در مدرسه، کُنج‌ای، مقیم بودیم.پیر، دورتر، درخودفرومانده، شکسته‌جان و غریقِ بی‌کرانگیِ اندوه.نزدیک رف

در مدرسه، کُنج‌ای، مقیم بودیم.پیر، دورتر، درخودفرومانده، شکسته‌جان و غریقِ بی‌کرانگیِ اندوه.نزدیک رفته، گفت‌ایم‌اَش: «سال‌ها، از درس و بحث و مجردات با ما سخن گفت‌ای. اما تا بدین دَم، لب نگشودی حتی یک بار به تقریر احوال‌. مگر آن رند، آرزومندانه نمی‌گفت "حالِ دل با تو گفتن‌ام هوس است"؟* چرا شیخِ ما دردِ دل نگفت؟»چشمانِ سرخِ نم‌ناک‌‌اَش را اندک‌ای گشود. گفت: «آن رند را سلام برسان و بگو ما را دیگر هوس‌ای و آرزو‌ ای و آز ای نیست. و بدان که آدمی، برای رنج بردن، نیاز ای به دیگری ندارد. روا نَبُوَد آکندنِ "غیر"، از دردِ "خود".آدمیان، خود، زخم‌اند و رنج‌اند و حِرمان و تلخی؛ رادی نیست، بر آن‌ها انباشتن.»ر.* مطلع غزل شماره ۴۲ حافظرادی: جوان‌مردی، فتوت#اشراق @Ri_sheh