اول‌بار، رَدای عُلَما و عَبای قِشریان بر تن، سجاده‌نشینِ مسجد و مُقیمِ مدرسه بودمی. زِبَر دستِ ادیبا

اول‌بار، رَدای عُلَما و عَبای قِشریان بر تن، سجاده‌نشینِ مسجد و مُقیمِ مدرسه بودمی. زِبَر دستِ ادیبان و سرآمدِ مَشایخ.از آن پس، خِرقه پوشیده، زُنّار بر میانه بسته، در دِیر، از کفِ آن ساقیِ آتش‌پرستِ آتش‌دست، جامِ پِیاپِی از شعله‌های فروزنده نوشیدم. مستِ ساغرهای سوزان.روزی دگر، دستار بر سر، الف‌علامت بر کمر، در مَجمَع صوفیان و دراویش به رقص درآمدم. هم‌نوا با سیارات و سماوات، چرخان، هو کشیدم تا نه عقل ماند و نه هوش.سرانجام...همه جامه از تن دریده،تن از خاک‌دان رَهیده،محاط گشته در چهل‌گیسِ یار،تَثلیثِ مقدسِ پستان‌ها و لبان‌اش را نَفَس‌زنان طواف کردم،و در یگانگی با او،تن،همه"نور"شد.عاقبت، دَم‌ای که آن حلقه‌ی گیسو، آن سلسله‌ی مو، بر خاک بیافتد، دیگر منزل‌گاه‌ای نمی‌مانَد. سلوک‌مان در دایره‌ی وجود به مُنتَها می‌رسد. و ما که «هیچ» بودیم، دگرباره «هیچ» خواهیم شد.ر.الف‌علامت: کمربند سیاه‌‌رنگ‌ای در لباسِ سماع. نشانه‌ای از وفا که درویش با بستن آن پایداری‌اش را به طریقت نشان می‌دهد.چهل‌گیس: موی بلند بافته‌شده‌ی زنان#اشراق@Ri_sheh