مدتی‌ست که در دل خود احساس می‌کنم که به جمع‌گرایی و زندگی اجتماعی چندان تمایلی ندارم. نمی‌توانم به‌خ

مدتی‌ست که در دل خود احساس می‌کنم که به جمع‌گرایی و زندگی اجتماعی چندان تمایلی ندارم. نمی‌توانم به‌خوبی درک کنم که چرا بسیاری از انسان‌ها خود را محور جهان می‌دانند. هرچند به شوخی و طنز علاقه‌مندم، اما برایم سخت است که بپذیرم بی‌توجهی به دغدغه‌های بزرگ‌تر از خود، می‌تواند راهی برای زندگی باشد.سعی می‌کنم تا انسان‌ها و تفاوت‌هایشان را بپذیرم، اما درک اینکه چرا بسیاری از مردم مسئولیت آسیب‌هایی را که به دیگران یا به کره زمین می‌زنند نادیده می‌گیرند، برایم دشوار است. گاهی به نظر می‌رسد که حتی زمانی را صرف مطالعه‌ی عمیق نمی‌کنند، چه برسد به اینکه بخواهند شخصیت یا سبک زندگی‌شان را بازبینی کنند.بله، دلم نمی‌خواهد برای مدت طولانی آدم اجتماعی باشم؛ اصلا چگونه می‌توان در چنین جامعه‌ای زندگی کرد و از زجر ناشی از حضور کسانی که خود را فرهیخته‌تر و آگاه‌تر از دیگران می‌پندارند، آسیب ندید؟ توصیفاتی که از آن‌ها در ذهن دارم، حتی بیانش برایم آزاردهنده است؛ و آن‌ها هرگز حاضر به پذیرش این واقعیت نیستند.و ای کاش زندگی نیز به اندازه‌ی چهره‌ها و کلامشان زیبا بود؛ اما افسوس که غالبا به اندازه‌ی طرز فکر، عقاید و دغدغه‌هایشان سطحی‌ست.#رمیصا_رستگار@romisa_rastegar