‍ ⁨در بسیاری از خانواده‌ها، پیوندِ خواهری فراتر از بازی‌هایِ کودکی و رازهایِ نوجوانی است. وقتی مادر به هر دلیلی (بیماری، مشغله‌ی زیاد، افسردگی، یا عدمِ بلوغِ عاطفی) نمی‌تواند نقشِ حمایتی و مراقبتیِ کامل را ایفا کند، خواهرِ بزرگ‌تر (یا گاهی خواهرِ دلسوزتر) واردِ میدان می‌شود و بارِ سنگینِ مادری را بر دوش می‌کشد. 🤍این خواهرانِ فداکار، فراتر از یک همدم، به «پناهِ امنِ بیولوژیک و عاطفی» برای خواهر یا برادرِ کوچک‌تر تبدیل می‌شوند. آن‌ها مسئولیتِ غذا دادن، آرام کردن، درس خواندن و محافظت در برابرِ آسیب‌ها را به عهده می‌گیرند. از نظرِ نوروساینسِ دلبستگی (Attachment Neuroscience)، این حضورِ مداوم و پاسخ‌دهیِ عاطفی، مدارهای دلبستگیِ ایمن (Secure Attachment) را در مغزِ کودکِ کوچک‌تر تثبیت می‌کند و پایه‌هایِ اعتماد به جهان را می‌سازد. 🧠✨اما یک رویِ دیگرِ این سکه، روانشناسیِ سیستم‌ها و هزینه‌ی پنهانِ این ایثار است. خواهرِ بزرگ‌تر در واقع درگیرِ پدیده‌ی «والدگونگیِ فرزند» (Parentification) می‌شود. او کودکیِ خود را فدا می‌کند تا نقشِ مراقب را بازی کند. این فداکاریِ خاموش، گرچه ارزشمند است، اما در بزرگسالی می‌تواند منجر به اضطرابِ پنهان، کمال‌گراییِ شدید، ترس از رها شدن و احساسِ مسئولیتِ بیش از حد برایِ نجاتِ دیگران شود.یادمان باشد که این خواهرانِ فداکار، خودشان نیز نیاز به مراقبت و فضایی دارند که در آن اجازه داشته باشند⁩ آسیب‌پذیر باشند، نه همیشه قوی و مسئول. 💥@rraavvaann📌 این پست را برای خواهری که نقشِ مادر را برایتان بازی کرده، بفرست.