#بخش_نهمدختر دسمال را روی لب پاره اش گذاشت. انگار از حمایت ایران خوشش آمده باشد، با نیش باز جواب داد:-رخساره، اسم تو چیه؟-ایران.ماشین را دنده داد و به راه افتادند. رخساره بعد از پاک کردن لب و گوشه چشمش آفتاب گیر را پایین داده و از آینه پشتش برای تمدید رژ لبش استفاده کرد.در همان گیر و دار با صدای نامفهومی از بین لب‌های غنچه‌اش پرسید: «می خوای کجا بری؟ به قیافت نمیاد مسافرکش باشی.» سوالش به مذاق ایران خوش نیامد و با ابروهای در هم تنیده غرید: -این فضولی ها به تو نیومده، فقط ساکت بشین تا به تهران برسیم و اونجا پیادت می‌کنم. برای چی راننده‌ها می خواستن بکشنت؟رخساره سر زبون دار تر از این حرف‌ها بود، کاملا به سمت ایران چرخید پاهایش را روی صندلی جمع کرده و گفت:-الان خوبه منم بهت بگم این فضولی‌ها به تو نیومده؟ خیله خب اخم نكن. من فقط داشتم حق خودم رو بر می‌داشتم که... گویی از بیان ادامه حرفش پشیمان شد، اصلا دلش نمی خواست همان دوست الله بختکی و سر راهیی که بدست آورده را از دست دهد. خصوصا ایران نامتعادل که پنج دقیقه بعدش را هم نمی‌شد حدس زد. یک جور جذبه خاصی در آن نگاه سیاه و عمیقش بود که رخساره را خفه می کرد. عینک ایران را از روی داشبرد برداشته و به روی چشمش گذاشت و در همان حین به مسخره خواند:-عینک ریبن اصلوم هرچه داروم ماله تو، نفسُم تویی تو دختر همه دنیام ماله تو... ایران اصلا از این مسخره بازی‌ها خوشش نمی‌آمد. قبلا پاییه سابطش ادا اصول بود، اما دیگر آردش را بیخته و الکش را آویخته بود و اعابش نمی‌کشید. عینک را از دست رخساره گرفته و با چشم غره ریزی نگاهش کرد.رخساره این بار به سمت پاکت نامه باز نشده دست برد که جیغ ایران را در آورد:-به هیچی دست نزن تا برسیم. تفهیمه؟ اوکی؟🆔 @romankhonam