گفتگوی دو نسل✍🏻محمدیار سبزی، فریادنویسنده، مدرس، تهیه‌کننده و کارگردانآخرین پنجشنبه‌ی شهریور ماه ۱۴

گفتگوی دو نسل✍🏻محمدیار سبزی، فریادنویسنده، مدرس، تهیه‌کننده و کارگردانآخرین پنجشنبه‌ی شهریور ماه ۱۴۰۴ میزبان یک گفتگوی جذاب میان استاد نوری‌علا و خانمی از نسل زد به نام مریم در یکی از اتاقهای پرجمعیت کلاب‌هاوس بودم.🔹آنچه در این گفتگو نمود بیشتری داشت نزدیک شدن تدریجی دیدگاه این دو نسل در مورد اتفاقات روز و شرایط زندگی در عصر حاضر بود که بی‌شک نتیجه‌ی صبر و شکیبایی استاد و پذیرفتن صراحت بیان مریم خانم است.برای پرهیز از درازنویسی، به دو نکته اساسی در گفتگوی این دو بزرگوار اشاره میکنم.🔹در نگاه مریم، جامعه همچون فنری است که به واسطه مشکلات و به قول ایشان غول‌های آخر فراوانی که اساسا از جانب تندروها بر زندگی آنها تحمیل شده، بسیار فشرده است که در صورت مراقبت نکردن و برنداشتن تدریجی این غول‌ها، ممکن است این فنر از کنترل خارج شود که بسیار فاجعه بار و ویرانگر خواهد شددر مقابل استاد نوری‌علا، ضمن اشاره به حکایت مادر و دایه‌ای که بر سر طفلی شکایت نزد امام علی بردند، وطن را در نگاه جریانات سیاسی و قدرت طلبان آن طفل می‌دانستند که البته گروههایی که بیشترین خسارت را بر کشور می‌زنند و برای رسیدن به اهداف خود مانع توسعه می‌شوند و در مقابل مطالبات و حقوق اساسی مردم همچنان می‌ایستند، دایگانی هستند که برای رسیدن به قدرت ولو به قیمت پاره شدن طفل از هیچ اقدامی نمی‌گذرند.🔹این نگاه برای من بسیار بدیع و جالب بود چراکه برای مردم، وطن نه طفل بلکه مادری مهربان بوده که فرزندانش را در آغوش گرم و دامان پاکش پرورش می‌دهد، اما به راستی برای برخی گروهها که خود را قیم و قدرت را حق ذاتی خود می‌دانند، زیباتر از این عبارتی که استاد نوری‌علا اشاره کردند نمی‌شود پیدا کرد .🔹نکته بسیار شنیدنی این گفتگو گذشته از آنچه گفته شد، موضع‌گیری بسیار عاطفی و دوست داشتنی مریم در مقابل جنگ ۱۲ روزه بود، آنجا که گفت من پیش از جنگ بدم نمی‌آمد به ایران حمله شود و حکومت آسیب ببیند ولی وقتی اسراییل به کشورمان تجاوز کرد و عزیزان ما را کشت، حس کردم این خاکی است که من در آن به دنیا آمده‌ام و الان مورد تعرض قرار گرفته، این سرزمین مال من است و این انسانها عزیزان من هستند که کشته می‌شوند و نمیتوانستم در مقابل دیدن آثار موشک‌های دشمن مانع بغضم شوم .🔹از گفتگوی استاد نوری‌علا و مریم خانم دریافتم که اگر نسل‌های مختلف با هم گفتگو کنند متوجه می‌شوند که همگی نسبت به سرزمینمان فرزندانی کوچکی هستیم که نسبت به تاریخ و تمدن و فرهنگ دیرپایمان، شاید کمتر از دایره‌ی یک نسل به شمار بیاییم که دیدگاهمان از هم خیلی دور باشد . همچنین درمی‌یابیم؛ نسل زد نه تنها عجیب فکر نمی‌کند که بویژه در مورد آرمان‌های انسانی و سرنوشت سرزمین‌مان مانند هم می‌اندیشیم و فارغ از هرگونه نامگذاری بر نسل‌ها، همگی ایرانی هستیم و سربلندی این سرزمین برایمان مهم است.پنج‌شنبه ۲۷ شهریور ۱۴۰۴@roonaknews