آب که بالا میاد، قورباغه هم ابوعطا می‌خونه…اما ما آدمیم…کاش این روزها، بیشتر از اینکه جواب همدیگه رو بدیم، هوای همدیگه رو داشته باشیم.خیلی وقته نه حرفِ دلی زدیم، نه پای حرفِ دلِ هم نشستیم.فقط درد گفتیم، گلایه کردیم و از کنار هم رد شدیم.باور کنید ناله کردن، هیچ زخمی رو خوب نمی‌کنه.زخم‌ها وقتی التیام پیدا می‌کنن که یکی کنارشون بشینه، گوش بده، دستی بگیره و مرهمی بشه.اگه این روزها حال هیچ‌کدوممون خوب نیست، دلیل نمی‌شه حال همدیگه رو بدتر کنیم.بیاید مهربون‌تر باشیم، بیشتر همدیگه رو درک کنیم و یادمون نره که آخرش، همه‌مون به یه دلِ آروم و یه شونه برای تکیه کردن احتیاج داریم.فقط پيشنهاده … بهش فكر كن