من کشتمشان!همین یک ساعت گذشته من مرتکب به قتل هزاران نوایده ای شدم که درذهنم ریشه دواندند و نابود شد

من کشتمشان!همین یک ساعت گذشته من مرتکب به قتل هزاران نوایده ای شدم که درذهنم ریشه دواندند و نابود شدندمثلامیخواستم درباره ی «نویسا بودن» صحبت کنم ازاهمیت نوشتن درهر حالی و هرمکانی حتی در ماشین لابلای پیچ و خم‌های آزادراه کوهستانی قزوین به رشت نوشتن درماشین برای من یک گره ی بازنشدنی استگره ی کوری که هیچ سرنخی برای حل آن پیدا نمیکنمدرهمین حین خواستم از طبیعت اطراف و هوای حاکم بنویسمهوا سبک است خورشید نرم می تابدابرها آبیِ بی جان و پنبه های رنگ ورو رفتهدر پسِ آسمانی خسته اما روشندرخت ها در تردیدودوبه شک ازان جهت که سبز بتابند یا نارنجیتعدادی لخت و تعدادی به برگ نشستهتعدادی زردجان و تعدادی گل گونسراغ کلمه ی «نویسا»را که ازذهنم میگیرمدستم‌را میگیرد و مرا حوالی تاکستان رهامیکندهمانجا که هردفعه از شوق دیدن انگورهای به داراویخته به وجد می آیمو نگاهم را خسته و افسرده ازپی کوه های سنگی و بی علف یک به یک میکشانم و تکرار میکنمو به امید نویسا شدن و یا نویسا ماندن دست به گوشی میشومتا بتوانم چندخطی از هوای تماما پاییزی اطرافم بنویسماطلاعات زیادی از پاییز دردست نیستبرگ ها همچنان درمقابل باریدن مقاومت میکنندو فعلاآفتاب درجدال با باران دست پیش گرفته استکاج های سبز بوی پیروزی پاییز را دودکرده انداز حلب زنگ زده ی شیروانی ها آب قهوه ای رنگی چکه میکندشاید باران استشاید دیشب باران باریدهتاجایی که یادم‌می آید دیشب تااخرین لحظهستارگان نقطه نقطه ی آسمان را سوزن دوزی میکردندحالِ سرکشی دارمانرژیِ زیادی که اگر رام نشود مخرب میشودمثلا دیشب دلم‌میخواست حاشیه ی جاده ی خشک کوهستانی پیاده شومابتدا فاصله ی زیادی را ازخوشحالی یورتمه روموبعد دست درازکنمتاجایی که تمامی عضلاتم برای چیدن نزدیک ترین ستاره یاری دهنداما بجای عملی کردن این رویاپا روی پدال گذاشتم و با سرعت ۱۴۰تا گاز دادم و از چشمک ستاره ها پیشی گرفتممیخواستم نویسا باشمو این‌نویسا بودن را از رشت تا تهران کشاندماول های مسیر خسته بوددست نمیجنبانداخرهای مسیرِ برگشت دست به قلم شدازروی جنازه ی ایده های کشته شده ردشدوردی جادویی‌خواندو طلسم ننوشتن را بعدازمدت ها شکست و من«نویسا شدم»#نویسا#یادداشت_روزانه#معصومه_قلی_پور @rooz_nevis