در جست‌وجوی مردم زیر آوار ونزوئلادر همان لحظات اولیۀ زلزله، به دوستی چپ‌گرا در ونزوئلا پیام می‌دهیم. می‌گوید سالم است و دور از محل زلزله. از او می‌پرسیم کاری برای زلزله‌دگان خواهد کرد؟ می‌گوید «اروپا قرارست کمک کند.» از او نمی‌پرسیم که درحالی‌که فرودگاه کاراکاس ویران شده، چطور کمک‌های اروپا قرار است برسند؛ بلکه باید بپرسیم در این ساعات حساس اولیۀ زلزله که مهم‌ترین اقدامات امدادی برای نجات باید انجام شوند، او و دوستان چپش چه خواهند کرد؟ آیا تشکیلات چپ محلی‌شان کمک جمع می‌کند یا برای امداد خواهند رفت؟ از لحن دوستمان مشخص است که چنین تشکیلاتی در کار نیست و امداد هم نخواهند بود.درحالی که این روزها، در شبکه‌های اجتماعی بحث داغی میان راست‌گرایان و چپ‌گرایان درگرفته که ساختمان‌های ویران شده در دو زلزلۀ پیاپی ونزوئلا، ساختۀ دوران حاکمیت دولت چپ‌گرای‌ چاوز (۱۹۹۹-۲۰۱۵) و مادورو (۲۰۱۵-۲۰۲۶) بوده‌اند یا سرمایه‌داران راست‌‌گرا در دهۀ هشتاد و نود که سواحل توریستی ونزوئلا را بلعیدند، آنچه مورد غفلت هر دو طرف است، ویرانی بزرگ‌تری است که چاوز و مادورو بر سر چپ ونزوئلا و مردم ونزوئلا آورده‌اند. وقتی سندیکا و حزب همچون انتخابات و مجلس بی‌معنا شوند و در مناسبات غیردموکراتیک و فسادآمیز، خواهر و برادری به ریاست دو قوۀ مجریه و مقننه برسند، فرقی نمی‌کند به دیکتاتوری مادورو خدمت کنند یا با ترامپ تبانی کرده باشند، به هر حال، مردم هیچ‌کجا نیستند. (اگر یاد احمدی‌نژاد افتادید، تعجب نکنید؛ بعد از آبرویی که این عملۀ استبداد از عدالتخواهی برد، قرار بود عملۀ استعمار هم باشد و دلسی رودریگز ایران بشود.)ماحصل حکومت طولانی و فراقانونی این دو (که با تغییر قانون اساسی برای تداوم چاوز در قدرت آغاز شد و آن را غیردموکراتیک و غیرمردمی ساخت و مقدمۀ فساد را فراهم آورد) چیزی جز قلب معنای سوسیالیسم نبود. تحریم‌های شدید آمریکا و تلاش‌های متعدد برای کودتا (که هنوز هم بیش از ۳۵.۵ میلیارد دلار ثروت‌ بلوکه‌شدۀ ونزوئلا را به آنان پس نداده است) هیچ‌کدام توجیهی برای بیرون راندن مردم از سیاست نمی‌شود، وقتی یک بار چاوز مردم را برای مقابله با کودتا به خیابان فراخواند (آپریل ۲۰۲۲) و پس از استفاده از مردم، آن‌ها را تنها به ستایشگرانی برای رأی دائم بدل ساخت و از سایر مسائل کنار گذاشت، طبیعی بود که در جریان کودتا علیه جانشینش مادورو (فوریه ۲۰۲۶) در خانه بنشینند و تماشا کنند.دوست ما مدتی در ایران هم تحصیل کرده و مبارزۀ حکومت ایران با آمریکا را می‌ستاید، هر چند به‌‌عنوان زن از رفتار حکومت با زنان وحشت داشت و آن را تأیید نمی‌کرد. اما چیزی که باید از ایران یاد بگیرد، سبک زندگی چپ و روحیۀ اندک کنشگران چپی است که به‌جای مهملات آخوندپسند محور مقاومتی و ضدامپریالیستی، سعی می‌کنند عدالت و آزادی را با هم، برای مردم ایران و به‌وسیلۀ خود مردم ایران محقق کنند. کسانی به‌رغم منع هرگونه حزب و سندیکای چپ (و حتی گروه کتابخوانی در دانشگاه یا تلگرام که حکم حبس طولانی در پی خواهد داشت) نه فقط مقابل استعمار و استبداد می‌ایستند، که اولین نفرات برای نجات مردم در بلایای طبیعی هستند (با وجود آنکه همان اقدامات باعث دستگیری‌شان می‌شود) و حتی حاضرند در نجات محیط زیست جان خودش را فدا کنند. (بنگرید به کشته‌شدگان این سال‌ها در مقابله با آتش‌سوزی‌های عمدی جنگل‌های کردستان و این بار در خوزستان، که قربانی زیاده‌خواهی حکومت مرکزی و سرمایه‌داری محلی شدند.) چپ وقتی معنا پیدا می‌کند که به سبک زندگی (و نه شعار) بدل شده باشد، و سبک زندگی به طبقۀ اجتماعی افراد برمی‌گردد، نه فلسفه‌ای که می‌بافد. پیداست که کسانی که به رنج فرودستان ایران توجهی ندارند، اما دولت ونزوئلا، کوبا، چین و... را می‌ستایند (که باید از ایشان پرسید «رفیق رودریگز»هایی که می‌ستودند و بر کنشگران گمنام ایران مرجح می‌دانستند، بالاخره قهرمان‌اند یا ضدقهرمان؟) نمی‌توانند چپ باشند. در نهایت، قهرمان جامعه آدم‌های معمولی هستند که در دل فاجعه دست به کارهای فردی و تحریک جمعی می‌زنند؛ سازماندهی و آگاهی‌بخشی می‌کنند و نهادهایی را به وجود می‌آورند که از آنِ مردم هستند. همان کاری که زنان در زلزلۀ ۱۹۸۵ مکزیکوسیتی انجام دادند. پی‌نوشت: بنگرید به روایت ربکا سولنیت از سازماندهی از پایین توسط زنان در زلزلۀ مکزیکوسیتی، در فصل سوم کتاب «ساختن بهشت در جهنم» (البته ترجمۀ منتشرشده فاجعه‌ای بدتر از خود زلزله است و باید منتظر ترجمۀ نیما م. اشرفی بود که پیشتر کتاب‌های دیگری از سولنیت را به فارسی برگردانده است.)@RezaNassaji