در بسیاری وقت‌ها. دیده‌ام که حتی شاعران نیز هنگام خوانش شعرشان با مکث و درنگ‌های نابه‌جا به وزن شعر آسیب می‌زنند.در بسیاری اوقات نیز باید در میانه مصراع حذف همزه صورت گیرد و مکث و ظاهر کردن همزه هنگام خواندن،، وزن شعر را به هم می‌ریزد. مثلا بسیار دیده‌ام که وقتی نخستین بیت شاهنامه را می‌خوانند در جایی از مصراع دوم می‌ایستند و با ظاهر کردن همزه وزن را دچار آسیب می‌کنند و البته این کار را برای تأکید بر مفهوم انجام می‌دهند: به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد می‌دانیم که در خوانش درست از این مصراع باید «اندیشه» را در «برتر» ادغام کنیم. بنابراین اگر مکثی بعد از برتر صورت گیرد، همزه‌ی اندیشه تلفظ می‌شود و وزن را از مسیر روان و پیوسته‌اش خارج می‌کند.یا در مصراع زیر از حافظ حافظ اندر درد او می‌سوز و بی‌درمان بسازکه همزه «اندر» باید در حافظ ادغام شود و مکث بعد از حافظ که اغلب برای تاکید صورت می‌گیرد. پیوستگی را بر هم می‌زند.در مصراع«زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست» هم همزه «از» در واژهٔ پیش از خود ادغام می‌شود حال آن‌که بعضی خوانندگان کم‌آشنا با وزن و موسیقی شعر، بعد از کلمه «ظاهرپرست» در مصراع اول (لابد برای تأکید و جلب توجه شنونده) مکث می‌کنند و گاه سری هم این‌ور و آن‌ور می‌چرخانند تا میزان توجه شنوندگان را بسنجند و همین درنگ و ایستادن. موجب ظهور همزه می‌شود و وزن شعر را دگرگون می‌کند.تمام هدفم از نوشتن این سطور آن است که ما برای حفظ بافت موسیقایی شعر پیوستگی در خواندن را رعایت کنیم زیرا این پیوستگی حاصل درهم‌تنیدگی هجاهای منظم است. برای القای تأکید و حس خوانش به مخاطب نیز به‌جای مکث‌های نابه‌جا در آغاز یا میانه مصراع باید با «تغییر لحن‌»های به‌موقع به خواستمان که تأثیر بر مخاطب است، برسیم.نکته‌ی پایانی را هم در باره ویرگول‌هایی بگویم که در بعضی کتاب‌ها و سایت‌های ادبی در مصراع‌های شعر می‌‌گذارند. من خود به‌شخصه با این علامت‌گذاری‌ها به این دلیل که سوءبرداشت از آنها موجب مکث‌ها و درنگ‌های نابه‌جا در خواندن می‌شود، موافق نیستم. اما می‌توان این نشانه‌گذاری را اگر برای تغییر لحن در شعر باشد، پذیرفت. بنابراین خوانندگان شعر نیز باید از این ویرگول‌ها به‌جای مکث بی‌جا برای تغییر لحن بهره ببرند.@rezamotamed44