بچه تر که‌ بودم٬ شب هایی که تا دیروقت مهمانی بودیم موقع برگشت به خانه توی ماشین خوابم میبرد.تکان خور

بچه تر که‌ بودم٬ شب هایی که تا دیروقت مهمانی بودیم موقع برگشت به خانه توی ماشین خوابم میبرد.تکان خوردن عضلاتم را وقتی که بابا از روی سرعت گیر ها رد میشد٬ حس میکردم.گاز دادن ها و ترمز زدن هارا توی چاله ها افتادن و بوق زدن هارانور چراغ های خیابانی ردیف به ردیف از روی چشم های بسته ام رد میشد٬ همه را متوجه میشدم.گردنم روی صندلی چپ وراست میشد٬ بدنم روی سرعت گیرها موج برمیداشت و ثانیه ی بعد محکم روی صندلی فرود می آمد.پچ پچ های مامان وبابا را میشنیدم.دهانم باز بود و خر وپف میکردم.همه چیز را با چشم های بسته میدیدم وحس میکردم٬ حتی خیابان ها وکوچه های منتهی به خانه را.من حتی می‌دانستم این اخرین سرعت گیری‌ست که بابا ان را با احتیاط رد کرده.و حتی می‌دانستم وقتی از نور چراغ های خیابانی خبری نیست یعنی بابا از توی اتوبان رشت به لاهیجان داخل خیابان فرعی روستایمان پیچیده و در جاده ی روستایی تاریک وخلوتمان بجز نور چراغ های خیابانی تک وتوک روشن و نیمه جان چیزی چشم های بسته ام را نوازش نمیدهد.چشم هایم بسته بود.مامان پنجره را درجستجوی باد خنک پایین می‌دادو من می‌دانستم صدایی که به گوشم میرسد٬ صدای پارس های سگی در انتهایی ترین نقطه ی روستاست که هوا به هوا می‌چرخد و خودش را از پنجره ی نیمه باز ماشین به من می‌رساند.تن خسته و دهان نیمه بازم را کوچه به کوچه می کشاندم و درنقطه ای که بابا بعد از چندلحظه وقفه ی طولانی در ماشین را باز میکرد٬ خودم را برای عمیق تر به خواب زدن اماده میکردم.مامان بعداز چندبار صدازدن و تلاش های ناموفق بلاخره منی را که با چشم های بسته و گوش های باز خودم را به خواب زده بودم از روی صندلی می‌کَند و زیرچراغ های روشن پذیرایی خانه‌مان روی فرش رها میکرد.من می‌ماندم و چشم هایی که از نور چراغ بالای سرشان مدام فشرده میشدندو مادری که می گفت:«پاشو خودتو به خواب نزنباید بری دستشویی وگرنه شکمت دردمیگیره تا صبح»بعد شانه ای بالا می انداخت ومی رفت.و من همچنان روی نقش قالی خودم را به خواب میزدم و گونه هایم را روی برجستگی های فرش فشار میدادم به امید اینکه صبح٬ طرح ترمه ی نشسته روی صورتم را با اب وتاب توی آینه ببینم.چندلحظه بعد٬ کشمکش های مامان برای بیرون کشیدن شلوار لی از زانوهای ضعیف واستخوانی‌ام شروع می‌شد.زیرلب با نوچ نوچ گفتن های بی وقفه اعتراض میکردم.نوبت به یقه اسکی که می رسید گردنم درحالت عمود روی زمین کشیده میشد تااینکه بارکابی نازکی که طرح باربی خسته ای روی سینه داشت با موهایی پریشان و برق گرفته روی فرش رهامیشدم.بعداز آن که کمی خودم را می خاراندم و بی حوصله درحالت جنینی زانوهایم را توی شکمم فشار میدادم و‌خودم را روی زمین مچاله میکردم٬ بابا لحاف وتشک‌را پرت میکرد روی زمین.از پرت شدن تشک٬ بادی به سر وصورتم میخورد و موهایم را کنار می‌زد.قل میخوردم و خودم را روی تشکم می انداختم٬ پتو را بغل میکردم وبه ثانیه نکشیده به خواب می رفتم. اما مسیر خانه ی مهمان تا خانه ی خودمان وقتی که از فرط خستگی برای خوابیدن تلاش میکردم٬ تنها مسیری بود که دلم نمیخواست هیچوقت تمام شود.#معصومه_قلی_پور @rooz_nevis