۵. کل‌گرایی تأییدی از نقد تقلیل‌گرایی، یکی از مهم‌ترین مفاهیم فلسفه کواین یعنی کل‌گرایی تأییدی به د

۵. کل‌گرایی تأییدی از نقد تقلیل‌گرایی، یکی از مهم‌ترین مفاهیم فلسفه کواین یعنی کل‌گرایی تأییدی به دست می‌آید. کل‌گرایی تأییدی یعنی گزاره‌های علمی باید در ارتباط با مجموعه‌ای از گزاره‌های دیگر و در چارچوب یک نظریه کلی ارزیابی شوند. می‌توان دانش انسانی را…۹. کواین و کارناپرابطه کواین و کارناپ نمونه خوبی برای فهم جایگاه تاریخی کواین است.کواین بسیاری از دغدغه‌های کارناپ را می‌پذیرفت: اهمیت منطق، تحلیل زبان، تجربه‌گرایی و علم.اما اختلاف آنها درباره مرز میان زبان و واقعیت جدی بود.کارناپ معتقد بود بسیاری از مسائل درباره انتخاب چارچوب‌های زبانی را باید از مسائل درونی آن چارچوب‌ها جدا کرد. کواین نسبت به این تفکیک بدبین بود.از نظر کواین، انتخاب زبان، نظریه و تعهدات هستی‌شناختی را نمی‌توان کاملاً از یکدیگر جدا کرد. ما همواره با شبکه‌ای از باورها و نظریه‌ها مواجهیم که در ارتباط با تجربه اصلاح می‌شوند.به همین دلیل، کواین را می‌توان فیلسوفی دانست که از درون سنت اثبات‌گرایی منطقی حرکت کرد، اما سرانجام به بازسازی بخش مهمی از آن پرداخت.اهمیت کواین در فلسفه تحلیلی بیش از هر چیز در تغییر تصویری است که از معرفت، زبان و علم ارائه کرد.اثبات‌گرایی منطقی تلاش داشت میان گزاره‌های تحلیلی و ترکیبی مرزی روشن برقرار کند و معنا را با منطق و تجربه پیوند دهد. کواین نشان داد که این مرز آن‌قدر که تصور می‌شود بنیادی نیست. او همچنین تقلیل‌گرایی را رد کرد و نشان داد که نظریه‌های علمی نه مجموعه‌ای از گزاره‌های مستقل، بلکه شبکه‌هایی از باورهای مرتبط‌اند که در برابر تجربه قرار می‌گیرند.از همین جا مفهوم کل‌گرایی تأییدی شکل می‌گیرد. در این نگاه، تغییر معرفت معمولاً تغییر یک گزاره منفرد نیست، بلکه بازسازی بخشی از شبکه باورهای ماست.طبیعت‌گرایی کواین نیز این نتیجه را تکمیل می‌کند. فلسفه نباید خود را بیرون از علم و مقدم بر آن تصور کند. انسان بخشی از جهان طبیعی است و مطالعه معرفت و زبان نیز باید با توجه به دستاوردهای علوم انجام گیرد.در فلسفه زبان، نظریه عدم تعین ترجمه نشان می‌دهد که داده‌های تجربی همیشه برای تعیین یک معنای یگانه کافی نیستند؛ و مفهوم تعهد هستی‌شناختی نشان می‌دهد که منطق چگونه می‌تواند تعهدات نظریه‌ها درباره موجودات را آشکار کند.بنابراین، کواین را نباید صرفاً مخالف اثبات‌گرایی منطقی دانست. او در واقع یکی از مهم‌ترین وارثان و در عین حال منتقدان این سنت بود. او ابزارهای اصلی فلسفه تحلیلی ــ منطق، تحلیل زبان و تجربه‌گرایی ــ را حفظ کرد، اما رابطه میان آنها را دگرگون ساخت.میراث اصلی کواین را می‌توان در سه مفهوم خلاصه کرد: کل‌گرایی، طبیعت‌گرایی و ضدبنیادگرایی. او نشان داد که معرفت انسانی بر پایه چند گزاره کاملاً مستقل و مصون از بازنگری بنا نشده است، بلکه شبکه‌ای پویا از باورهاست که همواره در تعامل با تجربه و علم اصلاح می‌شود.از این منظر، کواین یکی از مهم‌ترین نقاط گذار میان فلسفه تحلیلی کلاسیک و فلسفه تحلیلی متأخر است. نقد او از اثبات‌گرایی منطقی نه پایان تجربه‌گرایی، بلکه آغاز شکل جدیدی از تجربه‌گرایی بود؛ تجربه‌گرایی‌ای که به جای جست‌وجوی بنیان‌های مطلق معرفت، خود علم و شبکه نظری آن را نقطه عزیمت فلسفه قرار می‌دهد.@philosophyofscience