وقتی از کشته شده ها به دست ظالم، فوتبال دوست در میاد،انگار یه بخش مهمی از فکر و احساس ما بیشتر از قب

وقتی از کشته شده ها به دست ظالم، فوتبال دوست در میاد،انگار یه بخش مهمی از فکر و احساس ما بیشتر از قبل درگیر میشه. راحت تر بخوام بگم اینه که انگار بیشتر آتیش میگیریم. شاید یه سری بی وجود اگه بخاطر همین هوادارای فوتبال،همین بچه های فوتبالدوست،صدای این مردم میشدن…نمیدونم مهرداد چقدر رئالی فن بوده که در این هرج و مرج،بازماندگانش یادشون بود که لوگوی تیم محبوبش رو روی سنگ مزار ابدیش حک کنند.ولی این رو میدونم که این ثابت شده ترین نمونه از خواسته ای نسل ماست.مهرداد هم مثل همه اونهایی که داغ نبودشون روی دلمون مونده،آرزوهاشو بغل کرده بود.فراخوان اصلی، رویاهای بر باد رفتش بوده.کسانی که رویاهای بزرگ دارن‌و کسی مثل مهرداد که طرفدار تیمی با رویاهای کهکشانی هست،میدونن که برای رسیدن به هدف های بزرگ باید موانع بزرگ رو از سر راه بردارند.نه اینکه بخوام به مهرداد پیامی از رئال و فوتبال بدممیخام اینو بدونه که دیر یا زود خونِ ریخته شده اش به ثمر خواهد نشست و نه تنها انتقام خونش که انتقام تمام رویاهای کشته شده در قلبمون رو خواهیم گرفت چرا که در میدون جنگ وقتی تیرها به هدف بخورند،پیروزی قطعیست.اما در میدون شهر وقتی که تیرها به بدن ها هدف گیری شدند،شکست حتمی است.@ruzgarifootball