"شیخ می‌شد با مریدی بی‌درنگسوی شهری نان بدانجا بود تنگترس جوع و قحط در فکر مریدهر دمی می‌گشت از غفلت پدیدشیخ آگه بود و واقف از ضمیرگفت او را چند باشی در زحیراز برای غصهٔ نان سوختیدیدهٔ صبر و توکل دوختیتو نه‌ای زان نازنینان عزیزکه ترا دارند بی‌جوز و مویزجوع رزق جان خاصان خداستکی زبون هم‌چو تو گیج گداستباش فارغ تو از آنها نیستیکه درین مطبخ تو بی‌نان بیستیکاسه بر کاسه‌ست و نان بر نان مداماز برای این شکم‌خواران عامچون بمیرد می‌رود نان پیش پیشکای ز بیم بی‌نوایی کشته خویشتو برفتی ماند نان برخیز گیرای بکشته خویش را اندر زحیرهین توکل کن ملرزان پا و دسترزق تو بر تو ز تو عاشق‌ترستگر تو را صبری بدی رزق آمدیخویشتن چون عاشقان بر تو زدیاین تب لرزه ز خوف جوع چیستدر توکل سیر می‌تانند زیست#حضرت_مولانازحیر:ناله کردن @Rumi_house 🍃🌷#خانه_ی_مولانا