از زمانی که به یاد دارم، هر بار که با خانواده‌ام به رستوران می‌رفتیم، پدرم همیشه در پایانِ غذا، با د

از زمانی که به یاد دارم، هر بار که با خانواده‌ام به رستوران می‌رفتیم، پدرم همیشه در پایانِ غذا، با دقت روی میز را مرتب می‌کرد. او با دستمال کاغذی، سطح میز را تمیز می‌کرد و ظرف‌ها را جمع کرده، در گوشه‌ای قرار می‌داد. مادرم به شوخی می‌گفت: «عزیزدلم، این کافی نیست! چرا خودت ظرف‌ها را به آشپزخانه‌یشان نمی‌بری و نمی‌شویی تا خیالت راحت شود؟» و پدرم در پاسخ با خنده می‌گفت: «چیزی از من کم نمی‌شود، این کار را انجام می‌دهم چون اینطوری احساس بهتری دارم. مردم نوکر من نیستند!» گارسون که به این صحنه می‌رسید، لبخند بر لب میزد و از پدرم تشکر می‌کرد.این ویژگی پدرم به من نیز از همان کودکی منتقل شده و من هم هر کجا که بروم، همین کار را انجام می‌دهم. حتی دوستانم بارها از دست من شاکی شده‌اند و می‌گویند: «تی بگیر و بکش، بعد برویم!» اما من با لبخند پاسخ می‌دهم: «چیزی از من کم نمی‌شود، این کار را انجام می‌دهم چون اینطوری احساس بهتری دارم. مردم نوکر من نیستند!»این حرف‌ها را یادآوری‌ کردم تا بگویم کاش همه‌ی ما طرز فکر پدرم را درباره مملکت و وضعیت کنونی کشورمان هم داشتیم.آنها خوردند، ریختند، شکستند، بردند و زدند و ... حالا سوال اینجاست که آیا مردم نوکر ما هستند؟که به تنهایی این کثافت مطلق را از کشور پاک کنند!اصلا چنین چیزی ممکن است؟من که این‌طور فکر نمیکنم...