ما آدم‌های پر توقعی که نبودیم، بودیم؟نسل زیاده خواهی که نبودیم، بودیم؟ما که فقط لذت‌های زندگی‌مان خت

ما آدم‌های پر توقعی که نبودیم، بودیم؟نسل زیاده خواهی که نبودیم، بودیم؟ما که فقط لذت‌های زندگی‌مان ختم به شب نشینی‌های آخر هفته با دوستانمان بود و هی حرف و حرف و حرف. ما که خوشی‌‌مان بی‌هدف خیابان انقلاب را پیاده گز کردن تا ولیعصر بود، همین‌جور که برف یا باران می‌بارید.به این فکر میکنم که آن‌ها چه زندگی‌ها گرفتند از ما، چه لذت‌ها، چه خوشی‌ها، چه لبخندها...حتی حسرت یک خواب آرام در یک عصر پاییزی به دلمان مانده؛ بدون هیچ وحشتی، بدون هیچ کابوسی، بدون هیچ فکر و خیالی...پ.ن: آه، تف به قبر پدر آن‌ها...