یک سال پیش، اندکی پس از پایان جنگ دوازده‌روزه، نوشته بودم: «بین چپ و راست؛ دارا و ندار؛ زن و مرد؛ مر

یک سال پیش، اندکی پس از پایان جنگ دوازده‌روزه، نوشته بودم: «بین چپ و راست؛ دارا و ندار؛ زن و مرد؛ مرکزنشین و حاشیه‌نشین؛ و... دعوای دیر و درازی است بر سر اینکه کدام حق اساسی‌ترست. اما اگر از شما بپرسند زیستن ذیل این حکومت کدام حق اساسی از شما را ضایع کرده، چه خواهید گفت؟من: حق دوست داشتن. حتی آرزو داشتن.»آن متن را هرگز منتشر نکردم، اما به آن باور داشتم. برای این حق بدیهی و ابتدایی هم مبارزه کرده بودم؛ و تا آن زمان ناکام بودم. چند روز بعد اما اتفاق متفاوتی در زندگی‌‌ام رخ داد و کسی را یافتم که حاضر بود در کنار من برای دستیابی به این حق مبارزه کند.از آن روز تا امروز، جنگ دیگری و سرکوب دیگری را دیدیم که هنوز ادامه دارند؛ بی‌کار شدن و به ورشکستگی رسیدن کار کتاب را با هم تحمل کردیم؛ ولی هنوز همدیگر را داریم و دوست داریم.در این مدت، فراز و فرودهایی مثل جنگی دوباره و دیرپاتر مانع از دستیابی به این حق نشده است. با هم مقاله می‌نویسم و ترجمه می‌کنیم؛ با هم کتاب می‌نویسیم و کتاب منتشر می‌کنیم؛ با هم بی‌کاری و بی‌پولی را تحمل می‌کنیم؛ با هم به خیابان می‌رویم و اعتراض می‌کنیم؛ و با هم رنج جنگ و تحریم خارجی و سرکوب و فساد داخلی را به دوش می‌کشیم.سه ماه پیش، بدون هیچ‌گونه اخطار، احضار و ابلاغ قضایی، سیمکارت‌های من مسدود شدند و از ابتدایی‌ترین خدمات شهروندی مثل ارتباطات تلفنی و اینترنتی محروم شدم. اما همان روزها به او پیشنهاد ازدواج دادم و تا امروز که ده روز از ازدواج رسمی من می‌گذرد، هنوز شهروند مطرود و محروم از حقوق ابتدایی هستم که در بازجویی توسط مأمور لمپن و جاهل نهاد امنیتی، به او گفته‌اند نه فقط سیمکارت‌هایش مسدود می‌ماند که می‌توانند حساب‌های بانکی‌اش را ببندند. اما متهم هرگز ابراز پشیمانی نکرد و هیچ تعهدی را هم امضا نخواهد کرد. ما هنوز اینجاییم و نرفته‌ایم. تسلیم استبداد دینی نمی‌شویم و ملتمس استعمار خارجی هم. تنها که بودم، هیچ از این‌ها نمی‌ترسیدم و مستأصل بیگانه‌ها نبودم؛ حالا که دیگر پشتم به کوه است.@RezaNassaji