#پخش_چهارمزن نگاه حراسانش میان ایران و مرد داخل خانه در رفت و آمد بود و با پاک کردن دوباره بینی قرمز و اشک‌های بی پایانش سعی کرد اوضاع را از آن خراب تر نکند:-خانم، هیچ چیز اون طوری که شما فکر می‌کنید نیست!وقتی سرش را به سمت ایران گرداند که مرد هم به جلوی در خانه رسیده بود و ایران سوار بر ون با تمام توانش از آن کوچه خارج شد. خیال می کرد آدم کشتن راحت است، شاید هم واقعا راحت بود. به قول استاد حقوق و جزایش همان قدر که در پایان روز ما یک آدم را نکشته بودیم باید خدا را شکر می‌کردیم. دلیلش برای ترک آن کوچه ترس از کشتن نبود، ترس از کشته شدن دوباره روحش در اثر دیدن مرد بود. روحی که یکبار درست در پنج ماه پیش خورد شد، له شد و در آخر در حینی که بین رویاهایش دست و پا می زد، به قتل رسید.سعی می کرد به حاله مرد در آینه نگاه نکند، او حتی دوربُری تن و بدنش را از حفظ بود و می‌توانست بدون نور کافی هم از حفظ بگوید؛ چشم و موهای خوش حالتش در کجا قرار دارد یا آن دستان کشیده و سینه حمایت گرش... چشمش را به ندیدن حکم داد، اما گوشش به خوبی صدای قدم هایش را به دنبال ماشین شنید و صدای خسته ای که نامش را با حسرت صدا زد:-ایران...! مشتش را به فرمان کوبید و با کنار زدن موهای مزاحمش، عصبانی تر از گذشته جیغ زد: «ایران مُرد!» سپس با تحکم سرش را از ماشین بیرون بردهو ادامه داد:-حداقل برای تو!آفتاب بلاخره طلوع کرد و این شب سرنوشتش بود که حوس روشن کردن روزگارش را نداشت. مدام زیر لب با خود تکرار می‌کرد: «اون حاملست... اون یه بچه داره!» «بچه بچه... یه بچه» در آن لحظات نور خورشید کاملا کوچه و خیابان را روشن و گرد حرکت به جان شهر تزریق کرده بودند.🆔 @romankhonam