#گنده_روایتکنارخیابان منتظربودیم به کناره ی سنگی و بلندِ پل نگاه کردم وناخوداگاه چندقدم عقب‌تر رفتم.

#گنده_روایتکنارخیابان منتظربودیم به کناره ی سنگی و بلندِ پل نگاه کردم وناخوداگاه چندقدم عقب‌تر رفتم.زینب را روی سرشانه جابجا کردم.ال نود مشکی رنگی زیرپایم ترمز زدکوچصفهان؟: اره ابجی بشینپیرمردی ساکت وبی حرکت خیره به نقطه ی نامعلومی صندلی آخر نشسته بود٫ زنبیل حصیری بزرگی را روی پایش گذاشته بودداخل زنبیل چنددسته سبزی محلی و چندعدد تخم مرغ به چشمم خورد.زینب را روی پایم نشاندم هنوز چندثانیه نگذشته بودکه دوباره ترمز زدکوچصفهان؟:بشین اقا راننده باعجله سمت من برگشتآبجی شما سختته همینجا بشین٫ پیاده نشوکشان کشان کیفم را روی کولم انداختم و زینب را روی پا جابجا کردم٬ نه اینطوری راحت نیستم پیاده میشم ایشون بشینن.مسافر دوم همانطورکه باعجله سوارمیشد با لهجه ی گیلکی گفت:«دخترجان ببخش پیادت کردم»سرتکان دادم و خودم را انداختم روی صندلی و در را محکم بستم راننده با حرکات تند ونامنظم چند نگاه پراکنده بین من و در ماشین رد وبدل کرد و بلند گفت:«احتیاط کن آبجی عجله نکن»زینب روی دستم شل شد٫ خوابش می آمد.مردکناری دستش را درازکرد «اقا کرایه تا‌کوچصهان چقده؟»راننده که مشخص بود ادم خوش صحبت وعجولی ست انگارکه حرف هایش را از نیم ساعت قبل اماده کرده بودپشت هم جملاتش را روی هوا پرتاب کرد«والا حاج اقا من نانَماصلا هرچقد دوست دَری فَدِهوالا ۲۰سال اَ مسیره مسافر نِزِمولی بیدیم دِه نیبه»نگاهی به داخل ماشین انداختم دستگیره ها شیری رنگ و لکه دار روکش صندلی رنگ رفته و کدر سرم را خم کردم و به راننده نگاه کردم که سعی داشت با سرعت هرچه تمام از اوضاع نابسمان زندگی اش بگوید و هرچه سختی دراین بیست واندی سال کشیده باسرعت مطرح کردن دوسختی برکیلومتر برای مسافران بازگو کند.سرش را با پریشانی به دوطرف تکان داد حرفش را ادامه داد ولی اینبار به فارسی انگارمیخواست توجه همه ی مسافرهای ماشین راجلب کند«لنتی که قیمت روش زده۸۰۰ ٫ داره به من میفروشه ۲ملیونخب ما آدما چرا نباید به هم رحم کنیم؟ بهش میگم این روش ۸۰۰ میگه خودم باید ۲ملیون بخرمش٬ چاره ندارم چیکارکنم»توی دلم پوزخند زدم به زمانی فکرکردم که فروشنده ای به این بهانه میخواست وسیله ای را گران بفروشد و زیرپوستی از این حرکت دغل بازانه ذوق کندچقدردلم میخواست آن لحظه محکم میخواباندم زیرگوشش و دادمیزدم:مردحسابی روش زده۸۰۰ یعنی تو اینو حتی زیر۸۰۰خریدیچرا میخوای ۲تومن بفروشیش؟ خب بارِ بعدیتو که گرون آوردی گرون بفروش.خواستم باصدای بلند بزنم روی صندلی وبگویم: «آییی میفهمم چی میگی» ولی نفسم را تندوسریع بیرون دادم و زینب راجلوتر کشیدم.به چهره اش که کلافه بین مسافران ردیف عقب و بزرگراه رشت به لاهیجان درنوسان بود نگاه کردمجوان بود جلوتر که رفتیم لابلای حرف هایش اشاره کرد متولد ۵۵است.٫ازظاهرش راحت میشد حدس زد کارمند است. یاد حرف مهدی افتادم همیشه میگفت نوددرصد ال نود سوارها کارمندند.انگار جفتی برای صحبت هایش پیداکرده بود٬ جفتی که حتی نمیتوانست ربطی بین صحبت های خودش با راننده پیداکند.فقط تلاش میکرد با بیانی اعتراض امیز بگویدکه چرا برنج رسیده کیلویی۷۰تومن!!!لبم را ترکردم اینبار باید مثل خدابیامرز بروس لی که یکدفعه خودش را ازاسمان وسط یک جمع می انداخت خودم را وسط بحثشان پرت میکردمخواستم بگویم که٬ آااای عموجان خبرنداری همین برنجی که ازت۷۰نمیخرن٫ استانای دیگه بالای۱۱۰ئه.خواستم دادبزنم امان ازدست مافیا که دوطرفِ فروشنده و خریدار را به خاک سیاه نشاندهکه یکدفعه زینب کلاهش را برداشت و خودش رابه دستم تکیه داد و ارام‌گفت:«مامانی خوابم میاد»سرش را بوسیدم و باحرص به ادامه ی مکالماتشان که از سطح ملی به بین المللی وعلی الخصوص خاورمیانه کشیده شده بود گوش دادم.مسافر بغل دستی مردی میانسال بود٬ جلوی موهایش ریخته بود و در دوطرف سرش چنددسته موی پراکنده وسفید دیده میشدسیبیل های سفید وپرپشت داشت پیراهنش را توی شلوارش انداخته بود و کمربندش را سگک آخربسته بود استین هایش را ازدوطرف تازده بود و درحالت اماده باش هرحرف وسخنی که راننده میزد باکله تاییدمیکرد و درادامه جمله ای نه چندان مربوط چاشنی حرف های راننده میکرد.پیرمردی که کنارپنجره نشسته بود تمام مدت ساکت وبی حرکت به زنبیلش زل زده بودبحث که بالاگرفت بغل دستی باهمان لهجه ی رشتی و جملات دست وپاشکسته ‌ی فارسی گفت:«مگه ماخوشمون میاد؟ مرد بمیره؟ پیرزن بمیره؟ بچه ی نوزاد بمیره؟ بخدا ماراضی نیستیممامیگیم اقاهم مردم اسرائیل آدمیزادن هم مردم فلسطینبخداگناه دارن»@rooz_nevis