احتمالا جایی اون بالاها ایستاده اید. بدون سوزن و آمپول. بدون قرص و شیمی درمانی های لعنتی. بدون روزشم

احتمالا جایی اون بالاها ایستاده اید. بدون سوزن و آمپول. بدون قرص و شیمی درمانی های لعنتی. بدون روزشمار رفتن. حتما بخاطر این‌روزها نگرانید ولی همان چهره ای خونسرد را به خود گرفته اید و اینبار از چیزی فراتر از فوتبال برای ما خواهید گفت و ما باز هم نگاه تان میکنیم.…دکتر جان۴ سال از زمانی که قبل از جام جهانی برای نبودنتان نوشتم میگذرد.و بعد از ۴ سال مجدد تورنمنتی شروع شده که همیشه برای آغازش،کنار هم لحظه شماری میکردیم.حال امروز با دوره قبل،اگرچه ظاهرش فرقی نکرده،اما بسیار عمیق و متفاوت شده.قبل تر از اصل شرافت و اصالت و وطن پرستی واقعی میگفتیم و اتفاقات ۱۴۰۱ سبک زندگی ما را مجبور به حذف خیلی ها کرد.خیلی مسائل عوض شده اند دکتر جان.ما به چسم خود دیدیم مادرانی را که در سوگ فرزندانشان رقصیدند تا دشمن بی رحم،شاد نشود.‏شمایی که همیشه یک برگی از تاریخ را برای اتفاقات حال مثال میزدید،برای این نمونه که تجربه کردیم چیزی سراغ دارید!!دکتر جانقبلا میشد به هر سبک و تکنیکی،امید را زنده نگه داشت!اکنون اما زنده نگه داشتن امید آنهم برای نسل ما، که هر روز یک قدم از رویاهایش دورتر میشود،رنجی به رنج های قبلی اضافه میکند.آن روزها شرافت یعنی پای حقیقت وطن ایستادن و این روزها تعریف شرف بسیار عمیق تر از گذشته است.شرافتمند کسی است که رنج این روزها تمام بهانه ها را برای پاپس کشیدن به او بدهد ولی بازهم..محکم و قاطع ادامه دهد.و حقیقتِ آزادی و وطن را فریاد بزند.@ruzgarifootball