احد ای از مُلازِمان و مریدان، هرگز ندیده بودندی پیر را آنِ نبشتن. پرسیدیم که عنادش با کِلک چه باشد. به زهر، خنده‌ای کرد. گفت: «در عهد شباب، صنم‌ای، کاغذ به کف‌ام سپرد، نِی از شِکَنجِ جَعدِ خویش برکشید و میانه‌ی انگشتان‌ام وانهاد، و "شور" انگیخت در جان؛ آن‌سان که دستک‌زن و پای‌کوبان و سراَفشان، همه نُطقِ گویا شدم. سطر سطر، سطر سطر، هزار سطر، هزار هزار هزار سطر بنوشتم‌ای. تا آن هنگامه، آن غروب، که اهریمن، بت‌ و بت‌خانه ویران کرد و غبارِ او، طوفانِ دیجور ببُرد. از آن پس دیگر دست به نوشتن نبردم؛ کَما که هم‌چُنان "کاغذ" باقی بود و "قلم" نیز.»کلک: قلمنی: قلمشکنج: پیچ‌وخمجعد: گیسودیجور: تاریک، تیرهر.#اشراق @Ri_sheh