باورهای آدم‌ها همیشه با هم یکی نیست؛و شاید هیچ‌وقت هم نباشد.هرکس جهان را از پنجره‌ی تجربه‌ها، ترس‌ها، امیدها و باورهای خودش می‌بیند. برای همین، همیشه کسانی خواهند بود که انتخابت را دیر، اشتباه یا ناکافی بدانند. اگر قرار باشد زندگی‌ات را صرف راضی کردن همه کنی، چیزی از خودِ زندگی باقی نمی‌ماند.اما میان تمام این تفاوت‌ها، یک باور نباید فراموش شود:انسان، مهم‌تر از هر اختلافی است.اگر قرار است برای چیزی بجنگیم، بگذار برای حقِ زندگی بجنگیم؛برای آرامشی که از هیچ‌کس دریغ نشود،برای امیدی که خاموش نشود،و برای لبخندی که ارزشش از هر پیروزی بیشتر است.این خاک، بیش از اندازه بهای نفرت را با خون پرداخته است…از این‌جا به بعد،بیایید برای خنده‌هایش بجنگیم؛برای فردایی که وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، شرمنده‌ی انسانیت خود نباشیم.