🔻داستان صاف‌کار و نحوی!✍رضا معتمد پوستهٔ رنگ‌ نشده سپر ماشینم را که مارک «ام وی ام» است، برده بودم پیش استاد صافکار تا بعد از رنگ‌آمیزی جایگزین سپر تصادفی کند. شماره تلفنم را خواست که بعد از آماده‌شدن برای نصب خبرم کند. گفتم چند روز پیش در دفترت اسم و تلفن را یادداشت کرده‌ای. رفت و دفتر یادداشت‌هایش را باز کرد؛ دیدم کنار اسم و شماره تلفنم نوشته: «ام بی ام». پرسیدم چرا «ام وی ام» را نوشته‌ای «ام بی ام»؟ استاد میان‌سال، با سادگی و شاید شرمندگی لبخندی زد و گفت: «از کم‌سوادی است.» از پرسشم پشیمان شدم و به‌قصد دل‌جویی گفتم شاید هم دلیلش فضولی من است که معلم ادبیاتم و گرنه چه فرقی می‌کند «وی» با «بی»؟در راه که می‌آمدم، با وجدان آزردهٔ خودم کلنجار می‌رفتم. یاد داستان نحوی و کشتیبان افتادم و این‌که مولانا در این داستان چه حالی گرفته است از بعضی شیفتگان دانش نظری و چه حالی داده است به صاحبان چه‌بسا کم‌زبانِ هنر و مهارت‌های عملی:آن یکی نحوی به کشتی در نشسترو به کشتیبان نهاد آن خودپرستگفت: «هیچ از نحو دانی؟« گفت: «لا»گفت: «نیم عمر تو شد بر فنا»دل‌شکسته گشت کشتیبان ز تابلیک آن دم کرد خامش از جوابباد کشتی را به گردابی فکندگفت کشتیبان به آواز بلند:«هیچ دانی آشنا کردن*؟ بگو»گفت: «نی از من تو سبّاحی* مجو»گفت «کٌلّ عمرت ای نحوی فناستزآن‌که کشتی غرق در گرداب‌هاست»فردا که رفتم، داستان را برایش تعریف کردم. خندید‌.* شنا کردن*سباحی یعنی شنا کردن@rezamotamed44