#بخش_هفتمایران با دست به زیر دست دختر ناخوانده زده و با لحنی که شوخی در آن نمی گنجید گفت: -بساطت رو جمع کن هرجا جز اینجا پهن کن، باید برم! حوصله دردسرم اصلا ندارم فهمیدی؟ضرب دستش باعث شد رژ لب دخترک خطا رفته و از لب تا لپش را با یک خط ممتد سرخ کند، اما این رفتار هم باعث نمی‌شد لبخند از لب دخترک برود. خنده متعجبی کرده و در حینی که با چشم‌های قهوه ای روشنش در چشم های ایران خیره شده بود، گفت: «عه عه ببین چیکار کردی؟» سپس رژش را به ایران که لب‌هایش از رنگ و رو افتاده بود، تعارف زد و کاملا خودمانی ادامه داد:-نمی زنی؟ایران دست تعارفش را سنگین تر از قبل رد کرد و کاملا جدی به در اشاره زد تا پیاده شود. اصلا خوشش نمی آمد با یک بی کار و بی عار حتی یک متر همسفر باشد. او می‌خواست در این مدت فکر کند، کمی به دنبال آرامش بگردد و در نهایت... در نهایت کاری که باید می‌کرد را به سرانجام می‌رساند.-می خوای بری تهرون؟چشم‌های مات شده‌اش پریدند و در جوابش یک «نه» قاطع گفت. دختر نه را جواب خود نمی‌دانست و دو مرتبه پرسید:-پس کجا؟ایران جدا کلافه شده بود دلش نمی‌خواست بیش از آن وقتش را با او طلف کند و برای همین با سردی گفت:-هرجا که تو نباشی. دو مرتبه نیش دختر باز شد و در نهایت لب‌هایش آن قدر کش آمدند که دندان‌های خرگوشی اش نمایان شدند. دختر زیبایی منحصر به فردی نداشت، اما پوست سفید و چشم و دهن شرقی‌اش لطافت خاصی به او داده بود. لطافتی آکنده با شرارت از همان مدل‌های گیر سپیچ که ولکن نبودند. پای بیرون مانده اش را هم داخل ماشین گذاشته و بعد از بستن در رو به ایران گفت:-بریم؟ ما!ایران یک طرف موهای کوتاه بیرون زده از شالش را به پشت گوش برد، برای حفظ خونسردی لبش را به زیر دندان معروف کشیده و آهسته از زیر همانغريد:-برو پایین!-عه دختر سختش نکن تو این همه جا برای مسافر داری. بلاخره هرجا هم بخوای بری تنهایی بهت خوش نمی‌گذره که! منم سر راهت تا به جایی برسون. زبان ریختن برایش معنی نداشت. او در آن لحظه فقط یک چیز می‌خواست و آن هم تنهایی بود. برای رسیدن به خواسته اش خود از ماشین پیاده شده و به سمت در شاگرد رفت و آن را با عصبانیت باز کرد. مانتوی نازک تابستانی دخترک را کشید و به سمت بیرون پرتش کرد. تقریبا هم قد و هیکل بودند و تنها برگ برنده ایران در مقابل دختر عصبانیتش بود که او را نفوذ ناپذیر می‌کرد.دختر را میان راننده تریلی‌های تازه رسیده تنها گذاشت و بعد از روشن کردن ماشین به راه افتاد. موهایش به روی صورتش ریخته بودند، آن ها را به دست به بالا راند و در حین حرکت نگاهش به آینه وسط افتاد؛ دخترک خنگ در میان حصار راننده‌های سیبیل کلفت گیر افتاده بود و همچنان می خندید تا بلکم یکیشان راضی شده و او را سوار کند. موفق هم شد. از پله های اسکانیای سفید بالا رفته و سوارش شد. ایران برایش سری از روی تاسف تکان داد و همان ته مانده عذاب وجدانی که داشت، با دیدن آن صحنه دود شد و به هوا رفت.اتوبان خلوت بود ماشین‌ها در اثر خورشیدی که رو به گرما می‌رفت با نهایت سرعت خود در خط سبقت می‌رانند و چشم ایران به تریلی های پشت سرش مانده بود. آن حس احساس مسئولیت مزخرف همیشه برایش دردسر می ساخت. احتمالم داشت به سرنوشت دختر کنجکاو باشد و شاید هم زوم کرده بود تا بلایی که به سرش می‌آوردند را با چشم سر ببیند. از مغز پر و معیوبش هر چیزی بعید بود! دیری نپایید که سرعت تریلی کم و درش باز شد. جسم یاسی رنگی ازش به پایین پرت و بعد کمی جلو تر تریلی کاملا ایست کرد. ایران هم به تابعیت از آن ها ناخواسته سرعتش کم شد و با عصبانیت وصف نشدنی ایست کامل کرد. مگر چندی پیش در کافه رستوران بین راهی نمی خواست نفس دختر را ببرد؟ آن‌ها هم که داشتند همان کار را می‌کردند، پس چرا عکس العمل نشان داده بود؟ پیاده شد تفنگ را بدون هیچ شک و ابهامی از زیر صندلی بیرون کشیده و به سمت راننده ها به راه افتاد.🆔 @romankhonam