گرمی مجوی الا از سوزش درونیزیرا نگشت روشن دل ز آتش برونیبیمار رنج باید تا شاه غیب آیددر سینه درگشاید گوید ز لطف چونیآن نافه‌های آهو و آن زلف یار خوش خوآن را تو در کمی جو کان نیست در فزونیتا آدمی نمیرد جان ملک نگیردجز کشته کی پذیرد عشق نگار خونیعشقش بگفته با تو یا ما رویم یا توساکن مباش تا تو در جنبش و سکونیبر دل چو زخم راند دل سر جان بداندآنگه نه عیب ماند در نفس و نی حرونیغم چون تو را فشارد تا از خودت برآردپس بر تو نور بارد از چرخ آبگونیدر عین درد بنشین هر لحظه دوست می‌بینآخر چرا تو مسکین اندر پی فسونیتبریز جان فزودی چون شمس حق نمودیاز وی خجسته بودی پیوسته نی کنونی #حضرت_مولانا@Rumi_house 🍃🌷