بارون تند شده بود.زینبو بغل کرده بودم.چتر صورتی کوچولوشو بازکردم و گرفتم رو سرمون.باقدمای بلند ازبین جمعیت رد می شدیم و تو پیاده روی تنگ نواب از بقیه ی عابرا جلو می‌زدیم و ازبرنده شدن تواین مسابقه ی فرضی ذوق می کردیم.زینب توگوشم میگفت «سرده» و می خندید.و‌من تندتر از قبل از ماشینای پارک شده و آدما سبقت میگرفتم.بوی لبوی داغ و بخار باقالی که از لای در نیمه باز قابلمه بیرون می‌زد برای چندثانیه چشمامو به سمت خودش کشید.چندثانیه ی بعد نگاه منو زینب رو بوبوبالنای بزرگ وکوچیک با ریسه های ال ای دی که درست جلوی داروخانه ی شبانه روزی رو زمین به عابرا چشمک می‌زدن٬گیر کرد.باد زیاد بود وبارون مدام به صورتمون میخورد.زینبو به خودم فشار میدادم.بمون الان اسنپ میادتقریبا تموم لباسامون خیس بود.به بادوبارونی که زیر چراغ خیابونی توهوا میپیچید نگاه کردم.پلیس مدام ماشینارو رد می کرد تا ترافیک نشه و من به انبوه جمعیتی که هرکدوم به یه سمت میرفتن نگاه کردم.جلوی داروخونه ی شبانه روزی بودم.دلم میخواست زمان طولانی بشه و اون لحظات٬ وقتی که دارم قطره های بارون رو بی واسطه لمس میکنم متوقف بشن.اسنپ رو از دور دیدم برای اینکه جریمه نشه باعجله خودم رو بهش رسوندم و رو صندلی پرت کردم.از صورت زینب بجز دوتا چشم متعجب چیزی پیدا نبود.بقیه ی اجزای صورتش لای شال گردن و کلاه گم شده بود.بدون حرکت رو پام نشسته بود وتقریبا هیچ تکون اضافه ای نمیخورد.مثل طوفان زده هایی که تازه نجات پیداکردن در گوشش اروم گفتم:خوبی؟ سرشو تکون داد.«مرسی که منو باخودت بردی دندونپزشکیخیلی باحال بوددیدی دختربزرگی شدم اذیتت نکردم؟»همونطور که داشت حرف میزد صداش ضعیف شد.برگشتم نگاش کردمخوابش برده بود.خاطرات امروز رومدیون استوری عطیه هستم ممنون که تجربه ی اسنپ و پخش آهنگ‌مورد علاقت رو نوشتی باخوندنش حسابی کیفور شدم و با لذت تمام لحظات اونروز رو با مرور ثانیه به ثانیه ش نوشتم.@atiemohamadzade@rooz_nevis