عامل تشدید انزوای عزیزانمان نشویممحمدیار سبزی، فریاد سالها پیش در یکی از استانهای شمال‌غرب کشور با خ

عامل تشدید انزوای عزیزانمان نشویممحمدیار سبزی، فریاد سالها پیش در یکی از استانهای شمال‌غرب کشور با خانواده‌ای پرجمعیت و ظاهرا بانشاط رفت و آمد داشتم که بسیار اهل مهمانی و دورهمی و سفرهای گروهی بودند.نکته‌ی قابل تامل حضور پدری منزوی، کم‌حرف و به شدت مردد در مشارکتهای جمعی بود، در حالیکه ایشان بازنشسته فرهنگی و صاحب چند تالیف بود و پیش از این به سخنوری شناخته می‌شد، اما امروز بویژه در حضور فرزندان و سایر اعضای خانواده برای صحبت در موضوعات مختلف حتی تجربیات شغلی و تحصیلی خود اعتماد به نفس کافی نداشت.هرچه بیشتر با این خانواده آشنا شدم متوجه شدم برخلاف برخی احترامات تصنعی به ایشان در ابتدای آشنایی، به دلیل کهولت سن، خمیدگی قامت، ناتوانی در رقابت اقتصادی با فرزندان و مشکلات دیگر، مورد بی‌مهری و کم‌توجهی شدید قرار داشت، تا جایی که در هنگام مشورت برای برخی دورهمی‌ها و سفرها، ساعتها صرف این می‌شد که به وی اطلاع دهند یا نه، و در هنگام چنین دورهمی‌ یا سفرهایی، اگر با یکی از اعضا تماس میگرفت زمانی صرف این می‌شد که پاسخ دهند یا نه و در صورت پاسخ در مقابل سوالات وی چه دروغ هماهنگی بگویند.روزی کنارش نشسته بودم و درباره انتخابات مجلس گفتگو میکردیم که پسر بزرگش تماس گرفت از طریق اسپیکر پاسخ داد، از وی پرسید که میخواهیم شام را دسته جمعی بیرون بخوریم و ممکن است شب را بیرون بمانیم، شما می‌آیید یا نه، پدر نگاهی پرسشگر به مادر انداخت و او نیز با اشاره سر پاسخ مثبت داد و پدر با اشتیاق گفت حتما میاییم.ققییئپسر با یک خیلی خوب گفتن خداحافظی کرد و هنوز تلفن قطع نشده بود که گفت: بفرمایید، هرچه میگم زنگ نزنیم میگید نه زنگ بزن. در میان همهمه پشت گوشی از ابراز تاسف برای پاسخ مثبت پدر، تلفن قطع شد و با وجود دلداری‌های مادر، صدای شکستن غرورش را می‌شد حس کرد.از آنها خداحافظی کردم و عصر همان روز پسر بزرگ خانواده تماس گرفت و اطلاع داد که پدرشان سکته‌ کرده و فردا برنامه خاکسپاری دارند.در تمام مدت خاکسپاری و ختم به این فکر می‌کردم که چرا علت مرگ را بی‌توجهی و انزوای تحمیلی ننوشتند.آن پدر رفت ولی من دریافتم که مورد انزوا قرار گرفتن یکی از اعضای خانواده یا دوستان، ممکن است در انسجام موقتی و زودگذر سایر اعضا موثر باشد اما این انسجام بسیار شکننده‌س و هرآینه ممکن است از هم بپاشد و هرگز احترامی پایدار در جامعه نصیب چنین خانواده‌هایی نمی‌شود.پیش‌تر خوانده بودم که انزوا با تنهایی تفاوت دارد، معمولا انزوا به دنبال ناکامی و سرخوردگی اتفاق میافتد و فرد چون نمی‌تواند مشکلاتش را در واقعیت حل کند به خیالپرازی روی می‌آورد و بی‌هدف کناره‌گیری از جامعه را به رویارویی با واقعیت ترجیح می‌دهد که اگر با عدم حمایت و احساس تنهایی همراه شود به بیماری شدید می‌انجامد.به طور کلی انزوا ناشی از چهار عامل است۱_ فیزیولوژیکی، شامل؛ وضعیت ظاهری، زیبایی، ضعف و نقص بدنی و اختلال در عملکرد غدد و بیماریهای مزمن۲_ خانوادگی، شامل؛ فقر، نزاع خانوادگی، طلاق، بدس پرستی، فقدان الگوهای مناسب و عدم حمایت فکری و فقدان محبت۳_اجتماعی، شامل؛ ترس و ناامنی، بحران اقتصادی، اجتماعی و بیکاری، مهاجرت و تبعیض۴_ فردی، شامل؛ حسد، غم متوالی، احساس گناه، اعتیاد، تکبر و غرور، انتقام، بی‌حوصلگی، مشکلات شغلی و پذیرفته نشدن در خانوادهنتیجه؛ نقش خانواده و دوستان همانقدر که در ایجاد زمینه‌های انزوا می‌تواند موثر باشد در برطرف شدن آن بسیار کلیدی است.بهره‌مندی از محبت خانواده و تشویق برای مشارکت‌های جمعی، استفاده از توانمندی‌ها و تجربیات، ایجاد زمینه‌های اشتغال و سرگرمی مثبت و پذیرفتن شخص منزوی در عرصه‌های اجتماعی و فعالیت‌های گروهی راهکار شناخته شده برای مقابله با انزوای اجتماعی است.مرداد ماه ۱۴۰۴@roonaknews