میگویند که او قربانی است. قربانی والدینش. چه توقعی از او دارید؟ تو سری خورده و محبت کند؟ عقده ای شده باشد و مهربانی کند؟ سرکوب شده باشد و با آغوش باز پذیرای احساسات و خواسته های فرزندانش باشد؟ بد دیده باشد و خوبی کند؟ و...بله من میدانم روان زخم ها و تروماهای بین نسلی چه به روزگار انسان میاورند. بله من میدانم که چقدر سخت است انسانی تربیت نشده و مهر ندیده عشق بورزد و محبت کند اما به قول حسین رونقی: آدمی دارای شعور است و اراده! نمیتوانیم مدام بد کنیم و نفرت پخش کنیم و دل بشکنیم و احساسات عزیزانمان را سرکوب کنیم و با این بهانه خودمان را تبرئه کنیم. اراده کنید هر روز کمی بهتر از روز قبل رفتار کنید، انتقام والدین سمی و بی مهرتان را از فرزندان بی پناهتان نگیرید. محبت کنید، حامی باشید و دل نشکنید. اجازه دهید اگر روزی در این دنیا نبودین بعد نبودتان بگویند که آخ چه پدری/مادری از دست دادم. نه اینکه با شادی آمیخته به عذاب وجدان بگویند که آخ که راحت شدیم. فکر میکنم این پست حداقل ارزش چند دقیقه فکر کردن برای تویی که والد هستی را دارد. لطفا تامل کن و به هر والدی که فکر میکنی میتواند ذره ای بر او اثر بگذارد بفرست.#والدین_سمی #والد_ناآگاه #تلنگر#رها