فراخواندن غول دین از قوری قصه‌های روضه‌خوانان، شاید برای خطیبان و نویسندگان کاری آسان باشد تا آرزوها

فراخواندن غول دین از قوری قصه‌های روضه‌خوانان، شاید برای خطیبان و نویسندگان کاری آسان باشد تا آرزوهای انقلابیشان را برآورده کند، اما بازگرداندنش آسان نیست، چه تشیع صاحبان و مفسران رسمی دارد که آرزوهای خودشان را دارند.شیعۀ هویت‌طلب که با کتاب‌سازی‌هایی چون «امام صادق مغز متفکر جهان شیعه» گمان می‌کرد افزون بر «دانش انقلاب» (که مجاهدین مارکسیست‌شده بابتش اسلام را کنار گذاشتند؛ با این تعبیر که «هر چه پوستین پارۀ اسلام را وصله‌های علمی زدیم، از جای دیگر پاره شد»)، تمامی علوم قدیم و جدید نزد علی، باقر و صادق موجود است، دیگر از موضع خودش کوتاه نخواهد آمد؛ همچنان که بلافاصله پس از انقلاب اسلامی‌شان با «برهان قاطع» مارکس را سر جایش نشاندند.پیامد فراخواندن حسین ابن علی و علی ابن ابی‌طالب از قرن هفتم به قرن بیستم، برای ورود به منازعات طبقاتی، ضداستبدادی و ضداستعماری، فربه شدن تصویری است که پیشتر تنها به کار عزا و غذای عاشورا می‌آمد.اما وقتی انحصار تفسیر رسمی رخ دهد، این تصویر اتساع‌یافته ناگاه منقبض و تهی می‌شود و تنها به درد عزاداری مردم با روضه‌خوانان مرتجع یا عزادارکردن مردم توسط حاکمان مستبد می‌خورد.@RezaNassaji