مقطع اول: * کُردی: پاییزه‌، په‌ل جار ده ره‌وه‌ن وه‌ربوون * فارسی: پاییز است، برگ‌های درختان جار و در

مقطع اول: * کُردی: پاییزه‌، په‌ل جار ده ره‌وه‌ن وه‌ربوون * فارسی: پاییز است، برگ‌های درختان جار و درختچه‌ها زرد شدند و ریختند. * کُردی: لێ نوسار بوو پێنوس وه‌ستیا * فارسی: قلم از نوشتن بازماند و خسته شد. * کُردی: دێشتی هه‌وینه‌ دیسان په‌ل وه‌شیان * فارسی: دشت‌های تابستانی دوباره برگ‌ریزان شدند. * کُردی: په‌لێن زه‌رد به سه‌رمدا باریان * فارسی: برگ‌های زرد بر سر من باریدند.ترجیع‌بند (همخوانی): * کُردی: پاییز هات و ڕۆژ تاریک بوو * فارسی: پاییز آمد و روزها تاریک و تار شد. * کُردی: دل خه‌مگین و ته‌ژێ لێبار بوو * فارسی: دل غمگین و پر از بارِ سنگین اندوه شد. * کُردی: ئه‌و ئه‌ڤینابه‌ هه‌مپا به داوی بوو * فارسی: آن عشقِ بی‌همتا و بی‌نظیر به پایان رسید. * کُردی: به په‌لێن پاییزه‌ره‌ ده‌لالامێن وندا بوو * فارسی: همراه با برگ‌های پاییزی، عزیز/محبوب من گم شد.مقطع دوم: * کُردی: هنارتخ قین بی‌هۆک زه‌ربوون * فارسی: انارهای باغ بی‌دلیل زرد و پژمرده شدند. * کُردی: قاز و کولنگ چوون به وه‌لاته‌ک دن کۆچ به‌ربوون * فارسی: غازها و کلنگ‌ها (مرغابی‌ها) کوچ کردند و به دیار دیگری رفتند. * کُردی: ده‌رد لێ سه‌ر ده‌ردان دیسان زێده‌ بوون * فارسی: دردها روی دردهای گذشته دوباره افزوده شدند. * کُردی: هزاران دل گرت برین‌ها روکور بوون * فارسی: هزاران دل گرفت و زخم‌ها دوباره عمیق و کهنه شدند.مقطع سوم: * کُردی: ل به ر سپیندارێ، ئه‌ز مام وه‌ستایێ * فارسی: در کنار درخت سپیدار، من خسته و تنها ماندم. * کُردی: با ده‌خۆشه‌ دێبێژه‌ ده‌م ده‌ره‌نگه‌ * فارسی: باد خوش‌نسیم زمزمه می‌کند که وقت دیر است. * کُردی: چوو ته‌مه‌ن و ئه‌و ڕۆژێن ڕه‌وشاخ * فارسی: عمر و آن روزهای روشن و درخشان گذشتند و رفتند. * کُردی: سپیندار خه‌مگین و بێ‌ده‌نگه‌ * فارسی: و اکنون سپیدار هم غمگین و بی‌صداست.مقطع پایانی: * کُردی: ده‌م سالا ته‌نێتیێ دیسان ل ده‌ریێ دل خست * فارسی: فصل و سال تنهایی دوباره بر درگاهِ دل کوبید. * کُردی: سترانه‌ک غه‌فلی ژ بوو خوا هلدیبژێرم * فارسی: ترانه‌ای غریبانه‌ برای خودم می‌خوانم و انتخاب می‌کنم. * کُردی: به به‌خت ڕه‌شیا خوا ڕه‌ گه‌ل ژۆر گه‌ل ژێر م * فارسی: با بختِ سیاه خود، مدام در فراز و نشیب و کلنجارم. * کُردی: نه ڤه‌ڤۆک ژ لێڤ دبه نه‌اخین و نالین ورز * فارسی: از لب‌ها صدایی جز آه و ناله‌های پاییزی بیرون نمی‌آید.