری چنین عزیز چرا خفت در مزارتلخ است و ناگوار دریغا ندیدنتما را گریز نیست از این تلخ ناگواربرخیز و دانه‌های دل‌افروز عشق رادر کشتگاه خاطر ما طالبان بکاربرخیز و خستگان طلب را امان بدهدر زیر پرّ و بال بلندت فرشته‌وارهر بیت این چکامه که واگوی مهر توستاندوه بی کران مرا کرد آشکاراندوه بی‌کران مرا در غروب توای در غبار گم شده ای مرد رهسپاراین شعر در ادامهٔ نامت بلند شدتقدیم چشم‌های تو این شعر سوگوار@rezamotamed44