لبخند کوچکِ میان اواری از روزهای سهمگینصدایی از ته حنجرهبرای دردی از اعماقسوزی از زخمِ سرباز٫ میان ا

لبخند کوچکِ میان اواری از روزهای سهمگینصدایی از ته حنجرهبرای دردی از اعماقسوزی از زخمِ سرباز٫ میان استخوان های زانوو رنجشِ غضروف های گوش دربرابر کوچِ موشک هاپرواز پرنده ای آهنینبرفراز آسمان سیاه شهرو مهِ غلیظ و هوای دودگرفتهاز تنفسِ سمی و‌اتمسفری خفقان اوراز دردهای بی پایانوکوچه های به نام زدهاز خانه هایی آشناولی ساکنین غریباز کلیدهاییکه له له میزنندبرای پایکوبی میان چارچوب قفلاز آتشی که بوی انسان میدهداز پارچه ای که بوی نوزاد میدهددربغل پدری اسیردرچنگال حیوان افسارگسیخته ای در نوار ساحلی با سم های جهنمیو کودکی دویدهشاید با مویی سوختهو دستانی دلتنگبرای آغوش مادرو چشمی منتظربرای آغوش پدرو غصه ی پردرد قصه ی تلخ بی پایاندر چشم های جنینی که هزاران نطفه ی انتقامدر سلول به سلولش روییدهشاید بیدارشوداین نوزادِ منتقمدر حصار مادری که برفراز سنگی بی نشانو کالبدی بی جانو پیکری بی نامگریه میکندو تو ای شهر مضطربیک روز بربالین این مردم زخمی مینشینی واشک هایت رابرپیکره ی مصدومو پدرانی که جنازه کشانتکبیرمیگویندمیفشانی و برمیخیزیاز روزهای منع آباز اتش بازی های پی در پیوازکودکانی که رقص هرروزه شانزیر سایه ی موشک هالی لی کنانسپری میشودعکسی یادگاریمیگیری و روی سینه ات حک میکنیسینه ای که در غم تلخِاواری از انسانوخاکی که ذره ذره اش از اعضا وجوارحیدردکشیده سبزشدهشکافته میشود#معصومه_قلی_پور @rooz_nevis