#بخش_هشتماین خاصیت تمام ایرانی‌ها بود. حرفم زور توی سرشان نمی رفت؛ حالا می خواست ظلم به غریبه باشد ی

#بخش_هشتماین خاصیت تمام ایرانی‌ها بود. حرفم زور توی سرشان نمی رفت؛ حالا می خواست ظلم به غریبه باشد یا آشنا خدایی ناکرده کافی است یکی از این ایرانی‌ها یک صدتومانی به نا حق بالا بکشد حاضراند هزار برابرش را خرج کنند تا آن حق خورده شده را زنده کنند. اصلا بی تفاوتی در کتشان نمی رود چه بسا که ایرانِ مو کوتاه، ایرانی هم بود و دیگر نمی شد آن خوی حق طلبی اش را پنهان کرد. تا جایی که ایران بیاد می‌آورد، از همان سال های ابتدایی مدرسه اش روحیه جوانمردانه داشت و سرش با دردسر خوش بود. اصلا به اسم «ایرانمَرد» تلفیقی از کلمه جوانمرد معروف بود. خداروشکر بیاد نمی آورد حقی از او یا اطرافیانش برده یا خورده باشند. البته که این مسئله آخری را تا پای حل کردنش رفته و از دلش نیامده بود، در مرامش نگنجید نفس حامله دختری را ببرد.به هر حال در آن وحله فرصت فکر کردن به مشکلات و گیر و گورهای زندگی از هم گسسته خود را نداشت. باید به نقطه عطف دفاع از یک دختر هرچند پرو می‌رسید. تفنگ دولول شکاری پدر مرحومش را مسلح و از پشت سر به راننده ها نزدیک شد. بی مروت‌ها دو نفری به دختر بی پناه نزدیک و نزدیک تر می شدند و آن خل و چل هم در آن وسط نمی‌داست بخنند یا گریه کند. از آن موقع دنبال شتر مفت می گشت تا به او رکابدهد و حالا که به مقصودش رسیده و بلاخره یک مذکره ای سوارش کرده، معلوم نبود از چه مدل جفتک‌هایی انداخته که آنگونه به خونش تشنه بودند. در چند قدمیشان که رسید، خیلی قاطع با همان صدای بم و رسایش داد زد:-ولش کنید...! تو بگو ذره ای ناز و عشوه دخترانه در صدایش باشد، نبود! دخترک با دیدن ایران تعجب کرده و راننده ها نیشخند کنایه‌اشان کش آمد. همه سر جای خودشان میخ کوب شده و هرکس به فکر جوابی برای سوال های به وجود آمده اش بود. راننده‌ها با خود خیال می‌کردند؛ مگر در وسط تگزاس هستند که دختر هفت تیرکش به سر و کارشان آمده است؟! ایران بار دیگر با تفنگ به سمت پشت خود اشاره زد و رو به دخترک فریاد کشید:-پس چرا وایستادی؟ د بجنب!از او می خواست به سمت ماشینش حرکت کند و جان خود را نجات دهد.دخترک با برداشتن اولین قدم راننده‌ها را به دنبال خود کشاند. ایران کاملا جدی برای بار سوم به حرف آمد و سخنش را به کوتاه ترین حالت ممکن ادا کرد: «از جاتون تکون نخوردید!» بلافاصله یکی از دو تیرش را درون لاستیک جلوی تریلی خالی کرده و پشت سر دختر غریب، اما آشنا دوید. نه اینکه بترسد، می‌خواست قبل از اینکه راننده‌ها موفق به تعمیر ماشینشان شوند، به حد کافی از آن‌ها و دردسر دور شده باشد. آن اتوبان در وسط ظهر آن هم در فصل تابستان چندان مسافری در خود نداشت و همان تک و توک‌هایی که عبور می‌کردند، ایران تفنگ بدست که در پشت تریلی عریض ایستاده بود را ندیدند. راننده ها ابتدا تلاش کردند پشت سر ایران بدوند، اما با دیدن وضعیت ماشین و بار سنگینی که در پشتش بود؛ لعنت آب و نان داری نثار و رهایش کردند. البته که همه چیز به این آسانی نبود و ایران به محض گذاشتن تفنگ در جای اولیه اش به چاک جاده زد.دخترک آشفته درون ماشین نشسته و از کنار لب و گوشه ابرویش خون می‌چکید. کاملا طلبکار رو به ایران کرده و با نهایت توان داد زد:-مگه پیادم نکردی؟ پس چرا نجاتم دادی؟خود ایران هم جوابی درستی برای این سوال نداشت. او به خودش قول داده بود کارهای نیمه تمامش را به اتمام رسانده و در آخر... حالا این دردسر جدید چه می گفت؟ خودش هم نمی دانست. دخترک بار دیگر به سمتش حمله کرد و این بار با تکان دادن نسبی فرمان جیغ و داد کرد: «مگه همین رو نمی خواستی؟ چرا سوارم کردی؟ دلت برام سوخت... نگهدار میخوام پیاده بشم!» ایران بلافاصله ماشین را کنار کشیده و به سمت دختر چرخید. دختر که عمرا فکر نمی‌کرد ایران دوبارهقصد ترکش را کند، لبش را با زبان ترکرده و با چشم های درشت شده نگاهش کرد.ایران به سمتش خم شد و همان لحظات بود که دختر خیال کرد قرار است دوباره در را برایش باز و از او بخواهد غزل خداحافظی را بخواند. برای همین به صراحت افتاد و گفت:-حالا همینجای همین جا هم که نمی خوام پیاده بشم. خدایا با شانس من شوخی داری؟ حالا اگر می گفتم به گاز بهمون نرسن بهم گوش نمی داد... همین طور پشت سر هم کلمه بلغور می‌کرد و قصد ساکت شدن را نداشت. ایران از انتهای داشبرد سمت دختر دستمال کاغذی از جعبه‌اش جدا و رو بهش گرفت با اینکارش فک او را بند آورد و با همان صدای محکمش پرسید:-اسمت چیه؟!🆔 @romankhonam