جنگ ۱۲ روزه و یک درس بزرگ✍🏻محمدیار سبزی، فریادبا مطالعه آثار و پیامدهای مختلف جنگ‌ها در طول تاریخ و در جای جای جهان، برخلاف شعارهایی که طرفین درگیر در جنگ‌ سرمی‌دهند و هر کدام به طریقی خود را برنده و طرف مقابل را بازنده معرفی می‌کنند، جنگ‌ها برنده‌ای ندارد و طرفین درگیر، هر دو بازنده هستند و تنها می‌شود ادعا کرد که کدام طرف آسیب کمتر یا بیشتری دیده و در حقیقت، جنگ‌ها بازنده و بازنده‌تر دارد نه برنده و بازنده.دست کم اگر اصرار بر یافتن برنده‌ای هم باشد، او را نه در میان طرفین درگیر که باید در میان کسانی جستجو کرد که به اشکال مختلف؛ از فروش سلاح گرفته تا مشارکت در بازسازی پس از جنگ و تحمیل اراده‌ی خود بر اسیب‌دیدگان و حتی متحدان خود، سود می‌برند.اما جنگ‌ها، عبرت‌آموزند و پیام‌های بزرگ و کوچک دارند که اگر به درستی دریافت و شناخته شوند بی‌‌شک می‌تواند در موفقیت‌های آینده، پیشگیری از آسیب و از همه مهمتر شناخت دوست از دشمن، موثر باشند.جنگ ۱۲ روزه میان ایران از طرفی و اسراییل و متحدان کوچک و بزرگش از طرف دیگر آزمون بزرگی بود برای ایرانیان بویژه فعالان سیاسی و رسانه‌ای در داخل و خارج کشور که صف خود را مشخص کنند که آیا ادعای کنشگری آنها در حمایت از ایران و ایرانی، راستین است یا دروغین و تنها وسیله ای است برای عقده‌گشایی، قدرت‌طلبی به هر قیمتی و حتی ویران‌خواهی ایران و زخم‌خوردن ایرانی.این جنگ، عرصه‌ای برای نمایش ایران دوستی شخصیتهایی بود که از قضا منتقدان سیاست‌های حاکم بر کشور بودند و برخی از آنها حتی از این سیاست‌ها، ممکن است آسیب‌هایی تحمل کرده باشند و همچنین عرصه‌ای برای شناخت مدعیان کذابی بود که بیش از همه دم از ارادت می‌زدند یا فریاد آزادی ایران و ایرانی سر‌می‌دادند و در این شرایط یا سکوت کردند و نظاره‌گر ماندند یا ذلیلانه، حامیان بی مزد و مواجب دشمن اسراییلی شدند.درس بزرگ این آزمون برای تصمیم‌گیران هم این بود که هر منتقدی دشمن نیست و هر مدعی ارادتی دوست نیست. باشد که از حوادث درس گیریم و با پس زدن کذابان و فرصت‌طلبان، دوستان واقعی را نرنجانیم و از انتقادات سازنده آشفته نشویم.مرداد ۱۴۰۴@roonaknews