#اهمیت_نوشتنکیبورد را بازکردم و عنکبوت هایی که گوشه گوشه ی دفترچه یادداشت گوشی تار می تنیدند را یکی پس از دیگری پرت کردم کنار.باید این‌روزها راکه مانند احساس نامتناقضی در کالبدی بی رنگ ورو جاگرفته ام از خودم بیرون بکشم.با درونیاتم صاف وپوست کنده دور یک میز بنشینم و سنگ هایم را با ان ها وا بکنم.به عده ای مجال سرک کشیدن های گاه وبی گاه پشت دروازه ی ذهن بدم و عده ای را روی صفحه ی کیبورد سرازیرکنم.باید دستی روی تداعی های غبارگرفته ام بکشم‌و جرئت وجسارت به رخ کشیدنشان روی صفحه ی کاغذی را ازنو زنده کنم.درونیات به بندکشیده و افسارگسیخته را یکی پس از دیگری رها میکنم.به تماشای جولانِ بی وقفه شان روی صفحات کاغذ و گوشی مشغول میشوم.از روی خودکار بالا می روند و زمین میخورنداین اسارت بیشتر ازهرچیزی٬ خوی وحشی گری را در ان ها زنده کرده است.وحالامن شاهد جنگ تن به تن میان دسته ای از کلمات اشفته و شیونی بی امان هستم.زندگی وقتی کلمات مارا درمی یابند و ما دوستی پایان ناپذیری با آن ها رقم می زنیمرنگ وبوی دیگری می گیرد.رنگ وبویی الفبایی از جنس تکرار حرف «ب» پشت نیمکت های خاکی درست زمانی که معلم خط کش آهنی اش را روی تخته سیاه می کشد.و تو٬ زمانی که پایت را درون کتانی ات تکان می دهی تلاش می کنی ذهنت را از دید زدن گنجشک هایی که پشت حفاظ پنجره ی کلاس به ریشِ گچ های پودر شده٬ می خندند منحرف کنی وزیر لب زمزمه کنی:«بابا آب داد»حالا که فکر می‌کنم دوستی ما قدمت زیادی داردرفاقت الفبایی ما همان صبحی که لابلای هم کلاسی های قد ونیم قد خودم را بزور بالا می کشیدم تا بالارفتن پرچم را ببینم آغاز شد.همان‌روزی که تلاش می کردم اسم و فامیلی ام را گوشه ی دفترم بنویسم. ریتم «تق تق» قدم های معلم با بوی پوست پرتقال سوخته روی بخاری در هم می آمیختو من٬ با ضربان قلبم برای زنگ تفریح ضرب می گرفتم.و تو٬ فارسی ها وریاضی هارا درکیف می‌گذاشتی و پاهای بی قرارت را درزنگ ورزش از جلد بیرون می کشیدی و تعداد قدم هایت از کلاس تا انبار ورزش را ضرب وتقسیم می‌کردی. باید الفباهای بیشتری را از سلول های خسته ی مغزم بیرون بکشمآن‌ها به هوای بیشتری برای نفس کشیدن نیاز دارندهوایی از جنس کاغذازجنس دفترچه یادداشت گوشی و یا خاطرات یک روز‌ پاییزی.#معصومه_قلی_پور @rooz_nevis