" شُکر "به نگارشِ#دکتر_علی_احمدپور @Rumi_houseشُکر در لغت به معنی اظهار سپاس و آن، مقامی است که در پ

" شُکر "به نگارشِ#دکتر_علی_احمدپور @Rumi_houseشُکر در لغت به معنی اظهار سپاس و آن، مقامی است که در پی صبر به آن، نایل می شویم.شکر سه مرحله دارد: علم، حال و عمل.ابتدا باید نعمت و صاحبِ نعمت را بشناسیم. پس از آن، حالی از شادمانی و رضا از آن نعمت و نعمت دهنده در دل ایجاد می شود و بالاخره مرحله ی سوم، شکر عملی است (مصباح الشریعه، ص212) و مقصود این است که از نعمت های خدا استفاده ی درست بکنیم.حضرت مولانا عقیده دارند که خداوند را باید در هرحال، شکر کرد چون که از بد، بدتر هم هست؛ وی می گوید بر مشکلات باید صبر ورزید زیرا صبر، مفتاح یا کلید صله ها و پاداش هاست و گلایه کردن، نوعی کفر است:شکر گویم دوست را در خیر و شرّز انكه هست اندر قضا از بد، بدتر چون که قسّام اوست، کفر آمد گله صبر باید، صبر مفتاحُ الصّله تا دهد دوغم، نخواهم انگبین زانکه هر نعمت غمی دارد وزین(دفتر پنجم، 357 به بعد)  در بیت آخر می فرمایند که نگران و ناراضی مباش که چرا به تو دوغ داده است نه عسل و انگبین و علاوه بر آن بدان که هر نعمتی با خود، غم و مشکلاتی را به همراه دارد.ایشان معتقدند که نه تنها نسبت به خداوند بل نسبت به آن کس که به ما نعمتی می دهد یا در حق ما خوبی ای می کند، باید شکرگزاری و قدردانی کرد؛ انسان کمتر از سگی نیست که اگر از کسی به او لقمه ی نانی رسد، پاسبان یا حارس درب منزل او می شود. (اصطلاحا کمر به خدمت آن شخص می بندد):مر سگی را لقمه ی نانی ز درچون رسد بر در، همی بندد کمر (دفتر سوم، 287)حضرت مولانا شکرِ نعمت را، استفاده ی درست از نعمت ها می داند و در این صورت است که می گوید شکر نعمت، نعمت ات افزون کند و الّا به کناری نشستن و فقط بر زبان شکر راندن، اصلا کفایت نمی کند بلکه می تواند کفران نعمت نیز باشد و نعمت را از کفِ ما بیرون کند.ایشان در تمثیلی کوتاه و زیبا، دست و پا و فکر و عقل و دیگر توانایی های انسان را نعمت های خداوندی می دانند که اگر از آن ها استفاده ی درست بکنیم به وظیفه ی بندگی خود عمل کرده ایم. مانند آن خواجه ای که وقتی بیلی را به دست کارگرش می دهد، بدون به زبان آوردن حرفی، مراد خویش و وظیفه ی کارگر را یادآور شده است یعنی بکن:خواجه چون بیلی به دستِ بنده دادبی سخن معلوم شد او را مراد (دفتر اول،933-932)دست همچون بیل، اشارت های اوست...در جایی دیگر نعمت های مختلف را موجب غفلت می داند و شکر را باعث انتباه و بیداری؛ توصیه می کند که شکرِ شاه یا خدا چون دام و دانه ای است که نعمت ها را صید می کند:نعمت آرد غفلت و شکر، انتباهصیدِ نعمت کن به دام ِ شکرِ شاه (دفتر سوم،2897)در دفتر سوم مثنوی ابیات (2896-2895) نعمت را چون پوست می داند و شکر نعمت را به سان مغز یا جانِ نعمت و تأکید می کند که شکرگزاری باعث نزدیکی به دوست و انس با خدا می شود:شکر، جانِ نعمت و نعمت چو پوستزان که شکر آرد تو را در کوی دوست ایشان معتقدند کسی که کاهلی می ورزد و مقاومت نمی کند در حقیقت از نعمت های خداوند استفاده ی درست نمی کند و بر مشکلات و کمبود ها صبر نمی ورزد؛ بنابراین بدبختی های خود را به گردنِ جبرِ روزگار می اندازد و برای تسلّی خود می گوید، من هیچ گناهی ندارم:هرکه ماند از کاهلی بی شکر و صبراو همین داند که گیرد پایِ جبر (دفتر اول، 1068)جایی دیگر در دفتر سوم مثنوی، تعبیر زیبایی از شکر کرده می فرمایند: انسان وقتی از خدا می خواهد که از دام رنج و بلا نجات یابد تا دیگر به سراغ گناهان نرود و خاک در چشم شیطان کند دیگر نباید به سراغ آن گناهان برود و باید به عهد خود وفا کند. در حقیقت، شکر این نعمت که رهایی از دام و دانه بوده است را به جا آورد و حتی پچ پچ یا وسوسه ی آن گناه یا اشتباه را به خود راه ندهد:چند اندر رنج ها و در بلاگفتی از دامم رها ده ای خدا؟تا چنین خدمت کنم، احسان کنمخاک اندر دیده ی شیطان زنمشکر آن نعمت که تان آزاد کردنعمت حق را بباید یاد کردچون رهیدی، شکر آن باشد که هیچسوی آن دانه نداری پیچ پیچ(دفتر سوم، ابیات 2880 به بعد)#عیار@Rumi_house 😊#خانه_ی_مولانا