گریسیلا دالئو در کتاب خاطراتش با نام"وقتی که برد یک پیروزی نیست" که بعد از زنده ماندنش زیر شکنجه های نظام دیکتاتوری آرژانتین نوشته است،تعبیر جالبی از فضای جام جهانی ۱۹۷۸ دارد. دیکتاتوری نظامی آرژانتین در حالی میخواست از فرصت میزبانی جام جهانی که فیفا به آنها…یک بار برای همیشه....تیم ملی بازی داره؟کدوم ملی؟منتخب کدوم ملت؟با پشتوانه کدوم مردم؟در جام جهانی قبلی مفصل درموردش گفتیم و مثال های تاریخی زیادی زدیم.تا چشم کار میکنه نمونه های تاریخی زیادی هست که نشون میدن،تیم های ملی که غیر ملی بودن هیچوقت حمایت نشدن.شبیه به ایتالیای سال ۱۹۳۸ که بنده حکومتی های فاشیستی بود و عروسک دست موسولینی!اینها هم مشتی بچه خودفروخته و حقیرند که برای گرفتن امتیاز نه از حریف در میدان،که از حکومت فاسد دست به هرکاری میزنند.ما سالهاست تیم ملی نداریم!و انقدر واژه تیم ملی برای نسل ما محترم و با ابهت هست که حاظریم تا سالها برای ناب شدنش منتظر بمونیم.شبیه خیلی چیزهای دیگه که نداریم و باید از نو ساخته بشن.@ruzgarifootball