غمگینم و حالا بیایم بنویسم غمگینم، چه کس، چه کار می تواند برای من بکند،در زمانه ای که همه چیز،همه جا

غمگینم و حالا بیایم بنویسم غمگینم، چه کس، چه کار می تواند برای من بکند،در زمانه ای که همه چیز،همه جای آدم را درد می آورد.ندای درونم می گوید باری بر نمیداری، سنگینی دیگری روی دوش کسانت مگذار؛ همین باعث می شود از هر هزار کلمه توی مغزم، چندتایشان فقط بیایند جمله بشوند، بنشینندروی صفحه گوشی، که خدای ناکرده کسی بیشتر از آنچه خودش هست، مکدر نشود. اما به راستی، چه کسی می گوید راهش همین است که نهصد و چندتای دیگر از کلماتم را زنده به گور مغز خودم بکنم؟! که اگر این بود، کار اینهمه آدم که هر روز نهصد و چندتا از هر هزارتای کلمات خودشان را و شاید اصلا همه هزارتایی های کلماتشان را زنده به گور مغز خودشان می کنند، حال من و امثال من را گل و بلبل کرده بود! که نکرده؛ خزانیم و خزیدیم توی قالب انجماد خودمان. یخ زدگانی که ماییم!درد مشترک به گمانم، اشک و آه و ناله و فریاد و ضجه و همراهی و همدلی مشترک می خواهد. پس از اول می نویسم: من غمگینم. شما هم غمگینید. ما همه با هم، مشترکا غمگینیم... 💥@rraavvaann