گاهی مساله، مادر نیست...گاهی مساله، همسر هم نیست...مساله این است که یک نفر هنوز یاد نگرفته چگونه «مر

گاهی مساله، مادر نیست...گاهی مساله، همسر هم نیست...مساله این است که یک نفر هنوز یاد نگرفته چگونه «مرز» بسازد.بسیاری از مردها همسرشان را دوست دارند. مادرشان را هم دوست دارند. و واقعاً قصد آسیب زدن به هیچ‌کدام را ندارند.اما وقتی هر تصمیمی با ترس از ناراحت شدن مادر گرفته می‌شود، وقتی هر «نه» گفتنی با احساس گناه همراه است، و وقتی آرامش زندگی مشترک قربانی حفظ رضایت همه می‌شود...دیگر مسئله «عشق» نیست.مسئله، وابستگی عاطفی است.در روان‌شناسی خانواده، یکی از مهم‌ترین نشانه‌های بلوغ، تمایزیافتگی است؛ یعنی بتوانی بدون قطع کردن رابطه با خانواده‌ات، هویت مستقل خودت را حفظ کنی و در عین حال به رابطه زناشویی‌ات نیز وفادار بمانی.کسی که تمایزیافتگی پایینی دارد، اغلب میان دو ترس گرفتار می‌شود:از یک طرف می‌ترسد مادرش ناراحت شود... و از طرف دیگر می‌ترسد همسرش را از دست بدهد.در نتیجه، به جای حل مسئله، مدام تعارض را به تعویق می‌اندازد.اما تعارضی که حل نشود، از بین نمی‌رود... فقط آرام‌آرام به دلخوری، فاصله، دل‌سردی و فرسودگی رابطه تبدیل می‌شود.رابطه سالم یعنی بتوانی با احترام بگویی:«مامان، دوستت دارم... اما این تصمیم مربوط به زندگی مشترک من و همسرم است.»این جمله بی‌احترامی نیست.این یعنی مرز.و مرز، دیوار نیست.مرز یعنی هر رابطه، جایگاه خودش را داشته باشد.مادر همیشه مادر می‌ماند. همسر هم شریک زندگی است، نه رقیب مادر.بلوغ یعنی مجبور نباشی بین این دو، یکی را انتخاب کنی؛ بلوغ یعنی بتوانی هر دو رابطه را حفظ کنی، بدون اینکه یکی را قربانی دیگری کنی.رابطه‌ای که با احساس گناه اداره شود، دیر یا زود فرسوده می‌شود؛ اما رابطه‌ای که بر پایه احترام، مرزهای سالم و مسئولیت‌پذیری بنا شده باشد، هم عشق را حفظ می‌کند و هم خانواده را.اگر قرار باشد فقط یک جمله از این پست را به خاطر بسپارید، این باشد:«عشق سالم، انتخاب بین مادر و همسر نیست؛توانایی حفظ هر دو رابطه، با مرزهای سالم است.»💥@rraavvaann