#بخش_دوازدهمهوا کمی دم داشت و چندتار از موهای کوتاهش به صورتش چسبیده بود. موها را با تیزی ناخن از آن جدا کرده و رو به مأمور پشت میز اظهاراتش را بیان کرد.حسابی عصبانی بود و قلبش از شدت هیجان از دست دادن نامه و بخشی از پول سفرش مثل گنجشک گیر افتاده در میان مشت می‌تپید.بعد از بار دومی که مشکلش را تعریف کرد، تازه برگه آوردند تا آن‌ها را به صورت شکواییه مکتوب کند.عجب گیری بود، او عجله داشت و انگار هیچ کس ملتفت اضطرار او نبود.بلاخره برای برسی و در صورت درست بودن اظهاراتش، دستگیری یک مامور محترم در اختیار او قرار دادند.ماشین گشت پشت سر ماشین او به راه افتاد. تاریکی فضا را گرفته و حالا نوبت جنب و جوش شبانه بود که سرعت عملشان را پایین بیاورد.بلاخره به مقصد رسیدند. همه چیز عجیب و غریب به نظر می‌رسید. در فاصله زمانی چند ساعته سر در را چراغانی کرده و از داخل صدای کِل می‌آمد.ایران از ون پایین پرید و به سمت ماشین گشت رفته و گفت:- همین جاست قربان. من جلوتر میرم ببینم چخبره...- صبر کنید خانم، شما مطمئنید که این خونه...ایران در حینی که به سمت در می‌دوید بلند تر از حد معمول گفت:- بله، بله مطمئنم تشریف بیارید!در را با دست کوفت و داد زد:- رخساره! بیا بیرون عوضی... گفتم بیا بیرون!به یکباره صدای هیاهو از داخل قطع و برادرش به سرعت خود را جلوی در رساند.- باز که شومایی ضعیفه! مگه نمی‌بینی مراسم خوشحالیه. دنبال شر می‌گردی!؟تا چشمش به ماشین گشت و مامور و سربازی که پیاده شده بودند افتاد، رنگ از رخش پرید و به لکنت افتاد.- چیشده؟ایران گوشه لبش را بالا برد و بعد از به رخ کشیدن دندان کجش غرید:- صداش بزن بیاد!مرد شروع به انکار و جسه درستش را محافظ در کرد. ایران خوب بلد بود که مأمور ها اجازه ورود به خانه را ندارند و اگر امید به نجاتی هم باشد، خودش باید فرصت سازی کند.پس صدایش را بالاتر برد و شروع به داد و بیداد کرد.- بیا بیرون! اون کیفی که زدی رو بیار گفتم!مأمور خانمی که جهت دستگیری با خودآورده بودند، ایران را به آرامش دعوت کرد و التهاب او که خوابید. صداها از داخل خانه بلند شد.صدای ضعیف رخساره می‌آمد که جیغ و داد می‌کرد و گاهی هم وسیله ای می‌خورد و شاید هم چندتایی از وسایل عاریه سر سفره عقد شکستند.بلاخره اندامش در لباس و چادر سفید در ورودی در خانه نمایان شد و یک دستش همچنان از داخل خانه توسط برادر دیگرش کشیده می‌شد. صدای مردک از میان دندان ها‌یش به گوش می‌رسید:- رخساره می‌خوابونمت دم باغچه قلبت از جاش می‌درما!رخساره با تلنگری دستش را از دست برادرش خارج و به سمت ما دوید. رو به ماموران کرده و گفت:- جناب من بودم! من دزدیدم. ایناها ببینید...دستش را زیر چادر داخل لباسش برد و کیف پول چرم قهوه ای روشن ایران را بیرون کشید. همزمان پشت دست دیگرش را بر لبانش کشیده و ماتیک قرمزش در کل صورتش پخش شد.اوضاع زمانی قمر در عقرب شد که مرد پیزوری و معتادی در لباس دامادی از در خارج شد و چشمان خمار قرمزش را به اندام رخساره انداخت و گفت:- آقا چی برای خودتون زرت و پرت می‌کنید! این زنه منه، یعنی الان قراره بشه...رخساره مضطرب سقلمه‌ای به او زد و گفت:- برو بابا پیری! حکم بازداشت من اومده! یعنی عروس و عروسی، بی عروسی! اون ممه رو لولو برد.باورش برای ایران دشوار بود. داماد با آن موهای چرب و ریخت نحسش جدا غیر قابل تحمل می‌نمود. پس حالا می‌فهمید ناراحتی بی حد و حصر رخساره هنگام تحویلش به برادر هایش بابت چه بود. نگاهی به روی مثل دست گل رخساره انداخت و آه حسرت از نهادش برخواست.با خود فکر کرد، او که اصرار به ازدواج داشت و نشد و حالا کسی که تمایل ندارد و به زور پای گور زندگی متأهلی می‌برندش. اصلا چه چیزی سر جای خودش بود که این یکی باشد؟!نگاه رخساره به ایرانِ حامل خبر بازداشت، دقیقا شبیه به نگاهش به فرشته نجات بود! حتی شَر هم در زمان خودش می‌توانست خیر خوبی باشد. اصلا خیر و شر با چه نسبیتی اندازه گیری می‌شد، جز موقیتی که در آن گیر افتاده ای؟تمام مدتی که رخساره را دستبند زدند، داماد چرب و چیلی داد و هوار می‌کرد و برادر ها توی صورت ایران خط و نشان می‌کشیدند؛ او به نور رنگیه ماشین پلیس خیره شده و با خود فکر می‌کرد، این ها همه علائم این است که فصل جدیدی از زندگی‌اش آغاز شده. تا چندی پیش او در رویایی عاشقانه می‌زیست، خاطرات عاشقانه می‌ساخت و اهداف عاشقانه می‌ریخت. اصلا این روی زشت و زمخت زندگی را ندیده بود. تکیه گاه داشت و حالا ناخواسته شبیه به تکیه گاه ها رفتار می‌نمود، اطرافش آدم های آشنا و دستگیر داشت و حالا دستگیر دختر دیگری شده بود. حقیقت همین است، از زمانی که دختر ها دیگر شروع به دوست داشتن کسی نکنند؛ خودشان را دوست خواهند داشت و این شروع یک قدرت بی پایان است! 🆔 @romankhonam